Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2015 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu utrzymał w mocy powyższe postanowienie z dnia 15 grudnia 2015 r.
Pismem z dnia 2 lutego 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 12 stycznia 2016 r.
Postanowieniem z dnia 9 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił ww. zażalenie, jako niedopuszczalne. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w tej sprawie, w związku z wniesieniem skargi po 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), zgodnie z którymi sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy – art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
Zarówno art. 194 § 1 p.p.s.a., ani żaden inny przepis p.p.s.a. nie przyznaje stronie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w opisanym przedmiocie, gdyż w tym zakresie jest to sąd orzekający w drugiej instancji. Dlatego Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 197 § 2 i art. 178 p.p.s.a., odrzucił zażalenie.
Zażalenie na postanowienie z dnia 9 lutego 2016 r. wniósł R. P..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a.
A zatem wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie Sądu I instancji utrzymujące w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy jest niedopuszczalne, na co zasadnie wskazał Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu z dnia 9 lutego 2016 r. W tym warunkach istniały podstawy do zastosowania art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., a tym samym odrzucenia przez Sąd I instancji zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 9 lutego 2016 r.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.