Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SO/Rz 10/12 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pozostawił wniosek G. Ś. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazano, że zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2012 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez nadesłanie odpisu skargi, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie zostało wysłane na adres G. Ś., wskazany w skierowanym do Sądu wniosku. Z uwagi na nieobecność adresata korespondencja została w dniu 29 sierpnia 2012 r. awizowana w placówce pocztowej, o czym zamieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej, a następnie w dniu 6 września 2012 r. powtórnie awizowana. Termin do odbioru wezwania upływał z dniem 12 września 2012 r., a zakreślony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, upłynął bezskutecznie w dniu 19 września 2012 r.
W ocenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wobec niewykonania wezwania z dnia 20 sierpnia 2012 r., wniosek G. Ś. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało pozostawić bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł G. Ś., wskazując że nieodebranie przesyłki było przez niego niezawinione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Niedopełnienie tego wymagania jest traktowane jako brak formalny, którego uzupełnienie powinno zostać zarządzone przez przewodniczącego w trybie art. 49 P.p.s.a.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, do którego nie została załączona skarga, zasadnie Sąd I instancji pozostawił bez rozpoznania, bowiem, co wynika jednoznacznie z akt sprawy, skarżący był wzywany pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. do wypełnienia ww. obowiązku.
Właściwie Sąd I instancji uznał, że spełnione zostały przesłanki, by przyjąć, że doręczenie wezwania nastąpiło w dniu 12 września 2012 r. w trybie art. 73 P.p.s.a. (tzw. doręczenie zastępcze), ponieważ wezwanie wysłano na wskazany w skardze adres do korespondencji. W terminie siedmiu dni, który biegł od wskazanej daty – skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu podkreślić trzeba, iż skarżący nie uprawdopodobnił, w jakikolwiek sposób błędu Poczty Polskiej w doręczeniu przedmiotowej przesyłki sądowej. Za takie nie można bowiem uznać pisma Urzędu Pocztowego [...] z dnia 9 listopada 2012 r., które jedynie potwierdza okoliczność, że w dniach od 20 sierpnia do 30 września 2012r. wydano G. Ś. 6 przesyłek poleconych.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 198 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.