Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2014 r. (sygn. akt I SA/Gd 1209/14) w sprawie ze skargi kasacyjnej A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2007 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów uchylił zaskarżony wyrok w całości, umorzył postępowanie sądowe i zasądził od skarżącej na rzecz organu kwotę 4.600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pełnomocnik skarżącej wniósł wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, oczywistego błędu rachunkowego, niedokładności w punkcie trzecim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2015 r. w zakresie dotyczącym określenia kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie pełnomocnika Sąd powinien odstąpić od obciążania skarżącej kosztami (art. 207 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: p.p.s.a., z uwagi na to, że wyłączną przyczyną wynikłego postępowania kasacyjnego było nieprzedstawienie przez organ pełnych akt sprawy i niezłożenie wniosku o umorzenie postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Zdaniem strony wątpliwości budzi również obciążenie skarżącej kosztami zastępstwa procesowego ustalonymi według stawki od wartości przedmiotu zaskarżenia, gdyż skarżony był przez Dyrektora Izby Skarbowej wyrok uchylający decyzję, a więc dopuszczalne było jedynie zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg. stawki stałej za prowadzenie innej sprawy (maksymalnie 240 zł.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uznanie.
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy podkreślić, że wniosek pełnomocnika strony o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dotyczy takiej oczywistej pomyłki. Jest on w istocie żądaniem zmiany wyroku w zakresie postanowienia o kosztach. W piśmie tym podatniczka kwestionuje zastosowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny podstawę prawną do ustalenia zasad zwrotu kosztów postępowania między stronami. Tego rodzaju rozważania wykraczają poza ramy postępowania zainicjowanego wnioskiem o sprostowanie oczywistych omyłek.
W rozpoznawanej sprawie miał zastosowanie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Przy obliczaniu kosztów postępowania kasacyjnego zasądzonych w wyroku punktem wyjścia dla Naczelnego Sądu Administracyjnego były przepisy § 14 ust. 2 pkt 2 a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) dalej: "rozporządzenie", w myśl, którego stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam rada prawny – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była niewątpliwie należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50.000 zł do 200.000 zł, wobec czego zgodnie z § 6 ust. 6 rozporządzenia, minimalna kwota wynagrodzenia radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji wynosi 3.600 zł. Należy dodać, że w niniejszej sprawie za Dyrektora Izby Skarbowej sporządził i wniósł skargę kasacyjną inny radca prawny niż ten, który go reprezentował na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W oparciu o wyżej powołane przepisy wysokość wynagrodzenia, przysługującego radcy prawnemu za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji, za reprezentację Dyrektora Izby Skarbowej, wynosi 3.600 zł. Do kwoty tej należy doliczyć kwotę 1.000 zł, jaką uiścił organ administracji tytułem wpisu od skargi kasacyjnej (§ 1 pkt 4 w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r. nr 221, poz. 2193). Z uwagi na powyższe, łącznie suma należnego wynagrodzenia, wyniosła 4.600 zł. Z przyczyn wyżej opisanych nie zasługuje na uwzględnienie wniosek strony o sprostowanie oczywistej omyłki, błędu rachunkowego bądź niedokładności w punkcie trzecim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego bowiem prawidłowo orzeczono w nim o kosztach postępowania kasacyjnego w kwocie 4.600 zł. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.