Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1870/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P. J. (dalej: "Skarżący") od Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 622/07 w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 23 marca 2007 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r.
W dniu 24 stycznia 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła, sporządzona przez pełnomocnika strony, skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powołanym powyżej, prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, z uwagi na groźbę niepowetowanej szkody grożącej Skarżącemu w przypadku jego wykonania. W uzasadnieniu strona wskazała, że ze względu na wysokość zaległości podatkowej (890.121 zł) istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i wystąpienia niemożliwych do odwrócenia skutków w przypadku przystąpienia do egzekucji administracyjnej.
Ponadto strona skarżąca wskazała, iż nie dysponuje taką kwotą pieniędzy, a konieczność spieniężenia majątku w sytuacji przymusowej w oczywisty sposób stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i niemożliwych do odwrócenia skutków, ponieważ zmusza Skarżącego do wyzbycia się majątku znacznie poniżej jego wartości, aby w ten sposób wykonać ciążący na nim obowiązek. Wobec powyższego, zdaniem Skarżącego, istnieją przesłanki udzielenia mu ochrony tymczasowej. Dodatkowo strona podniosła, iż za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego orzeczenia przemawia również fakt, iż argumenty podniesione przez niego w skardze kasacyjnej zasługują na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 284 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi o wznowienie postępowania nie tamuje wykonania zaskarżonego orzeczenia. W razie uprawdopodobnienia, że zgłaszającemu wniosek grozi niepowetowana szkoda, Sąd może w drodze postanowienia, wstrzymać wykonanie orzeczenia. Co do zasady, uprawdopodobnienie nie może opierać się wyłącznie na twierdzeniach strony, ponieważ jest to pewnego rodzaju środek zastępczy dowodu i nie daje pewności, lecz tylko prawdopodobieństwo co do twierdzeń strony o określonym fakcie. Zadaniem strony jest przekonanie Sądu, poprzez przywołanie faktów, że jeżeli orzeczenie zostanie wykonane, może to wiązać się z niepowetowaną szkodą. Podkreślić należy również, iż instytucja wstrzymania wykonania określonego orzeczenia jest, jak wynika z art. 284 p.p.s.a., ochroną dla osoby, która wniosek taki składała, przed ewentualnymi skutkami wykonania orzeczenia.
Jak wskazano w postanowieniu NSA z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 372/11 (LEX nr 990246), objęcie tego rodzaju ochroną nie jest działaniem podejmowanym przez sąd z urzędu. Nie jest również działaniem obligatoryjnym podejmowanym przez sąd po złożeniu wniosku w tym przedmiocie. Uwzględnienie wniosku uzależnione jest między innymi od działań podjętych przez podmiot domagający się tego rodzaju ochrony oraz od oceny realnych skutków, które może wywołać wykonanie danego orzeczenia.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzą przesłanki wynikające z art. 284 p.p.s.a. Do wykazania, że wnoszącemu skargę o wznowienie postępowania grozi niepowetowana szkoda nie jest wystarczający sam wniosek strony, ani powtórzenie treści przepisu. Nie jest również wystarczający wywód Skarżącego odnośnie jego przypuszczeń i obaw. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie wykonania orzeczenia jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a uzasadnienie tych twierdzeń powinno zostać poparte dokumentami źródłowymi zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej składającego wniosek. W niniejszej sprawie Skarżący wymogów tych nie spełnił, poprzestając jedynie na twierdzeniach o niebezpieczeństwach wynikających z konieczności spieniężenia majątku w sytuacji przymusowej oraz wskazując na zasadność twierdzeń podniesionych przez niego w skardze kasacyjnej z dnia 7 maja 2009 r. W tym miejscu podkreślić należy, iż w złożonym do akt sprawy wniosku o przyznanie prawa pomocy strona zawarła informacje, z których jednoznacznie wynika, iż podatnik nie posiada żadnego majątku, tak więc twierdzenie zawarte w skardze o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA, a dotyczące konieczności spieniężenia posiadanego majątku w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, nie znajduje podstaw, a tym samym nie może zostać uznane za spełnienie wymogu uprawdopodobnienia zasadności wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej.
Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo wskazuje, że powstanie skutków finansowych dla strony jest konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których powstanie przy ewentualnym wygraniu sporu sądowego nie naprawiło by (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, niepubl.).
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 284 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.