Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 19 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 1462/12

Uzasadnienie

1. 1. Wyrokiem z dnia 8 lutego 2012 r., I SA/Go 1194/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę W. K. i L. K. (powoływanych dalej jako: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 5 października 2011 r., nr [...], wydaną w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; dalej: p.p.s.a.).
2. 2. Pismem z dnia 15 kwietnia 2012 r. pełnomocnik Skarżących - radca prawny W. K. - wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną na powyższy wyrok w imieniu "L. i W. K.", zaskarżając go w całości oraz wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia Sądu pierwszej instancji i umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gorzowie Wlkp. Ponadto, wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania od "Dyrektora Izby Celnej w Z.".
3. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4. 3.1. Dokonując wstępnego badania dopuszczalności ww. skargi kasacyjnej Skarżących stwierdzono, że zawiera ona braki formalne, które powinny być usunięte w toku postępowania przed WSA w Gorzowie Wlkp., co uzasadnia zwrot akt sprawy do Sądu pierwszej instancji.
5. 3.2. Po pierwsze, w nagłówku skargi kasacyjnej jako Skarżących wskazano "L. i W. K.", podczas gdy stroną postępowania przed WSA w Gorzowie Wlkp. byli W. K. i L. K., na co jednoznacznie wskazują akta sprawy oraz sentencja zaskarżonego wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. w sprawie o sygn. akt I SA/Go 1194/11. Po drugie, w punkcie trzecim wniosków skargi kasacyjnej Skarżący wnieśli o zasądzenie na ich rzecz kosztów procesu od Dyrektora Izby Celnej w Z., podczas gdy stroną przeciwną w postępowaniu przed WSA w Gorzowie Wlkp. był Dyrektor Izby Skarbowej w Z. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, błędne określenie organu administracji ma w tym przypadku charakter oczywistej omyłki pisarskiej - z treści skargi kasacyjnej wynika bowiem jasno, że właściwym organem powinien być Dyrektor Izby Skarbowej w Z. (por. s. 3 skargi kasacyjnej). Powyższy błąd powinien jednak zostać usunięty z uwagi na charakter skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego podanego przez ustawodawcę reżimowi formalnemu, uregulowanemu w rozdziale I działu IV p.p.s.a. W myśl art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna czynić bowiem zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis ten odsyła zatem do art. 46 p.p.s.a., który w pkt 1 § 1 stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać: oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. W rozpoznawanej sprawie w świetle akt sprawy (a w szczególności sentencji zaskarżonego wyroku WSA w Gorzowie Wlkp.) istnieją uzasadnione wątpliwości, co do prawidłowości wskazania strony wnoszącej skargę kasacyjną. Problematyczna jest bowiem kwestia oceny, czy skarga kasacyjna pochodzi od uprawionego do jej wniesienia podmiotu.
6. 3.3. W związku z powyższym na podstawie art. 180 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadnione zwrócenie ww. skargi kasacyjnej WSA w Gorzowie Wlkp. w celu wezwania Skarżących do usunięcia dostrzeżonych braków stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a.