Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 lutego 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej Prezydenta m.st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 614/18 w sprawie ze skargi S.R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 27 listopada 2017 r., nr DO.8.6613.1247.2016.SO w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wniósł o uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. Wskazał, że wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego został złożony już w skardze kasacyjnej. Pomimo wyraźnego wniosku w tym zakresie i uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził rzeczonych kosztów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a."), o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201 art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 207 § 2 P.p.s.a. w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części.
W orzeczeniu z dnia 22 lutego 2022 r. istotnie nie rozstrzygnięto odnośnie złożonego przez Prezydenta m.st. Warszawy żądania w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a zatem należało uzupełnić wyrok w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił jednakże, na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a., od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania uznając, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególny przypadek o którym mowa w tym przepisie. Dokonując takiego ustalenia Sąd wziął pod uwagę sytuację materialną i życiową skarżącej oraz uwzględnił okoliczność, że S.R. zwolniona była z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 614/18.
Ponadto, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, jeżeli wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego było wadliwe orzeczenie sądu pierwszej instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny, to brak jest dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do sądu pierwszej instancji, kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a.
Rozważając zatem całokształt okoliczności rozpatrywanej sprawy (na potrzebę czego wskazuje się w literaturze przedmiotu – zob. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 596, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 523) uznać należało, że zasądzenie w niej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. pozostawałoby w opozycji wobec obowiązku urzeczywistniania zasad sprawiedliwości społecznej, wynikającego z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Nie ulega zaś wątpliwości, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd może zastosować art. 207 § 2 P.p.s.a. ze względów słusznościowych (zob. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 452).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.