Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 197 § 2 w związku 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SO/Kr 15/06, odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SO/Kr 15/06, oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. B. o wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu K. Ś. grzywny w związku z nieprzekazaniem skargi na jego bezczynność. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, że skarżący nie wykonał zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, o którym został poinformowany pismem z dnia 4 czerwca 2007r.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący P. B. podnosząc, że narusza ono dobra osobiste skarżącego, jak również jego uczucia religijne i poczucie przyzwoitości.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 194 § 3 ppsa zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie. Stosownie do art. 47 § 1 ppsa zasadą jest, że do pisma strona powinna dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom postępowania. W myśl art. 49 § 1 ppsa jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie do art. 178 ppsa w związku z art. 197 § 2 ppsa Sąd I instancji odrzuca zażalenie, którego braków formalnych strona nie usunęła w wyznaczonym terminie.
Z akt sprawy wynika, że P. B. nie wykonał zarządzenia Sądu, o którym został poinformowany pismem z dnia 4 czerwca 2007 r., zaś sam skarżący faktu tego nie poddaje pod wątpliwość. Podniesione zaś w zażaleniu kwestie ochrony dóbr osobistych, uczuć religijnych i poczucia przyzwoitości skarżącego nie mają związku z istotą rozstrzygnięcia w sprawie.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa.