Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 12 stycznia 2017 r. odrzucił zażalenie Z. Ś. na postanowienie tego Sądu z 19 października 2016 r. odrzucające zażalenie na postanowienie Sądu w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z [...] 2016 r. w przedmiocie zasiłku celowego.
Sąd I instancji zaznaczył, że skarżący nie uzupełnił w terminie braków formalnych zażalenia poprzez złożenie jego odpisu. Nadesłane bowiem przez niego pismo nie było identyczne z zażaleniem - brakowało w nim ostatniej strony.
W związku z powyższym Sąd odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Postępowanie zainicjowane wnioskiem o przyznanie prawa pomocy ma charakter postępowania wpadkowego w stosunku do postępowania głównego i jego rozpoznanie pozostaje bez wpływu na inne czynności procesowe podejmowane w sprawie. Umożliwia ono jedynie dostęp do sądu osobom, których sytuacja majątkowa i osobista na to nie pozwala. W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Natomiast, jak stanowi art. 252 § 3 p.p.s.a. postanowienie o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek. Środek zaskarżenia przysługuje wyłącznie wnioskodawcy.
Krąg stron postępowania głównego nie jest zatem zbieżny ze stronami postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Stroną postępowania dotyczącego przyznania prawa pomocy jest podmiot występujący z wnioskiem w tym przedmiocie. Nie są nimi natomiast pozostałe strony postępowania głównego.
W warunkach tej sprawy podkreślić należy, że zaskarżone odrzuconym zażaleniem postanowienie zostało wydane w postępowaniu w przedmiocie prawa pomocy zainicjowanym wnioskiem skarżącego Z. Ś. złożonym w dniu 1 czerwca 2016 r. (k. 11). Po rozpoznaniu tego wniosku postanowieniem z 16 czerwca 2016 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i oddalił wniosek o ustanowienie adwokata. Postanowieniem z 31 sierpnia 2016 r. Sąd utrzymał to postanowienie w mocy. Wnioskodawca zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie zażaleniem, które zostało odrzucone postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. jako niedopuszczalne, to zaś zostało zaskarżone kolejnym zażaleniem. Nie ulega zatem wątpliwości, że zażalenie na postanowienie z 19 października 2016 r. jest kolejnym środkiem zaskarżenia złożonym w postępowaniu wpadkowym zainicjowanym wnioskiem z 1 czerwca 2016 r. Stroną tego postępowania jest tylko wnioskodawca.
W tej sytuacji zbędne było wzywanie wnoszącego zażalenie o nadesłanie odpisu zażalenia dla doręczenia go stronie przeciwnej. Sąd I instancji niesłusznie uznał, że zażalenie opatrzone datą 15 listopada 2016 r. dotknięte było brakiem formalnym w postaci braku jego odpisu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.