Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 14 lipca 2015 r., II FSK 1377/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2012 r., I SA/Wr 1227/12 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 1 sierpnia 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Z akt sprawy wynika (karta nr 74), że po wywołaniu sprawy w imieniu organu podatkowego stawił się radca prawny, przedkładając pełnomocnictwo do akt. Pełnomocnik organu na rozprawie wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została sporządzona. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego wydając wyrok, dlatego pełnomocnik organu złożył wniosek o wydanie postanowienia w przedmiocie zasądzenia zwrotu kosztów. Wskazał, że wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów już na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
2. Art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.), w postępowaniu kasacyjnym mający zastosowanie na podstawie art. 193 p.p.s.a., stanowi dla strony podstawę prawną dla domagania się uzupełnienia wyroku wydanego przez sąd administracyjny. Powołany przepis stanowi, że wniosek o uzupełnienie wyroku można zgłosić, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Oznacza to, że możliwość uzupełnienia wyroku dotyczy wyłącznie rozstrzygnięcia zawartego (tu: pominiętego) w sentencji i to tylko we wskazanym zakresie.
Zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę.
Zgodnie zaś z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Pełnomocnikiem organu był radca prawny. Należy zatem uwzględnić rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Niezbędnymi kosztami postępowania w rozumieniu art. 205 § 2 p.p.s.a. są także koszty związane z przygotowaniem i wniesieniem odpowiedzi na skargę kasacyjną. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 - art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z odrębnymi przepisami, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a., stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. Z akt sprawy wynika, że odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) ww. rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji (tj. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) za udział w rozprawie wynoszą – 50 % stawki minimalnej określonej w punkcie 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik organu nie sporządził odpowiedzi na skargę kasacyjną, ale brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przedkładając pełnomocnictwo. Przed sądem pierwszej instancji stawał inny pełnomocnik.
3. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.