Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę C. P. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia 17 maja 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. Zobowiązanie podatkowe określone powyższą decyzję wynosi 1.024.632 zł.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła spółka. W skardze kasacyjnej został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 maja 2016 r. Z przedłożonych do skargi kasacyjnej dokumentów oraz z uzasadnienia wniosku wynika, że spółka nie ma środków finansowych, którymi mogłaby dysponować, jak również nie posiada innego majątku niż udziały w B. sp. z o.o. Skierowanie do egzekucji tych udziałów spowoduje ich sprzedaż za nieadekwatną cenę w stosunku do ich wartości. Spółka dodała, że z uwagi na trwające postępowania podatkowe i ryzyko zapłaty podatku w kwocie 1.094.606,30 zł udziały te są praktycznie niesprzedawalne.
Spółka w niniejszej sprawia złożyła także wniosek o przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wyjaśniła w nim, że nie posiada majątku, który może spieniężyć. Spółka wskazała wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych w kwocie 3.784.000 zł, wartość środków trwałych w wysokości 0 zł, zysk za ostatni rok obrotowy w wysokości – 36.671,79 zł. Podała, że stan konta na rachunku bankowym wynosi 0 zł. Złożyła również wydruk zeznania CIT-8 za 2015 r. (przychody 695.945,92 zł, koszty uzyskania przychodów 659.274,13 zł, dochód 36.671,79 zł), deklarację CIT-2 za miesiące od 1 stycznia 2016 r. do 31 lipca 2016 r. (przychody 245.345,95 zł, koszty uzyskania przychodów 55.188,23 zł, dochód 190.157,72 zł) oraz wydruki wyciągów bankowych za poszczególne miesiące 2016 r. Dalej spółka wywodziła, że pozbawione znaczenia są przychody i dochód, jakie skarżący uzyskał w 2015 r. i 2016 r. bowiem wskutek zajęć rachunków bankowych nie może korzystać ze środków finansowych.
Na skutek zajęć dokonanych przeze Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., obejmujących rachunki bankowe i wierzytelności z tytułu czynszu najmu od J. S.A. na rzecz Alior Bank S.A. ma zabezpieczenie kredytu, skarżący nie mógł dysponować jakimikolwiek środkami stanowiącymi jego przychody.
Postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r. Sąd pierwszej instancji utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 15 lutego 2017 r., oddalające wniosek spółki, o zwolnienie od kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.
Koniecznym jest na wstępie przypomnienie, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Brzmienie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. jest jasne i nie nasuwa w doktrynie wątpliwości. Wynika z niego jednoznacznie, że ubiegając się o przyznanie wnioskowanego prawa tj. wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, strona musi uprawdopodobnić, że w jej wypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
Skarżąca spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz w znajdującym się w aktach wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym precyzyjnie przedstawiają swoją sytuację, podała informacje dotyczące środków finansowych jakimi dysponuje oraz ponoszonych wydatków oraz wskazała na okoliczność prowadzenia egzekucji. Istotny jest przy tym fakt, że skarżąca bardzo skrupulatnie udokumentowała prawdziwość twierdzeń zawartych we wniosku.
Mając na uwadze przedstawione przez stronę skarżącą we wniosku informacje o jej sytuacji finansowej, które rzetelnie zostały potwierdzone dokumentami źródłowymi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować niebezpieczeństwo znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla spółki. Trzeba dodać, że decyzja, o której wstrzymanie wnoszą, opiewa na kwotę ponad 1.000.000 zł, co przy dochodach roku 2016 r. w wysokości 190.157,72 zł, jest kwotą znaczną.
Warto wspomnieć, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś mniejszym lub większym zakresie rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, Monitor Prawniczy, 2006 r., nr 14, s. 677).
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.