Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 5 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Gl 19/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną przez T. Sp. z o.o. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 grudnia 2004 r., przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r.
Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy administracyjnej. W tych ramach wskazano, że powyższym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 29 września 2004 r., określającą podatnikowi zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. oraz odsetki za zwłokę z tytułu zaległości we wpłatach zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 1999 r. Organy podatkowe zakwestionowały prawidłowość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, jako niemających związku z przychodami spółki, wydatków poniesionych na: zakup 4 garniturów; wynagrodzenia wypłaconego M. W. oraz B. sp. z o. o. w S. z tytułu umów zlecenia z dnia 30 września 1999 r. dotyczących świadczenia usług pośrednictwa finansowego, mających na celu odzyskanie wierzytelności przysługujących K. S.A. w K. od P. w K.; wynagrodzenia wypłaconego PHU "B." w R. za usługi pośrednictwa finansowego w sprawach dotyczących G. S.A.
K. oraz K. S.A., K." w oparciu o umowę z dnia 30 listopada 1998 r.; wynagrodzenia dla L. K. z tytułu umowy o wykonanie usług pośrednictwa finansowego z dnia 31 maja 1999 r. w zakresie odzyskania wierzytelności przysługujących od J. S.A. i R. S.A.
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2005 r. (sygn. akt I SA/Gl 381/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę podatnika na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 grudnia 2004 r., stwierdzając, że organy podatkowe słusznie zakwestionowały prawidłowość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu określonych wydatków.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej spółki, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II FSK 520/06, uchylił powyższe orzeczenie. Sąd kasacyjny uwzględnił zarzuty strony skarżącej w kwestii niekompletności materiału dowodowego (art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. ze zm., zwanej dalej Ordynacja podatkowa) oraz nieobiektywnego (art. 122 Ordynacji podatkowej) i niewyczerpującego rozważenia dowodów zebranych w aktach sprawy przez organy administracji skarbowej (art. 191 Ordynacji podatkowej) i niedostrzeżenie tych uchybień, mimo że mogły mieć wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji dowiodło naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Wskazano także, że dopiero wyczerpujące ustalenia faktyczne pozwolą na obiektywną ocenę czy poniesione wydatki miały na celu uzyskiwanie przychodów, a więc ocenę trafności zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 106, poz. 482 ze zm., dalej u.p.d.o.p.)
Za nieuzasadniony uznano zarzut odnośnie braku podstawy materialnoprawnej do wydania decyzji o odsetkach od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy.
Wzmiankowanym na wstępie wyrokiem z dnia 5 marca 2007 r., Sąd pierwszej instancji uchylił na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 grudnia 2004 r. Powołując się na art.190 i art. 153 p.p.s.a. wskazano na związanie oceną i wskazówkami co do dalszego postępowania wyrażone w/w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Spółka wniosła skargę kasacyjną i zaskarżyła w całości powyższy wyrok, zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj: art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Wskazując na powyższe, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że biorąc pod uwagę wytknięte przez Naczelny Sąd Administracyjny rażące wady postępowania podatkowego, Sąd pierwszej instancji, powinien stwierdzić nieważność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 grudnia 2004 r. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, popierając w pełni rozstrzygnięcie wydane przez Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jako oczywiście bezzasadna podlega oddaleniu.
Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów naruszenia prawa – przepisów o postępowaniu, które (w ocenie autora skargi kasacyjnej) miało istotny wpływ na wynik sprawy, trzeba podkreślić całkowicie błędne zakwalifikowanie wskazanych przez sąd administracyjny pierwszej instancji uchybień jako stwarzających podstawę do uruchomienia sankcji nieważności. Jak podniesiono w skardze kasacyjnej, stosując się do oceny wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2006 r., II FSK 520/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach powinien był – na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – stwierdzić nieważność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Przedstawiając tej treści pogląd, autor skargi kasacyjnej najwyraźniej zignorował stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wytknął określone błędy i niedociągnięcia popełnione w trakcie postępowania podatkowego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydając zaskarżony wyrok sąd administracyjny pierwszej instancji nie dostrzegł tych uchybień, co uzasadniało jego uchylenie.
Jedynym sposobem naprawienia błędu, którego dopuścił się ten sąd było – w myśl zupełnie czytelnych i jasnych w swej wymowie wypowiedzi sądu odwoławczego – uchylenie zakwestionowanej decyzji w celu uzupełnienia zaistniałych braków w zakresie postępowania wyjaśniającego i wydania decyzji mającej oparcie w pełnych i przekonujących pod względem prawnym ustaleniach faktycznych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, jak najbardziej prawidłowo zastosował sankcję przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., powiązaną przecież z "innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Nie mógł on natomiast – kierując się oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego – zastosować art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., bowiem nie zachodziły określone w przepisach prawa okoliczności uzasadniające orzeczenie o nieważności decyzji. Paradoksalnie, potwierdza to sam autor skargi kasacyjnej, wyliczając procesowe co do charakteru uchybienia organów podatkowych.
Ustosunkowując się do szczegółowego zagadnienia kosztów związanych z garniturami, które podniesione zostało w końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej skonstatować należy, że określona ocena stanu faktycznego dokonana przez Sąd administracyjny w innej sprawie i w odniesieniu do innego okresu podatkowego, nie uzasadnia samodzielnie, tak jak chce tego wnoszący kasację, roszczenia o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej w drugiej sprawie i uchylenia z tego powodu wyroku Sądu I instancji.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.