Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 kwietnia 2010 r. H. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Wałbrzychu – Inspektorat w K. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Jednocześnie do skargi H. B. załączył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w oparciu o art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Jak wskazał Sąd, z wyliczenia spraw podlegających właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, a także z istoty sprawy sądowoadministracyjnej, określonej w art. 1 p.p.s.a., bezspornie wynika, iż żądanie skarżącego nie ma charakteru administracyjnoprawnego. Ponadto, w zaskarżonej decyzji znajduje się prawidłowe pouczenie o tym, że służy od niej odwołanie do sądu powszechnego.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodzić przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 558).
Przedmiotem skargi H. B. jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Wałbrzychu – Inspektorat w K. z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Tymczasem zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawach ustalania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. W powyższych sprawach właściwe są zatem sądy powszechne a nie sądy administracyjne. W takiej sytuacji należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zasadnie w zaskarżonym postanowieniu z dnia 8 czerwca 2010 r. uznał, iż sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych a zatem do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy ma zastosowanie przepis art. 247 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.