Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2007 roku Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygnaturze akt II FSK 1389/07, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w B., uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 maja 2007 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 173/07, w którym uchylono zaskarżone przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością "N.B." postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 21 grudnia 2005 roku w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 2007 roku oddalił również skargę spółki na wskazane powyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. Wnioskiem z dnia 13 lutego 2008 roku spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "N.B." wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego o "rozstrzygnięcie treści Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2007 roku II FSK 1389/07".
Jako podstawę wniosku wskazano art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej jako u.p.p.s.a. We wniosku przytoczono obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2007 roku, zawierające merytoryczne stanowisko tego sądu w rozpoznawanej sprawie. Treści te opatrzone zostały następnie uwagami autora wniosku. W końcowej części pisma spółka przedstawiając tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zwróciła się z o potwierdzenie prawidłowego ich zrozumienia.
Rozpoznając wniosek Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek spółki nie wskazuje, iż treść przedstawionego powyżej wyroku z dnia 27 listopada 2007 roku budzi jej wątpliwości. Z tej przyczyny należało odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości treści tego orzeczenia. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż spółka występując z wnioskiem wskazała jako jego podstawę prawną nieistniejący przepis art. 158 § 1 u.p.p.s.a. Natomiast w myśl art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia na podstawie art. 158 u.p.p.s.a. jest istnienie wątpliwości co do treści orzeczenia wydanego przez ten sąd. Konieczność usunięcia tych wątpliwości, a więc dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy treść orzeczenia została sformułowana w sposób niejasny i budzący wątpliwości zarówno co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.
Natomiast nie jest dopuszczalne rozstrzyganie przez sąd wątpliwości stron powstałych na tle uzasadnienia wyroku lub dokonanej w nim interpretacji przepisów prawa. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych należy także uznać domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiące w istocie polemikę z odmiennym niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. Normy art. 158 u.p.p.s.a. nie uprawniają również sądu do potwierdzenia, w postanowieniu o dokonaniu wykładni wyroku, prawidłowego zrozumienia przez stronę stanowiska wyrażonego w tym wyroku, czego bezpodstawnie domaga się spółka.
Analiza wniosku strony z dnia 13 lutego 2008 roku wskazuje, że intencją spółki nie jest domaganie się wyjaśnienia wątpliwości dotyczących treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2007 roku (II FSK 1389/07), lecz prowadzenie polemiki ze stanowiskiem sądu kasacyjnego wyrażonym w tej sprawie. Stanowisko to jest odmienne od tego, o które wnioskowała spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Z treści wniosku o dokonanie wykładni wynika bowiem, że jego autor podjął dyskusję z oceną prawną zaskarżonego przez Dyrektora Izby Skarbowej wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 27 listopada 2007 roku. Spółka kwestionuje tym samym stanowisko sądu kasacyjnego, w którym uznano, odmiennie niż w orzeczeniu sądu pierwszej instancji, że problem z jakim zwróciła się do organów podatkowych z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego dotyczył wydatków związanych z eksploatacją środków pracy należących do spółki przez prezesa jej zarządu.
Z tym z kolei wiążą się określone konsekwencje natury prawnopodatkowej, na które również wskazał sąd kasacyjny w orzeczeniu z dnia 27 listopada 2007 roku. Z poglądem tym, co można wywieźć z treści wniosku z dnia 13 lutego 2008 roku, spółka się nie zgadza. Tymczasem wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podlegają zaskarżaniu, wiążą sąd od momentu jego ogłoszenia (art. 144 u.p.p.s.a.) i z tą chwilą stają się prawomocne, o czym stanowi art. 168 § 1 u.p.p.s.a.
Intencją autora wniosku było zatem dokonanie nowej interpretacji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2007 roku, w zakresie przyjętym przez spółkę i zgodnym z jej poglądem, odmiennym od tego, jaki zaprezentował sąd kasacyjny. Żądanie takie jest niedopuszczalne, a jego uwzględnienie wykraczałoby znacznie poza wykładnię wyroku, jakiej sąd może dokonać na podstawie art. 158 u.p.p.s.a. Jednocześnie należy podkreślić, iż analiza wniosku spółki o dokonanie interpretacji zawierającego, co zostało wskazane powyżej, jedynie polemikę ze stanowiskiem sądu wyrażonym w wyroku z dnia 27 listopada 2007 roku, nie prowadzi do wniosku by treść tego orzeczenia była dla strony niejasna i wiązała się z koniecznością wyjaśnienia przez sąd. Zarówno rozstrzygnięcie to i wszystkie elementy jego uzasadnienia zawierające cały przebieg postępowania przed organami podatkowymi, a także stanowisko sądu pierwszej instancji oraz jego ocena prawna dokonana przez sąd kasacyjny zostały sformułowane jasno, klarownie i nie nasuwają wątpliwości interpretacyjnych.
Tym samym, brak było podstaw by Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniał nieistniejące wątpliwości tego orzeczenia. W tej sytuacji należało zastosować art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz orzec jak w sentencji.