Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 15 lipca 2026 r., sygn. akt II FSK 1130/25

Uzasadnienie

1. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 22 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 897/24 uwzględnił skargę V. sp. z o.o. z siedzibą w B. i uchylił postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 października 2024 r. oraz poprzedzające je postanowienie z 6 sierpnia 2024 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej. Wskazany wyrok (podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
2. 2. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego zaskarżył to orzeczenie w całości.
3. I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), zarzucił:
4. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 14e § 1a pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383, dalej: "Ordynacja podatkowa") oraz w zw. z art. 153 p.p.s.a. i w zw. z art. 170 p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 października 2024 r. Znak: [...] oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 6 sierpnia 2024 r. Znak: [...] w wyniku błędnego uznania przez Sąd l-instancji, że cyt. "uchylenie przez DKIS przedmiotowej interpretacji indywidualnej - wydanej w wyniku wykonania przez ten organ wyroków Sądów, którymi był związany - z uwagi na jej niezgodność z interpretacją ogólną nie było dopuszczalne, zostało bowiem dokonane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz art. 170 p.p.s.a.'', podczas gdy w ocenie organu do takiego naruszenia nie doszło, prawidłowa wykładnia wskazanych unormowań prowadzi do wniosku, że jedynym warunkiem stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej jest stwierdzenie jej niezgodności z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym, bez względu na normy z art. 153 p.p.s.a. i z art. 170 p.p.s.a., zatem Sąd l-instancji niezasadnie uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające zamiast prawidłowo oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.;
5. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 14e § 1a pkt 2 oraz w zw. z art. 120 i w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz poprzedzającego je postanowienia w wyniku błędnego uznania przez Sąd l-instancji, że organ w niniejszej sprawie naruszył art. 120 Ordynacji podatkowej, czyli zasadę legalizmu, a także art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż cyt. "wydanie interpretacji indywidualnej z zamiarem jej uchylenia w związku z niezgodnością z interpretacją ogólną (w chwili wydania przedmiotowej interpretacji ta niezgodność było DKIS znana) stanowiło tylko pozorne wykonanie wyroku sądu" zatem cyt. "już samo uchylenie interpretacji w tych okolicznościach wskazuje na naruszenie zasady, zgodnie z którą postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów", w ocenie organu do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji Sąd l-instancji niezasadnie uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające, zamiast prawidłowo oddalić skargę;
6. - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 4a p.p.s.a. poprzez brak prawidłowo sporządzonego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia podjętego przez WSA, co w konsekwencji uniemożliwia organowi stwierdzenie, czy WSA dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia,
7. - w ocenie organu sporządzone przez WSA uzasadnienie wyroku uniemożliwia jego instancyjną kontrolę przez Naczelny Sąd Administracyjny, co powoduje, że taki wyrok nie może się ostać;
8. II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj.;
9. - art. 14e § 1a pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez Sąd l-instancji, że organ interpretacyjny nie może stwierdzić wygaśnięcia interpretacji indywidualnej, jeżeli wcześniej była ona przedmiotem oceny prawnej dokonanej przez sąd administracyjny w prawomocnym wyroku.

Mając na uwadze powyższe Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi strony Skarżącej i jej oddalenie, ewentualnie, jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny uzna, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przeprowadzanie rozprawy, zasądzenie od strony Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przeprowadzenie rozprawy, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestia sporną w sprawie jest czy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej mógł z urzędu stwierdzić wygaśniecie wydanej wcześniej podatnikowi interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14e § 1a pkt 2 w zw. z art. 14a § 1 pkt 1 O.p.

Podobne zagadnienie było przedmiotem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2023 roku w sprawie II FSK 1234/21 wydanego w zbliżonym stanie faktycznym. Skład orzekający w tej sprawie podtrzymuje to stanowisko i w niezbędnym zakresie posłuży się argumentacją tam zawartą.

Na wstępie przypomnieć należy podstawowe dla sprawy okoliczności faktyczne. Skarżąca w dniu 5 maja 2020 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, skutków podatkowych związanych z cesją wierzytelności własnych w wyniku zawarcia przez wnioskodawcę z faktorem umowy faktoringu.

W dniu 7 sierpnia 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał dla Skarżącego interpretację indywidualną, w której uznał jego stanowisko za nieprawidłowe w zakresie wszystkich trzech pytań zawartych we wniosku interpretacyjnym.

Spółka złożyła na tę interpretację indywidualną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 527/20 ją uchylił. Od ww. wyroku Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 30 stycznia 2024 r. o sygn. akt II FSK 569/21 ją oddalił.

DKIS po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie I SA/Wr 527/20, stwierdził w interpretacji indywidualnej z dnia 27 maja 2024r., że stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów jest nieprawidłowe, jednocześnie dokonując wykładni i oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego w pełni respektując zapadłe w sprawie prawomocne wyroki sądów obu instancji.

Następnie DKIS, działając w tej samej sprawie, wydał w dniu 6 sierpnia 2024 r. postanowienie o stwierdzeniu wygaśnięcia interpretacji indywidualnej z dnia 27 maja 2024 r. w związku z interpretacją ogólną Ministra Finansów z dnia 15 lutego 2021 r. o nr DD5.8201.11.2020 wydaną w tym samy stanie prawnym.

Po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z 11 października 2024 r. DKIS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Rozstrzygnięcie sprawy zależy od wzajemnych relacji przepisów i rekonstrukcji normy prawnej w zakresie dotyczącym możliwości wygaszania przez organ interpretacyjny interpretacji indywidualnej, która jest niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym (art. 14e § 1a pkt 2 O.p.), a zakresem związania sądów i organów państwowych prawomocnym rozstrzygnięciem sądu administracyjnego wydanym wcześniej w sprawie dotyczącej interpretacji indywidualnej tego samego wnioskodawcy (art. 153 i art. 170 p.p.s.a.). Za trafne należy uznać stanowisko Sądu meriti, iż w obowiązującym systemie prawa stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w opisanym stanie sprawy jest niedopuszczalne.

Należy zauważyć, że wyroki sądów administracyjnych (zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie I SA/Wr 527/20, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II FSK 569/21, wydane zostały w sprawie zainicjowanej wnioskiem Skarżącego z 2020 r. Także ostateczne postanowienie DKIS z 6 sierpnia 2024 r. wydane zostało w tej samej sprawie "interpretacyjnej" Skarżącej. Oznacza to, że wydając postanowienia organ interpretacyjny de facto nie zastosował się do wskazań i wytycznych, a także poglądów prawnych, wyrażonych w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych dotyczących tej samej sprawy. Podkreślenia wymaga również, że nie doszło w sprawie zainicjowanej wnioskiem podatnika z 2020 r. do zmiany przepisów prawa, a jedynie wydana została przez Ministra Finansów interpretacja ogólna. Jej moc prawna nie mogła jednak zniweczyć skutków prawomocnego wyroku sądu administracyjnego, gdyż interpretacja ogólna wydawana w oparciu o art. 14a § 1 pkt 1 O.p. nie stanowi ani zmiany przepisów, ani zmiany stanu faktycznego sprawy, gdyż ten wynika wyłącznie z opisu zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Należy wobec tego przyjąć, że po uprawomocnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt I SA/Wr 527/20, zawarte w nim stanowisko było wiążące nie tylko wobec organów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., czyli niejako "wykonujących" to orzeczenie, lecz również i dla wskazanych w art. 170 p.p.s.a., czyli także innych sądów i innych organów państwowych. Do tych innych organów należy zaliczyć zatem także organ uprawiony do wydania interpretacji ogólnej oraz organ uprawiony do stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w trybie art. 14e § 1a pkt 2 O.p. Niezgodne z zasadami porządku prawnego, obowiązującymi w demokratycznym państwie prawnym, do których zalicza się także pewność i stabilność stosunków prawnych, byłoby podważanie stanowiska zawartego w prawomocnym wyroku przy okazji możliwości wygaszania interpretacji indywidualnych z uwagi na jej niezgodność z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym, który nie uległ zmianie.

W orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (por. wyroki NSA z dnia: 16 maja 2007 r., sygn. akt I FSK 857/06; 16 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2506/12; 29 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 343/20; publ. CBOSA). Związanie sądu administracyjnego oceną prawną w warunkach określonych art. 153 p.p.s.a. oznacza, że ani sąd, ani organ administracji nie może ponownie orzekając w tej samej sprawie, formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem prawnym, lecz jest zobowiązany pogląd ten uwzględnić w pełnym zakresie.

Z mocy art. 170 p.p.s.a. adresatem ocen prawnych oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu pierwotnie wydanego prawomocnego wyroku, jest również każdy organ państwowy. Jak wynika z art. 153 p.p.s.a. związanie oceną prawną traci moc wiążącą w przypadku zmiany stanu prawnego powodującej zdezaktualizowanie się pierwotnie wyrażonego poglądu prawnego. Ponadto dodać należy, że może to nastąpić również w związku z tzw. derogacją dokonaną na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego, a prócz tego na skutek podjęcia w innej sprawie, w trybie art. 269 p.p.s.a., uchwały zawierającej odmienną wykładnię prawa niż wynikająca z wydanego wyroku, co wynika z kolei z orzecznictwa sądowego (por. uchwałę NSA z 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08, publ. CBOSA). Jak trafnie wskazano w wyroku NSA z 16 października 2014 r., o sygn. akt II FSK 2506/12 (publ. CBOSA), ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej.

W realiach rozpatrywanej sprawy nie ulega wątpliwości, że stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej dokonane zostało przez DKIS w sprawie zainicjowanej wnioskiem Skarżącego z 2020 r., która została prawomocnie osądzona wyrokami sądów administracyjnych. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1999 r. o sygn. akt IV SA 527/97 (publ. LEX nr 47275), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu NSA wiąże w sprawie zarówno Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą.

Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem Sądu. Wobec tego organ nie może w takiej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Jak wskazano w literaturze ocena prawna wiąże w danej sprawie, natomiast związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się także do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie (por.t. 29 do art. 153 w T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV, WKP 2016, publ. SIP LEX). Jeżeli wobec tego prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na interpretację indywidualną rozstrzygnięto jakie skutki podatkowe wywołuje cesja wierzytelności własnych w wyniku zawarcia przez wnioskodawcę z faktorem umowy faktoringu, to związanie takim wyrokiem oznacza, że nie można w jakimkolwiek postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym tej samej sprawy, wbrew temu wyrokowi twierdzić, że skutki te są jednak odmienne.

Jak zauważa J.P. Tarno użyty w art. 153 p.p.s.a. zwrot normatywny "w sprawie" wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. Innymi słowy, kiedy mowa o "sprawie", chodzi w danym wypadku o konkretną sytuację faktyczną, w której wzajemne uprawnienia i obowiązki indywidualne określonego podmiotu (lub podmiotów) oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących przepisów materialnego prawa administracyjnego (por.t. 3 do art. 153 w J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, LexisNexis 2011, publ. SIP LEX).

Reasumując należy stwierdzić, że organ interpretacyjny nie może w trybie art. 14e § 1a pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.) stwierdzić wygaśnięcia interpretacji indywidualnej, jeżeli wcześniej była ona przedmiotem oceny prawnej przez sąd administracyjny w prawomocnym wyroku. Tym samym należało uznać za nieuzasadniony zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt.1 lit.c ppsa w związku z art.135 ppsa w zw. z art.14e § 1a pkt.2 O.p oraz w związku z art.153 ppsa i w zw. z art.170 ppsa. Na uwzględnienie nie zasługuje także kolejny zarzut, który został sformułowany w skardze kasacyjnej – naruszenia art.145 § 1 pkt.1 lit.c ppsa w zw. z art.135 ppsa w zw. z art.14e § 1a pkt.2 O.p oraz w związku z art.120 O.p, art.121 § 1 O.p. w zw. z art.14h O.p. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej jest niedopuszczalne w sytuacji gdy interpretacja taka uwzględniała ocenę prawną zawartą w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego, to sąd meritii mógł uznać działanie organu interpretacyjnego jako pozorne (w kontekście wydania interpretacji indywidualnej, która była sprzeczna z istniejącą już interpretacją ogólną, po to aby następnie stwierdzić jej wygaśnięcie) naruszające zasadę zaufania.

W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. został powiązany z art.153 p.p.s.a. oraz art.3 § 1 i 2 pkt.4a Ppsa poprzez brak prawidłowo sporządzonego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co uniemożliwia organowi i sądowi II instancji ocenę, czy sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia. Wyjaśnić zatem należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest także kwestionowanie stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest zatem jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącej zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Szczegółowo przeanalizował stanowisko organu, określając w czym upatruje jego nieprawidłowości. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. To, że sąd pierwszej instancji trzykrotnie omyłkowo posługuje się pojęciem "uchylenia interpretacji indywidualnej" (podczas, gdy przedmiotem sprawy było stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej) odnosząc to jednak do treści art.14e § 1a pkt.2 O.p nie oznacza jeszcze takiej wadliwości uzasadnienia wyroku, która uzasadniałaby jego uchylenie. Nie ma bowiem wątpliwości, jaki akt jest przedmiotem kontroli, ani jakie są kryteria jego oceny.

W tym stanie rzeczy uznając, że skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu stosownie do art. 184 p.p.s.a., gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).