Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 127/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 30 października 2008 r. nr [...]. Decyzją tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia 19 sierpnia 2008 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 r.
Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta O. ustalił C. Z., U. Z., E. M. i M. S. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 r. w wysokości 163 zł, na które składał się podatek rolny w kwocie 87,76 zł oraz podatek od nieruchomości w kwocie 74,88 zł. Podatkiem rolnym objęto 0,6022 ha przeliczeniowych, a podatkiem od nieruchomości objęto budynek mieszkalny o pow. 96 m2 wg stawki 0,49 za m2 oraz grunt o pow. 232 m2 wg stawki 0,12 za m2 przyjętej dla gruntów pozostałych.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca, domagając się jej uchylenia, zarzuciła organowi podatkowemu złośliwe zmniejszenie powierzchni jej gospodarstwa rolnego o 0,0232 ha i sklasyfikowanie tych gruntów jako pozostałe oznaczone symbolem "Bp’’, czyli grunty zurbanizowane niezabudowane. Skarżąca podniosła szereg innych zarzutów pod adresem organu podatkowego, dotyczących prowadzonego postępowania, w wyniku którego została wydana zaskarżona decyzja.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zarzuty dotyczące niewłaściwego opodatkowania posiadanych przez skarżącą gruntów są niesłuszne, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Uznano, że pozostałe zarzuty podnoszone przez skarżącą nie dotyczą bezpośrednio przedmiotowego postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 30 października 2008 r., powielając zarzuty, które wcześniej podnosiła w odwołaniu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko organu, iż podatek od nieruchomości, rolny i leśny ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji gruntów.
Sąd powołał się na jednolite poglądy wyrażone w judykaturze w tym zakresie. Podniósł dalej, że na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków wskazuje bezpośrednio przepis art. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), jak również art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 939 ze zm.), w których to przepisach wymienia się ewidencję jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów.
Za prawidłowe Sąd uznał zatem zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko, zgodnie z którym organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Kwestionowanie w postępowaniu podatkowym oznaczenia działki symbolem "Bp" - zurbanizowane tereny niezabudowane, w sytuacji, gdy oznaczenie to wynika z ewidencji gruntów (zestawienie danych dla jednostki rejestrowej w aktach sprawy) nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie naruszenie przepisów postępowania – art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – co miało istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej oznaczonego datą 8 czerwca 2009 r. – o zawieszenie toczącego się przed WSA postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Wojewodą [...] w W., z odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta O. z dnia 16 marca 2009 r., znak [...].
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że już wcześniej, tj. przed zmianą przeznaczenia działki nr [...] w ewidencji gruntów działka ta była uprawiana rolniczo i jej poprzednie przeznaczenie jako "Bp" było nieuzasadnione. Skarżąca odwołując się do Wojewody [...] starała się wykazać, że zawsze był to grunt rolny. W konsekwencji nigdy nie powinien stanowić podstawy do naliczenia wymiaru podatku od nieruchomości, lecz co najwyżej podatku rolnego.
Skarżąca zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i w tym zakresie wniosła o uwzględnienie skargi, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu Sądowi oraz do zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym także kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie skorzystało z możliwości udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Uczestniczki postępowania nie zajęły stanowiska co do skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Powołany w podstawie skargi kasacyjnej art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że zależność ta musi być tego rodzaju, że sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia prawnego, które powstało lub wyłoniło się w toku postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie innej sprawy musi mieć zatem znaczenie dla realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na jego wynik (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., II FPS 4/08, opubl. w ONSAiWSA z 2009, nr 4, poz. 62, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2009 r., II OSK 417/09, opubl. w Lex pod nr 564229).
W tym przypadku zależność taka nie występowała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany był bowiem do orzekania na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to nie tylko, że akta te stanowią podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Przepis ten nakłada również na wojewódzki sąd administracyjny obowiązek uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2010 r., I FSK 1733/08, opubl. w Lex pod nr 593691, z dnia 3 czerwca 2009 r., II FSK 258/08, opubl. w Lex pod nr 511306, J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 290, AKabat w: B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 371). Decyzja Prezydenta Miasta O. o zmianie oznaczenia użytku gruntowego, od której odwołała się skarżąca, zapadła 16 marca 2009 r., a więc już po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie zobowiązania łącznego.
Decyzje w sprawie oznaczenia gruntów nie mogły zatem być uwzględnione w postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania podatkowego, na ten dzień bowiem nie istniały w obrocie prawnym. Tym samym Sąd nie mógł brać ich pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji, skoro nie stanowiły elementu stanu prawnego i faktycznego na dzień jej wydania. Od zakończenia postępowania w sprawie oznaczenia użytków gruntowych nie zależało zatem rozstrzygnięcie tej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Z tych względów, wobec niestwierdzenia naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 tej ustawy.
Wynagrodzenie dla działającego z urzędu pełnomocnika skarżącej przyznano na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 2 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).