Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), postanowieniem z dnia 15 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 510/23, na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 4 i art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), odrzucił zażalenie J. G. (dalej: Skarżący) na postanowienie z dnia 13 września 2024 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej Skarżącego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 510/23, odrzucającego jego skargę na decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 21 grudnia 2022 r. nr OPS.5100.8070.01730.2022 w przedmiocie zasiłku stałego.
W uzasadnieniu wskazano, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie spełniało wymogu określonego w art. 194 § 4 p.p.s.a., bowiem zostało sporządzone osobiście przez Skarżącego, niebędącego adwokatem ani radcą prawnym. Jednocześnie Sąd I instancji podał, że pouczył Skarżącego o sposobie i terminie wniesienia zażalenia, a pomimo tego wniósł osobiście sporządzone i podpisane zażalenie.
Zażalenie na to postanowienie wniósł Skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, ewentualnie przez podmioty wskazane w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. - podmioty zwolnione od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego, tj. sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych.
Zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej sporządzone przez osobę, która nie jest adwokatem lub radcą prawnym, ani nie należy do kręgu osób wskazanych w treści art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., na podstawie art. 178 p.p.s.a., winno zostać przez wojewódzki sąd administracyjny odrzucone, jako obarczone nieusuwalnym brakiem (por. postanowienie NSA z 30 września 2004 r., OZ 474/04, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 s. 482, uw. 8; postanowienie NSA z 8 stycznia 2008 r., I OZ 986/07, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza /w:/ R. Hauser, M. Wierzbowski; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. C.H. Beck 2017 r. s. 795, nb 22).
Z tych względów uznać należy, że Sąd I instancji słusznie uznał, że zażalenie Skarżącego było niedopuszczalne. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby Skarżący był adwokatem, radcą prawnym lub którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.