Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1300/14, oddalił skargę kasacyjną P. [...] sp. z o.o. (obecnie: A. sp. z o.o.) z siedzibą w S., (dalej: "skarżąca", "spółka") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1287/13, wydanego w sprawie ze skargi spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 3 lipca 2013 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r., a także zasądził od skarżącej na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku kwotę 1 800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd w podstawie prawnej wyroku wskazał na art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") oraz art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej: rozporządzenie).
Skarżąca pismem z dnia 22 lipca 2016 r. (28 lipca 2016 r. – data wniesienia) złożyła wniosek o sprostowanie opisanego powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez uchylenie orzeczenia w zakresie zasądzonych kosztów postępowania, ewentualnie "zastąpienie objętej nim(i) kwoty kwotą 120,- zł". We wniosku strona argumentowała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku nie poniosło w sprawie żadnych kosztów postępowania podlegających zwrotowi, w tym kosztów postępowania kasacyjnego, o których mowa w art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz przepisach rozporządzenia.
W ocenie skarżącej organ w analizowanej sprawie nie wniósł skargi kasacyjnej oraz nie był reprezentowany na rozprawie przez profesjonalnego pełnomocnika. We wniosku wskazano również, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła w rozpoznawanej sprawie 50 000 zł i od tej kwoty powinny były być liczone ewentualne koszty postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek o sprostowanie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Sprostowanie może nastąpić również na żądanie stronie strony, co wynika z art. 159 p.p.s.a.
W myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej, strona która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę.
Wbrew stanowisku skarżącej, w analizowanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku było reprezentowane w postępowaniu kasacyjnym przez pełnomocnika wykonującego zawód radcy prawnego (karta 88) oraz w wymaganym ustawowo terminie wniosło odpowiedź na skargę kasacyjną, w której przedstawiono wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
W sprawie zastosowanie miał więc art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowiący, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Z kolei podstawę do wyliczenia kwoty zwrotu kosztów postępowania w analizowanej sprawie stanowił § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie było reprezentowane przez tego samego radcę prawnego, który prowadził sprawę przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, a zatem miała miejsce druga sytuacja ze wskazanych w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia.
Z kolei § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6 rozporządzenia.
Wbrew twierdzeniom skarżącej, w analizowanej sprawie w skardze kasacyjnej jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazano kwotę 44 856 zł, a więc stawka minimalna wynagrodzenia za czynności radcy prawnego obliczona na podstawie § 6 pkt 5 wynosiła 2 400 zł.
Wynagrodzenie pełnomocnika Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku przysługiwało zatem za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną. Wyliczone zostało na podstawie 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia i wynosiło 75% z 2 400 zł, to jest kwotę 1 800 zł. Wynagrodzenie pełnomocnika organu w takiej wysokości zostało uwzględnione w punkcie 2 wskazanego na wstępie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że w punkcie 2 tego wyroku występują wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a., podlegające sprostowaniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.