Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 903/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 30 lipca 2014 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r.
Od powyższego orzeczenia wywiedziona została skarga kasacyjna, w której na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej zwana: "p.p.s.a.") w związku z art. 193 p.p.s.a. wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego zachodzi uzasadniona obawa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca obecnie prowadzi działalność gospodarczą, to też utrata płynności finansowej spowoduje popadnięcie przez nią w wiele dodatkowych zobowiązań finansowych bądź też z dużą dozą prawdopodobieństwa może spowodować niewypłacalność. Podkreślono, że wysokość zobowiązania podatkowego jest znaczna i konieczność poniesienia skumulowanego wysiłku finansowego z tytułu zaległego podatku od nieruchomości i odsetek za zwłokę przewyższa aktualne możliwości finansowe i majątkowe skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie.
Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wypełniła przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku ma charakter lakoniczny, ograniczyło się do powtórzenia treści przepisu. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na jej aktualną trudną sytuację materialną oraz nie wykazała, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Brak jest we wniosku konkretnego odniesienia do stanu majątku, zasobów finansowych, wysokości obecnych zobowiązań. Skarżąca we wniosku, a także poprzez ewentualną dokumentację nie wyjaśniła na czym polega "duży nakład sił i środków", czy "skumulowany wysiłek finansowy" w relacji do "znacznej wysokości zobowiązania podatkowego".
W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.