Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pozostawił bez rozpoznania wniosek I.B. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarżąca, która wniosku nie złożyła na urzędowym formularzu, wezwana została do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 10.08.2011 r., a zatem termin do nadesłania formularza upływał w dniu 17.08.2011 r. Strona nadesłała uzupełniony formularz w dniu 18.08.2011 r., a więc z uchybieniem terminu, co powodowało konieczność pozostawienia wniosku strony bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.".
W zażaleniu na to postanowienie I.B. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy, podnosząc iż jest osobą osiągającą bardzo niski dochód. Ponadto żaląca się podkreśliła, iż mieszka daleko od najbliższego Urzędu Pocztowego, co utrudniło jej terminowe wykonanie zarządzenia Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Wprawdzie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w terminie pozostawia się bez rozpoznania, jednakże zauważyć należy, iż skarżąca uzupełniła braki jej wniosku poprzez złożenie go na formularzu już w dniu 18.08.2011 r., a zatem jedynie dzień po upływie zakreślonego przez Sąd terminu. Zatem przyjąć trzeba, iż w momencie orzekania zarówno przez referendarza sądowego, jak i przez Sąd I instancji braki formalne wniosku skarżącej zostały uzupełnione. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania, mimo iż uzupełniono jego braki formalne, jest stanowiskiem zbytnio formalistycznym i prowadzi w istocie do ograniczenia uprawnienia strony do dochodzenia swoich praw przed sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi winien był rozpoznać wniosek skarżącej i po jego ocenie przyznać stronie prawo pomocy lub odmówić takiego przyznania. Zaskarżone postanowienie narusza zatem art. 257 powołanej ustawy i z tego powodu podlega uchyleniu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.