Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 stycznia 2013 r. R. S. wystąpił z wnioskiem o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy, która odbyła się dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 744/08. Zarządzeniem przewodniczącego składu orzekającego, w dniu 8 lutego 2013 r. zostało oddalone żądanie R. S. sprostowania i uzupełnienia protokołu przedmiotowej rozprawy sądowej. Odpis zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego (wyznaczonemu z urzędu) adwokatowi A. M. w dniu 18 lutego 2013 r. (k. 576 akt sądowych). W dniu 25 lutego 2013 r. R. S. złożył osobiście, w siedzibie Sądu pismo zatytułowane "Odwołanie", w którym wniósł o uchylenie zarządzenia przewodniczącego składu orzekającego z dnia 8 lutego 2013 r. Skarżący wyjaśnił, że wniosek o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy miał przyczynić się do tego, żeby treść tego dokumentu odzwierciedlała rzeczywiste okoliczności i fakty, jakie zaistniały na sali sądowej w dniu 19 grudnia 2012 r. R. S. stwierdził także, że nie jest prawdą, iż nie wnosił zastrzeżeń do treści protokołu, potrzeby jego uzupełnienia lub sprostowania w trakcie jego odczytania lub po jego odczytaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 20 marca 2013 r. oddalił odwołanie R. S. od zarządzenia przewodniczącego składu orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 lutego 2013 r. W uzasadnieniu Sąd przywołał treść art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) i stwierdził, że skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia odwołania, umożliwiając tym samym merytoryczną ocenę zarzutów odwołania. Sąd wskazał, że zarzuty podniesione w odwołaniu R. S. sprowadzają się w istocie do kwestionowania przez skarżącego rzeczywistego przebiegu rozprawy sądowej, który znalazł należyte odzwierciedlenie w zapisach zawartych w protokole z rozprawy. Zdaniem Sądu I instancji zarzuty te są niezasadne, gdyż protokół rozprawy sądowej z dnia 19 grudnia 2012 r. odzwierciedla dokładnie przebieg wszystkich czynności podejmowanych na posiedzeniu i lokalizuje je w określonym miejscu i czasie wraz z osobami w tym posiedzeniu uczestniczącymi.
Analiza treści protokołu rozprawy sądowej, zestawiona z treścią żądania R. S. o sprostowanie i uzupełnienie tego protokołu, nie nasuwa konkluzji o wystąpieniu braków w protokole rozprawy. W ocenie Sądu I instancji protokół ten odzwierciedla wszystkie czynności podjęte na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r., a najistotniejsze twierdzenia skarżącego zostały zapisane w przedmiotowym protokole w ich dosłownym brzmieniu. Protokół spełnia wszystkie wymogi co do formy i treści stawiane mu przez przepis art. 101 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W ocenie Sądu instytucja sprostowania i uzupełnienia protokołu rozprawy nie powinna być rozumiana jako środek do kwestionowania zapisów umieszczonych w tym protokole, a w istocie taką formę przybrało żądanie R. S., który w ten niedopuszczalny sposób chce doprowadzić do zmiany treści i znaczenia swych twierdzeń i wniosków prezentowanych na rozprawie sądowej, a także zmierza do zmiany faktycznego przebiegu zdarzeń, które w protokole rozprawy zostały odnotowane. Skarżący w odwołaniu podał, że nie jest prawdą, że nie wnosił zastrzeżeń do protokołu rozprawy. Stwierdzenie to Sąd uznał za gołosłowne i nie poparte jakimkolwiek dowodem. W treści protokołu została odnotowana informacja, że to właśnie na żądanie R. S. została mu odczytana treść przedmiotowego dokumentu i skarżący nie zgłosił wówczas jakichkolwiek zastrzeżeń co do treści protokołu. R. S. nie wykazał tym samym, że zachodzą podstawy, aby poddać w wątpliwość prawdziwość informacji umieszczonych w przedmiotowym protokole.
Sąd stwierdził, że żądanie skarżącego nie mogło zostać uwzględnione, gdyż doprowadziłoby w istocie do przeinaczenia faktów mających miejsce na rozprawie sądowej w dniu 19 grudnia 2012 r. Równocześnie Sąd wyjaśnił, że kwestia wyłączenia sędziego A. W. była przedmiotem rozpoznania wniosku na posiedzeniu niejawnym, w dniu rozprawy, tj. 19 grudnia 2012 r. Sąd w przerwie posiedzenia rozpatrzył kolejny, 10. wniosek skarżącego o wyłączenie sędziego A. W. i wydał stosowne orzeczenie, którego odpis wraz z uzasadnieniem został doręczony obecnemu na sali rozpraw pełnomocnikowi skarżącego, a sentencja orzeczenia odczytana przez przewodniczącego.
Zażalenie od powyższego postanowienia wniósł skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i sprostowanie oraz uzupełnienie w żądanym zakresie protokołu z rozprawy z dnia19 grudnia 2012 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu na następnym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół. Od zarządzenia przewodniczącego strony mogą odwołać się do sądu w terminie siedmiu dni od doręczenia im zarządzenia. Na postanowienie Sądu w przedmiocie sprostowania lub odmowy sprostowania protokołu nie przysługuje jednak zażalenie.
Stosownie do art. 194 § 1 zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wyliczone w tym przepisie. Ani katalog postanowień wymienionych w powołanym przepisie, ani inne przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia Sądu oddalającego odwołanie strony od zarządzenia przewodniczącego składu orzekającego oddalającego wniosek o uzupełnienie i sprostowanie protokołu rozprawy. Skoro zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych przypadkach, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia, to w przedmiotowej sprawie wniesienie zażalenia uznać należy za niedopuszczalne. Oznacza to, że na postanowienie Sądu w przedmiocie odmowy sprostowania protokołu stronie nie przysługuje zażalenie (analogicznie postanowienie SN z 3 sierpnia 1972 r. sygn. akt II PR 211/72, OSNCP 1972, nr 11, poz. 210).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 178 i 180 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.