Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 2 lipca 2026 r., sygn. akt I OSK 426/26

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej "Sądem I instancji", wyrokiem z dnia 28 listopada 2025 r., sygn. akt I SAB/Wa 230/25, po rozpoznaniu skargi H.W., J.W., M.C. i W.G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Polskie Radio S.A. w likwidacji w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o waloryzację odszkodowania w punkcie 1 zobowiązał Polskie Radio S.A. w likwidacji w Warszawie do rozpoznania wniosku z dnia 8 czerwca 2009 r. o waloryzację odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w punkcie 2 stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Polskie Radio S.A. w likwidacji w Warszawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie 3 zasądza od Polskiego Radia S.A. w likwidacji w Warszawie solidarnie na rzecz H.W., J.W., M.C. oraz W.G. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Od wyroku Sądu I instancji Polskie Radio S.A. w likwidacji w Warszawie, zwana dalej "skarżącą kasacyjnie", wniosła skargę kasacyjną. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości podniesiono obie podstawy kasacyjne przewidzianą w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".

Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

1. 1. art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", w związku z art. 68 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1, 2, i 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1722 ze zm.), zwanej dalej "u.r.t.", poprzez:
2. a) uznanie, że podmiotem zobowiązanym do waloryzacji odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] jest Polskie Radio S.A. w likwidacji, podczas gdy z tych norm wynika, że publiczną telewizję i radiofonię tworzy łącznie dziewiętnaście odrębnych spółek prawa handlowego o niezależnym i równorzędnym statusie, a dotychczas nie doszło do prawomocnego ustalenia, który podmiot spośród tych spółek (albo inny), jest obowiązany do zapłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość;
3. b) pominięcie faktu, że nieustalenie organu właściwego w przedmiotowej sprawie pomimo występowania wielości podmiotów ewentualnie zobowiązanych do waloryzacji odszkodowania oznacza, że przewlekłego prowadzenia postępowania dopuszcza się Prezydent m.st. Warszawy, jako organ, do którego wpłynął wniosek o waloryzację, i który powinien - uznając się za niewłaściwy - przekazać sprawę organowi właściwemu, a więc najpierw powinien był ten organ ustalić;
4. c) zobowiązanie skarżącej kasacyjnie spółki do rozpoznania wniosku w przedmiotowej sprawie w sytuacji, gdy wniosek nie został jej skutecznie przekazany przez Prezydenta m.st. Warszawy;
5. d) nierozpoznanie przedmiotu postępowania przejawiające się niedostrzeżeniem, że zobowiązano dwa niezależne podmioty, spółki prawa handlowego, do prowadzenia dwóch odrębnych postępowań administracyjnych w tej samej sprawie (w zaskarżonym wyroku oraz w analogicznym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2025 r., sygn. akt I SAB/Wa 251/25, dotyczącym Telewizji Polskiej S.A. w likwidacji), wydając podczas tego samego posiedzenia dwa sprzeczne wyroki i przez to wprowadzając do obrotu prawnego dwa orzeczenia niemożliwe jednocześnie do realizacji;
6. 2. art. 68 ust. 1 u.r.t. w związku z art. 26 ust. 1, 2 i 3 pkt 1) i 2) u.r.t. poprzez nieuwzględnienie faktu, iż spółki, o których mowa w tych przepisach, obejmują liczne niezależne od siebie podmioty, a mianowicie:
7. a) Polskie Radio - Spółkę Akcyjną w likwidacji z siedzibą w Warszawie;
8. b) Telewizję Polską - Spółkę Akcyjną w Warszawie;
9. c) siedemnaście Spółek Radiofonii Regionalnej z siedzibami w Białymstoku, Bydgoszczy, Gdańsku, Katowicach, Kielcach, Krakowie, Koszalinie, Lublinie, Łodzi, Opolu, Olsztynie, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie, we Wrocławiu i w Zielonej Górze, a następnie niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w niniejszej sprawie mimo, iż przejście uprawnień i obowiązków Komitetu do Spraw Radia i Telewizji wynikających z decyzji administracyjnych nie zostało w tym konkretnym przypadku ustalone, a następnie przesądzone w stosunku do żadnej z powyższych spółek, w szczególności w stosunku do Polskiego Radia S.A. w likwidacji

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucona naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. 1. art. 19 i art. 20 w związku z art. 65 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", poprzez uznanie za skuteczne przekazanie tej samej sprawy przez Prezydenta m. st. Warszawy jednocześnie do dwóch niezależnych od siebie podmiotów;
2. 2. art. 19 i art. 20 K.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., zwanej dalej "Konstytucją RP", poprzez zobowiązanie dwóch niezależnych od siebie podmiotów do rozpoznania jednej i tej samej sprawy administracyjnej (w zaskarżonym wyroku oraz w analogicznym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2025 r., sygn. akt I SAB/Wa 251/25, dotyczącym Telewizji Polskiej S.A. w likwidacji);
3. 3. art. 35 § 1 w związku z art. 5 § 2 pkt 3), art. 1 pkt 2) i art. 65 § 1 K.p.a. oraz art. 32 w związku z art. 1 i art. 3 § 1 i 2 pkt 9) P.p.s.a. poprzez:
4. a) błędne uznanie skarżącej kasacyjnie za organ w postępowaniu administracyjnym, w szczególności obowiązany załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, pomimo braku spełnienia przesłanek takiego uznania w niniejszej sprawie;
5. b) uznanie, że skarżąca kasacyjnie winna rozpoznać przekazany jej wniosek o wszczęcie postępowania, podczas gdy Polskie Radio S.A. w likwidacji nigdy nie otrzymała oryginału (bądź kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem) wniosku o wszczęcie przedmiotowego postępowania oraz akt sprawy;
6. c) uznanie, że skarżąca kasacyjnie pozostaje w zwłoce z rozpoznaniem wniosku, podczas gdy nie otrzymała ona od Prezydenta m. st. Warszawy oryginalnego ani poświadczonego za zgodność z oryginałem wniosku o wszczęcie postępowania, ani akt sprawy, lecz mimo to prowadziła korespondencję w sprawie zarówno z Prokuraturą Rejonową [...] w Warszawie, jak i pełnomocnikiem wnioskodawców, któremu niezwłocznie po zwróceniu się przez niego bezpośrednio do Polskiego Radia S.A. w likwidacji zostało przedstawione stanowisko spółki w tej sprawie, co oznacza, że skarżąca reagowała bez zbędnej zwłoki na zaistniałą sytuację;
7. d) pominięcie faktu, że Prezydent m. st. Warszawy jako organ, do którego wpłynął wniosek o waloryzację, uznając się za niewłaściwy, był obowiązany przekazać sprawę organowi właściwemu, tymczasem organ powielił ten sam lakoniczny dokument "przekazania", następnie wysłano te dwa pisma do dwóch odrębnych podmiotów (a wcześniej jeszcze do Filmoteki Narodowej - Instytutu Audiowizualnego), czego nie sposób uznać za skuteczne przekazanie wniosku w rozumieniu K.p.a., a najwyraźniej zostało to tak potraktowane przez Sąd orzekający w I instancji;
8. 4. art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez:
9. a) zobowiązanie skarżącej kasacyjnie do rozpoznania wniosku w przedmiotowej sprawie, pomimo nieotrzymania przez skarżącą kasacyjnie spółkę wniosku doręczonego w sposób skuteczny i zgodny z przepisami prawa;
10. b) zobowiązanie skarżącej kasacyjnie do rozpoznania wniosku w przedmiotowej sprawie, pomimo wiedzy, że tożsame postępowanie w sprawie ze skargi na przewlekłość rozpoznania tego samego wniosku toczy się wobec innego, niezależnego podmiotu (Telewizji Polskiej S.A. w likwidacji);
11. 5. art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie przewlekłości postępowania w stosunku do podmiotu, który nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania w sprawie, w szczególności z uwagi na brak skutecznego przekazania mu wniosku do rozpoznania;
12. 6. art. 149 § 1a P.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że "przewlekłe prowadzenie postępowania przez Polskie Radio S.A. w likwidacji miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa", podczas gdy w istocie skarżąca kasacyjnie w świetle prawa nie była w ogóle zobowiązana do prowadzenia postępowania w sprawie wniosku, który nie został jej zgodnie z przepisami przekazany, niemniej jednak prowadziła bez zbędnej zwłoki korespondencję w sprawie;
13. 7. art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na nieodniesieniu się do zasadniczych kwestii i wątpliwości podnoszonych przez Polskie Radio S.A. w likwidacji w odpowiedzi na skargę oraz pominięciu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem skargi, mianowicie:
14. a) kwestia nieustalenia przez Prezydenta m. st. Warszawy podmiotu właściwego w sprawie;
15. b) kwestia dwóch odrębnych podmiotów, którym jednocześnie "przekazano" do załatwienia sprawę bez przekazania wniosku o waloryzację albo jego kopii;
16. 8. art. 153 w związku z art. 193 P.p.s.a, poprzez wyjście poza zakres związania oceną prawną wyrażoną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2025 r. (sygn. akt I OSK 908/25), polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że NSA przesądził, że Polskie Radio S.A. w likwidacji jest obowiązane do waloryzacji odszkodowania w niniejszej sprawie, podczas gdy NSA przesądził jedynie, że niniejsza sprawa ma charakter sprawy administracyjnej.

Skarżąca kasacyjnie, wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, wniosła o:

1. 1. wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku jako niemożliwego do realizacji z uwagi na istnienie w obrocie prawnym dwóch wykluczających się orzeczeń (dwa wyroki WSA z dnia 28 listopada 2025 r., sygn. akt I SAB/Wa 230/25 oraz I SAB/Wa 251/25);
2. 2. ustalenie, iż czynność materialno-techniczna przekazania sprawy przez Prezydenta m. st. Warszawy została dokonana z naruszeniem przepisów prawa, ponieważ nie była następstwem ustalenia podmiotu właściwego, do czego organ - Prezydent m. st. Warszawy został zobligowany postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OW 223/19, przez co czynność ta była bezskuteczna;
3. 3. ustalenie, że w sprawie toczą się równolegle dwa postępowania sądowe dotyczące tego samego wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, który to wniosek nie został skutecznie przekazany skarżącej;
4. 4. na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;
5. 5. na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;
6. 6. na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. wniesiono o zasądzenie na rzecz Polskiego Radia S.A. w likwidacji zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W sprawie nie złożono odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i sąd I instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy był związany granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach przewidzianych w art. 174 P.p.s.a. Jednak zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej nie mogły zostać uwzględnione, gdyż nie dotyczą sprawy rozpoznawanej przez Sąd I instancji.

Godzi się przypomnieć, że w realiach stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy W.G., H.W., M.C. i J.W. pismem z dnia 22 sierpnia 2024 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Polskie Radio S.A. w likwidacji w Warszawie postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżących z dnia 8 czerwca 2009 r. o waloryzację i wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] oznaczonej hipotecznie jako "[...]" dz. [...]. Wniosek ten został złożony do Prezydenta m. st. Warszawy, który po dokonaniu szeregu czynności procesowych pismem z dnia 18 sierpnia 2021 r. przekazał go na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. do rozpoznania Polskiemu Radiu S.A. i Telewizji Polskiej S.A. W.G., H.W., M.C. i J.W. mając wątpliwość co do tego, kto jest zobowiązany do rozpoznania ich wniosku, wystąpili do Sądu ze skargą na przewlekłe prowadzenie postępowania przez prezydenta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lipca 2024 r., sygn. akt I SAB/Wa 157/24, odrzucił jednak tę skargę i stwierdził, że do rozpoznania sprawy zobowiązane są Radio i Telewizja. Mając powyższe na uwadze W.G., H.W., M.C. i J.W. wnieśli o stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz zobowiązanie go do wydania decyzji w określonym terminie, jak też o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia 14 marca 2025 r., sygn. I SAB/Wa 265/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżących.

Sąd uznał, że przedmiotowa sprawa nie należy do kognicji sądów administracyjnych bowiem zarzuca przewlekłe prowadzenie postępowania przez Polskie Radio S.A. (spółkę prawa handlowego), która nie jest podmiotem posiadającym uprawnienie do jednostronnego, autorytatywnego konkretyzowania normy prawnej w formie decyzji administracyjnej w zakresie waloryzacji odszkodowania.

Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt I OSK 908/25, uchylił opisane wyżej postanowienie Sądu I instancji. W uzasadnieniu NSA stwierdził, że obowiązek wypłaty odszkodowania określony w decyzji z dnia 19 września 1967 r. - na mocy art. 68 ust. 1 u.r.t. przeszedł na spółki, o których mowa w art. 26 ust. 2 i ust. 3 ustawy (między innymi na Polskie Radio S.A. z siedzibą w Warszawie aktualnie w likwidacji). NSA uznał, że spółki posiadają uprawniania (są organem administracji w ujęciu funkcjonalnym), a nakłada je właśnie przepis art. 132 ust. 3 u.g.n., który wprost stanowi, że waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania, a w tym wypadku ww. spółki. NSA przyjął, że skoro zrewaloryzowanie odszkodowania powinno nastąpić w drodze decyzji również wówczas, gdy waloryzacji odszkodowania winien dokonać podmiot inny, niż organ administracji, to taki podmiot posiada kompetencję do wydania decyzji o zrewaloryzowaniu odszkodowania, a tym samym mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych skarga na przewlekłość postępowania takiego podmiotu w sprawie zrewaloryzowania odszkodowania. NSA podkreśliło, że jeżeli podmiot kwestionuje swoją właściwość do wydania decyzji, to powinien bez zbędnej zwłoki przekazać sprawę podmiotowi, który uznaje za właściwy.

W tych okolicznościach faktycznych Sąd I instancji ponownie rozpoznając skargę W.G., H.W., M.C. i J.W. działał już w granicach związania oceną prawną wyrażoną w prawomocnym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt I OSK 908/25. NSA przesądził w tym postanowieniu, że skoro ustalenie wysokości odszkodowania za nieruchomość następuje w formie decyzji administracyjnej, to również waloryzacja wysokości tego odszkodowania w rozumieniu art. 132 ust. 3 u.g.n. następuje w formie decyzji administracyjnej. Dalej NSA wywiódł, że obowiązek waloryzacji spoczywa na spółkach, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3 u.r.t. Spółki te – będąc organami administracji w ujęciu funkcjonalnym – posiadają zatem uprawnienia do wydawania decyzji. Sprawa waloryzacji wysokości odszkodowania stanowi zatem sprawę indywidualną w rozumieniu art. 1 K.p.a., załatwianą przez organ administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej.

Skoro w sprawach tego rodzaju stosuje się przepisy K.p.a., to zastosowanie znajdują również przepisy tego Kodeksu dotyczące terminów załatwienia sprawy, a także regulacje obejmujące środki zwalczania bezczynności lub przewlekłości działania organów wykonujących administrację publiczną.

Granice przedmiotowe rozpoznania sprawy obejmowały jedynie kwestię przewlekłego prowadzenia postępowania przez Polskie Radio S. A. w likwidacji w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o waloryzację odszkodowania, a zatem zaniechania podjęcia działania przez organ wykonujący administracje publiczną. Z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia lub pozornych.

Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy dla Polskiego Radia S.A. w likwidacji w Warszawie określony w art. 35 K.p.a. termin do załatwienia sprawy indywidualnej (sprawy wniosku o waloryzację odszkodowania) rozpoczął się w dniu 18 sierpnia 2021 r. - czyli z chwilą przekazania przez Prezydenta m. st.

Warszawy spółce (organowi) wniosku W.G., H.W., M.C. i J.W. Podmiot ten powinien się zatem zachować w sposób przewidziany przepisami prawa procesowego, co w analizowanym stanie faktycznym nie nastąpiło. Dlatego Sąd I instancji wydał wyrok, w którym uznając, że w sprawie miała miejsce przewlekłość z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o waloryzację odszkodowania. Rozpoznanie tego wniosku w sposób przewidziany przez przepisy K.p.a. oznacza albo wydanie decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę indywidualną w sposób pozytywny albo negatywny, albo wydanie decyzji umarzającej postepowanie jako bezprzedmiotowe, albo też przekazanie wniosku z dnia 8 czerwca 2009 r. o waloryzację odszkodowania na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. według właściwości innemu organowi (innej spółce spośród wymienionych w art. 26 ust. 2 i 3 u.r.t.).

Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są zatem niezasadne z dwóch powodów. Po pierwsze, zarzuty te stanowią niedopuszczalną polemikę z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt I OSK 908/25. Przy czym NSA w uzasadnieniu wskazanego postanowienia nie przesądził expressis verbis, że podmiotem zobowiązanym do waloryzacji odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] jest Polskie Radio S.A. w likwidacji w Warszawie, wskazał jedynie, iż obowiązek waloryzacji spoczywa na spółkach, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3 u.r.t.

Po drugie, w treści tych zarzutów pojawiła się argumentacja, która ewentualnie mogłaby stanowić treść uzasadnienia decyzji lub czynności podjętych właśnie w wyniku rozpoznania wniosku z dnia 8 czerwca 2009 r. o dokonanie waloryzacji odszkodowania. Argumentacja ta jest natomiast całkowicie bezprzedmiotowa na obecnym etapie postępowania w sprawie administracyjnej procesowej, sprawie braku działania organów administracji publicznej na skutek przewlekłego prowadzenia postępowania.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a.