Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1073/07 skarżąca H. P., reprezentowana przez pełnomocnika adwokata M. N., zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 lipca 2007 r. (...) w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych i odmowy umorzenia odsetek za zwłokę w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług.
Skarżąca swoją prośbę motywowała swoją ciężką sytuacją materialną i zdrowotną. Dodatkowo w uzasadnieniu wskazała, iż jej ciężka sytuacja rodzinna i materialna spowodowała u niej nasilenie się choroby psychicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do wstrzymania wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Z konstrukcji przytoczonego przepisu, wynika podstawowa cecha, którą powinien posiadać akt lub czynność, aby można było udzielić stronie skarżącej ochrony tymczasowej, mianowicie musi on być "wykonalny".
Skarżone decyzje są decyzjami odmownymi, ze względu więc na ich naturę nie nadają się one do wykonania ani nie wymagają takiego wykonania. Należy to tłumaczyć faktem braku przedmiotu wykonania, przez który należy rozumieć każde zachowanie zobowiązanego (...) polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 28- 29). Oczywistą konkluzją jest więc nie możność zastosowania w tej sytuacji instytucji wstrzymania wykonania w stosunku do skarżonych decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.