Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 lipca 2010 r. pełnomocnik K. G. złożył wniosek o rozstrzygniecie wątpliwości co do treści wyroku z dnia 28 maja 2010r. sygn. akt II FSK 123/09. We wniosku wskazał, że uzasadniając wyrok Sąd podobnie jak WSA w Krakowie stwierdził, że " Nawet przyjmując, iż podatnik posiadał w domu gotówkę w wysokości przez siebie podanej, to i tak wskazane źródło przychodu nie może wyłączyć dyspozycji prawnej zawartej w art. 20 ust. 3 pdf, gdyż mienie zgromadzone w latach poprzednich, aby mogło stanowić źródło pokrycia wydatków poniesionych w badanym roku podatkowym w myśl ww. przepisu musi mieć walor legalności.’’ Wobec tego, treść wyroku w zestawieniu z ustnymi motywami rozstrzygnięcia może budzić uzasadnione wątpliwości, czy Sąd uznaje możliwość zgromadzenia przez skarżącego majątku w deklarowanej wysokości za udowodnioną, uprawdopodobnioną, czy możliwość taką w ogóle odrzuca.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek pełnomocnika strony o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku, poprzez uzupełnienie pisemnego uzasadnienia wyroku, jest niezasadny.
Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Nie mieści się również w ramach wykładni, o której jest mowa w art. 158 p.p.s.a żądanie przez stronę wyjaśnienie przez sąd powodów zajętego stanowiska, które było podstawą rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach, a strona powołała się na fragment uzasadnienia wyrwany z kontekstu całości wywodu. Żądanie wnioskodawcy, stanowi w rzeczywistości polemikę ze stanowiskiem sądu i wykracza poza wykładnię wyroku uregulowaną w art. 158 p.p.s.a. Wykładnia nie może zmierzać do poszerzenia uzasadnienia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy, tym bardziej że w omawianym uzasadnieniu sąd wyraźnie kładł nacisk na walor legalności mienia.
Mając powyższe na uwadze, należało na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a odmówić wykładni wyroku.