Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zwany dalej "Sądem I instancji", postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Lu 102/26, odrzucił skargę Z.W., zwanego dalej "skarżącym", o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 609/25.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 609/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 11 sierpnia 2025 r., znak: SKO.41/2449/OS/2025, w przedmiocie usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych. Podstawą odrzucenia było nieuzupełnienie braków formalnych skargi pomimo prawidłowego wezwania sądu.
Postanowieniem z dnia 5 lutego 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe orzeczenie.
Pismem z dnia 16 lutego 2026 r. skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 609/25.
Skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie (postanowienie z dnia 13 marca 2026 r., sygn. akt II SPP/Lu 29/26).
Następnie zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2026 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez: (a) jednoznaczne wskazanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, (b) wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, (c) określenie żądania w zakresie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia - w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania.
Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2026 r. W terminie otwartym, w dniu 16 kwietnia 2026 r. (data nadania) skarżący złożył pismo, w którym nie ustosunkował się merytorycznie do treści wezwania.
W tym stanie rzeczy Sąd I instancji wskazał, że skarżący w piśmie z dnia 16 kwietnia 2026 r. nie udzielił odpowiedzi na żaden z elementów skierowanego do niego wezwania, nie usunął zatem żadnego z braków skargi o wznowienie postępowania. Sąd stwierdził, że siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie wraz z końcem dnia 21 kwietnia 2026 r.
W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd I instancji odrzucił skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie lub zmianę. Uzasadnienie zażalenia pozbawione było merytorycznych argumentów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 279 P.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Stosownie zaś do art. 276 zdanie pierwsze P.p.s.a., do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd skargę odrzuca (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2026 r., tym samym termin na wykonanie wezwania upłynął z dniem 21 kwietnia 2026 r. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 P.p.s.a., orzekł o jej odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.