Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 913/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz zasądził od S. O. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 7200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem rozpoznania Sądu była sprawa ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 stycznia 2010 sygn. akt I SA/Sz 653/09 w sprawie ze skargi S. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 19 czerwca 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r.
Dnia 10 maja 2012 r. (data stempla pocztowego) S. O. – reprezentowany przez doradcę podatkowego - wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem, wskazując, że nie został zawiadomiony o terminie rozprawy, a pismem z dnia 10 lutego 2012 r. (dostarczonym mu w dniu 14 lutego 2012 r. nie pod wskazany adres do korespondencji) Dyrektor Izby Skarbowej w S. poinformował go, że w sprawie I FSK 913/10 zapadł wyrok. Skarżący ustalił jaki zapadł wyrok dopiero w dniu 5 maja 2012 r. przypadkowo wpisując sygnaturę II FSK 913/10 w internetową bazę orzeczeń NSA.
Autor skargi o wznowienie postępowania zarzucił naruszenie art. 67 § 1 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 – zwanej dale "p.p.s.a."), poprzez nie zawiadomienie skarżącego o terminie rozprawy, co spowodowało jego nieobecność na rozprawie i uniemożliwiło skorzystanie przez niego z art. 183 § 1 p.p.s.a., a w szczególności pozbawiono go przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych, jak również nie dostarczono zaskarżonego orzeczenia, co spowodowało tak długi okres składania wniosku o wznowienie postępowania od tego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
Instytucja wznowienia postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadkach zajścia ustawowych przyczyn wznowienia. Artykuł 270 p.p.s.a. dopuszcza wznowienie postępowania zarówno w przypadku postępowań zakończonych wyrokiem, jak i postanowieniem; można żądać wznowienia postępowania, które zakończyło się orzeczeniem wojewódzkiego sądu administracyjnego, jak i orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 p.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a). Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia.
Stosownie do art. 280 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i, czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd skargę odrzuci.
Zgodnie z art. 277 p.p.s.a., skargę taką wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. Jeśli istnieje kilka podstaw wznowienia postępowania, termin do wniesienia skargi o wznowienie biegnie odrębnie dla każdej z nich. Z kolei art. 279 p.p.s.a. stanowi, że wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania stanowi obligatoryjny element konstrukcyjny tej skargi.
W niniejszej sprawie pismem z dnia 6 kwietnia 2010 r. (k. 24 akt sądowych) S. O. podał adres do doręczeń: S. O.; [...] W., ul Z. [...]. Pod ten adres zostało wysłane zawiadomienie o rozprawie, która miała się odbyć przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 17 listopada 2011 r. o godz. 13:30 w sali F. Zawiadomienie to wróciło do Sądu z adnotacją: adresat wyprowadził się. Rozprawa odbyła się w wyznaczonym terminie i zapadł na niej ww. wyrok.
Odpis orzeczenia został na początku wysłany na adres pełnomocnika strony - dor. pod. P. B., ul. S. [...]; [...] S., jednak korespondencja nie została odebrana. W związku z powyższym Sąd wysłał ponownie odpis ww. wyroku na adres S. O., ul Z. [...]; [...] W. Pismo wróciło z adnotacją: adresat wyprowadził się. W związku z niemożnością doręczenia przesyłki, zarządzeniem z dnia 16 stycznia 2012 r. pismo to zostało dołączone do akt ze skutkiem doręczenia.
Pismem z dnia 25 maja 2012 r. S. O. podał kolejny adres do doręczeń: S. O., ul N. [...]; [...] W. W niniejszej sprawie należy uznać, że data 16 stycznia 2012 r. jest datą, od której należy liczyć termin trzymiesięczny do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, a więc upływał on dnia 16 kwietnia 2012 r., zaś skarga o wznowienie postępowania jest z dnia 10 maja 2012 r.
W przedmiotowej sprawie autor skargi nie wskazał żadnych okoliczności stwierdzających zachowanie terminu trzymiesięcznego, ograniczając się do podania daty 14 lutego 2012 r., w której otrzymał pismo Dyrektora Izby Skarbowej w S., a z którego miał się dowiedzieć o zapadłym wyroku. Nie dołączył do skargi o wznowienie postępowania chociażby poświadczonej kserokopii tego pisma. Dlatego stwierdzenia strony należy uznać za gołosłowne. Także za niczym nie popartą należy uznać datę 5 maja 2012 r., w której strona przypadkowo miałaby poznać przedmiotowe orzeczenie w internetowej bazie orzeczeń NSA.
Wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi jest jej elementem obligatoryjnym (art. 279 p.p.s.a.), którego brak powoduje, że podstawa wznowieniowa, co do której nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, nie może być przez Sąd rozpoznana merytorycznie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 zd. 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł o zwrocie w całości wpisu od skargi o wznowienie postępowania.