Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 2448/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B.C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr DNI.gn.624.47.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postępowanie wszczęte na wniosek skarżącej z dnia 27 lutego 2020 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy P. z dnia 16 grudnia 1974 r., nr 6040-2/74, wydanej w sprawie wykupu na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnych o łącznej powierzchni 10,62 ha, położonych w B., B., G. i K., wchodzących w skład gospodarstwa rolnego stanowiącego własność M.K.
Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia 10 czerwca 2022 r. nr SN-IV.7515.19.2020.7 stwierdził, że postępowanie z wniosku skarżącej uległo umorzeniu z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz.1491).
Zaskarżoną decyzją Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego.
Minister wskazał, że wprawdzie nie zachowały się zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji Naczelnika Gminy Piaski z dnia 16 grudnia 1974 r., to jednak nie można zanegować faktu doręczenia tej decyzji, tym bardziej, że z dokumentów zgormadzonych w aktach wynika, iż weszła ona do obrotu prawnego i wywołała skutki prawne. W szczególności zaś z pieczęci widniejącej na decyzji z dnia 16 grudnia 1974 r. wynika, że w dniu 11 stycznia 1975 r. uzyskała ona przymiot prawomocności. Na tej podstawie Minister uznał, że doręczenie decyzji z dnia 16 grudnia 1974 r. musiało nastąpić przed wskazaną datą, a dla oceny terminu doręczenia tej decyzji, niemniej istotny był fakt, że decyzja z dnia 16 grudnia 1974 r. została wykonana, jako że stanowiła podstawę wpisu prawa własności Skarbu Państwa w księgach wieczystych. Minister przyjął, że doręczenie decyzji z dnia 16 grudnia 1974 r. nastąpiło przed dniem dokonania wpisu, a więc najpóźniej w dniu 15 lipca 1975 r. Z kolei wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., nastąpiło z dniem doręczenia żądania organowi administracji publicznej.
Wniosek skarżacej o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy P. z dnia 16 grudnia 1974 r. wpłynął do zaś w dniu 28 lutego 2020 r. Zatem od daty doręczenia decyzji o przejęciu do dnia złożenia wniosku o stwierdzenie jej nieważności upłynęło już ponad czterdzieści lat, a tym samym spełniły się przesłanki umorzenia postępowania przewidziane przez ustawodawcę w art 2. ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Minister wskazał przy tym, że w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. nie przewidziano żadnych wyjątków a organy administracji publicznej, działając na podstawie przepisów prawa, nie mogły odmówić zastosowania art. 2 ust. 2 tej ustawy.
B.C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła, że decyzja jest dla niej krzywdząca i wniosła o ponowne rozpatrzenie zakończonej nią sprawy. Wskazała także, że dokumenty przedstawione przez nią w toku postępowania w dostateczny sposób potwierdzają, że jej pradziadek M.K. był właścicielem majątku, którego dotyczyło wspomniane orzeczenie.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, w całości akceptując i uznając za zgodne z prawem zaskarżone rozstrzygnięcie, oparte na prawidłowo zastosowanym przepisie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Nadto, Sąd wskazał, że wprowadzona regulacja - ograniczająca możliwość skutecznego wnioskowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej była konieczna i miała ona na celu dostosowanie systemu prawa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego wydanego w dniu 12 maja 2015 r. w sprawie o sygn. P 46/13, w którym stwierdzono niezgodność art. 156 § 2 k.p.a. z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:
- I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 105 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 1491) w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi a tym samym uznanie za skuteczne umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, w której z analizy akt sprawy pierwotnej (z 1974 roku) nie wynika jednoznacznie data dostarczenia decyzji jej adresatowi M.K., a nawet nasuwa się wniosek, że przedmiotowa decyzja nigdy nie była dostarczona jej adresatowi - co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż istnieją ustawowe przesłanki do zastosowania art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 1491) i umorzenia postępowania z mocy prawa,
- II. przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, a tym samym uznanie za skuteczne umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, w której art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej ustawę Kodeks postępowania administracyjnego jest sprzeczny z normami ustawy zasadniczej:
- 1) z art. 2 Konstytucji RP,
- 2) z art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz z art. 77 ust. 2 Konstytucji - przez to, że narusza prawo do sądu i zakaz zamykania drogi sądowej,
- 3) z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji - przez to, że pozbawia prawnej ochrony prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym.
Mając na uwadze podniesione zarzuty, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie wniesionej skargi i uchylenie decyzji umarzających postępowanie administracyjne oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania podług norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Nadto, stosownie do treści art. 176 § 2 p.p.s.a., oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.
Zgodnie zaś z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarte w niej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny i ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.
Określone w art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Podstawy skargi kasacyjnej mogą dotyczyć zarówno tych przepisów, które sąd I instancji wskazał jak przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez sąd wskazane (zob. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 261/11, Legalis). Jednakże, jako podstawę skargi kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis prawa i określić sposób jego naruszenia, gdyż sąd nie powinien domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem skarżonego wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2193/12, Legalis).
Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do domyślania się ani też uzupełniania za skarżącego zarzutów kasacyjnych. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych, jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zatem zakres kontroli dokonywanej przez Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Podstawa kasacyjna wskazana w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. dotyczy naruszenia prawa materialnego. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego, a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Z kolei zawarta w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawa kasacyjna dotyczy naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta podstawa kasacyjna służy przede wszystkim zakwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie będącej przedmiotem sądowej kontroli (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2024 r. sygn. I OSK 2652/20, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera skutecznych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania dotyczących dokonanych w sprawie ustaleń. Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie, albowiem wpływa na zakres w jakim Naczelny Sąd Administracyjny może skontrolować zaskarżony wyrok.
W tej zaś sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny był obowiązany przyjąć za w pełni miarodajny stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji. Niepodważenie stanu faktycznego przyjętego przez sąd I instancji, poprzez brak prawidłowo sformułowanych, czy też nieskutecznych zarzutów procesowych, opartych na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., powoduje bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując skargę kasacyjną, jest związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez organy i zaakceptowanymi przez sąd I instancji i nie ma podstaw do ich kwestionowania. Z dokonanych w sprawie ustaleń wynika zaś, że złożenie przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy P. z dnia 16 grudnia 1974 r. nastąpiło po upływie trzydziestu lat od doręczenia tej decyzji.
Wskazany natomiast w skardze kasacyjnej przepis art. 105 § 1 k.p.a. dotyczy wyłącznie umorzenia postępowania administracyjnego i stanowi on, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie natomiast z treścią art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Brak jest jednakże podstaw do uznania aby w sprawie doszło do naruszenia tych przepisów.
Z kolei, przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. jest przepisem prawa materialnego a nie przepisem postępowania, jak to wskazano w skardze kasacyjnej. Jednakże, niezależnie od tego, wbrew twierdzeniom skarżącej, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia tego przepisu, co prawidłowo ocenił Sąd I instancji. W ustalonym i niezakwestionowanym w skardze kasacyjnej stanie faktycznym sprawy zachodziły bowiem podstawy do zastosowania art. 2 ust. 2 tej ustawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługiwał jednocześnie na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 6 k.p.a. oraz wskazanymi przepisami Konstytucji RP: art 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 64 ust. 1 i 2.
Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy k.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą (ust. 1). Postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa (ust. 2). Oznacza to, że wobec upływu trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia kwestionowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji, do dnia złożenia wniosku wszczynającego to postępowanie, zaistniała podstawa do jego obligatoryjnego umorzenia.
Z chwilą bowiem wejścia w życie ustawy zmieniającej, czyli 16 września 2021 r., organy administracji utraciły możliwość merytorycznej oceny takiej decyzji, a prowadzone w tym przedmiocie postępowania podlegały umorzeniu z mocy ustawy.
Wskazać przy tym należy, że art. 156 § 2 k.p.a. (w brzmieniu przed nowelizacją) stanowił, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Jeżeli natomiast decyzja była dotknięta pozostałymi – niewymienionymi w tym przepisie wadami, a więc wadami z pkt 2, 5 i 6 art. 156 § 1 k.p.a. – nie istniała żadna granica czasowa uniemożliwiająca stwierdzenie nieważności decyzji. W tym stanie prawnym Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, zasygnalizował potrzebę stabilizacji stanu prawnego ukształtowanego decyzjami ostatecznymi i utrwalenia praw nabytych z takich decyzji, podnosząc, że pozostaje to w interesie porządku publicznego. Nowelizacja k.p.a. dokonana przepisami ustawy, jak wynika z jej uzasadnienia, miała na celu dostosowanie systemu prawa do wyżej powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w którym stwierdzono niezgodność art. 156 § 2 k.p.a. z Konstytucją RP.
Z treści powołanego wyroku wynika, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Trybunał przypomniał, że możliwość stwierdzenia nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady poszanowania trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Jednocześnie podniósł, że brak wyłączenia dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z przyczyny (wady) określonej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., po znacznym upływie czasu, skutkuje destabilizacją porządku prawnego. W tym kontekście Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że ustawodawca określając przesłanki stwierdzania nieważności decyzji oraz zakres ich zastosowania, powinien brać pod uwagę wszystkie zasady mieszczące się w klauzuli państwa prawnego, przewidzianej w art. 2 Konstytucji RP, a odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznej (do których trzeba zaliczyć możliwość stwierdzenia nieważności decyzji) nie powinny naruszać wynikających z art. 2 Konstytucji RP zasad bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa.
Trybunał stwierdził, że ustawodawca ma obowiązek kształtowania regulacji prawnych, które będą sprzyjały wygaszaniu - wraz z upływem czasu - stanu niepewności, przy jednoczesnym ustanowieniu odpowiednich granic dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji. Ustawodawca nie powinien bowiem z jednej strony stanowić o trwałości decyzji z uwagi na jej ostateczność, a z drugiej strony przewidywać, nieograniczoną terminem, możliwość wzruszania decyzji.
Te właśnie przyczyny stały się podstawą przyjętej przez ustawodawcę regulacji, którą w art. 158 § 3 k.p.a. wprowadzono cezurę czasową uniemożliwiającą wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, jeżeli od jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło trzydzieści lat.
Z kolei, stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, wobec upływu trzydziestu lat od doręczenia kwestionowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji do dnia złożenia wniosku inicjującego to postępowanie, zaistniała podstawa do jego obligatoryjnego umorzenia. Z chwilą wejścia w życie ustawy zmieniającej, czyli 16 września 2021 r. organy administracji utraciły możliwość merytorycznej oceny takiej decyzji, a prowadzone w tym przedmiocie postępowania podlegały umorzeniu z mocy ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie już wypowiadał się na temat problematyki związanej ze zgodnością z Konstytucją RP zastosowania art. 2 ustawy nowelizującej (por. np. wyroki z dnia 4 grudnia 2023 r. sygn. akt I OSK 1827/22, z dnia 2 lutego 2024 r. sygn. akt I OSK 2052/22, z dnia 21 lutego 2024 r. sygn. akt I OSK 2074/22, z dnia 5 marca 2024 r. sygn. akt I OSK 2214/22, z dnia 12 marca 2024 r. sygn. akt I OSK 2499/20, z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OSK 2282/22, z dnia 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OSK 2298/22, z dnia 3 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 2215/22, z dnia 7 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 2475/22, z dnia 21 sierpnia 2024 r. sygn. akt I OSK 570/23, z dnia 13 lutego 2025 r. sygn. akt I OSK 1240/23, z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt I OSK 461/23, z dnia 18 lutego 2025 r. sygn. akt I OSK 1351/23, z dnia 16 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 57/23, z dnia 25 kwietnia 2025 r. sygn. akt I OSK 1620/23, z dnia 7 maja 2025 r. sygn. akt I OSK 1760/23, z dnia 28 maja 2025 r. sygn. akt I OSK 1848/23 oraz z dnia 13 czerwca 2025 r. sygn. akt I OSK 2394/23, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone w ww. wyrokach.
Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać, że oceniając konstytucyjność art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej, trafnie Sąd Wojewódzki nawiązał w zaskarżonym wyroku do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13, zwłaszcza że do tego właśnie wyroku nawiązywało uzasadnienie projektu samej ustawy nowelizującej.
Wniosek skarżącej dotyczył wydanej w 16 grudnia 1974 r. decyzji w sprawie wykupu na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnych o w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych, a więc sprawa, w której została wydana zaskarżona decyzja dotyczyła także zagadnień o wymiarze już historycznym, a których istotą było pozbawienie prawa własności nieruchomości.
Powyższe prowadzi do wniosku, że skoro już w 2015 r. Trybunał Konstytucyjny zwracał uwagę na wadliwą treść art. 156 § 2 K.p.a. dotyczącą braku wyłączenia dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była m.in. "podstawą nabycia prawa" to zarzuty kasacyjne wywodzone z zasady ochrony zaufania do państwa i prawa (art. 2 Konstytucji RP) nie były trafne. Skarżąca powinna bowiem już kilka lat przed wniesieniem wniosku liczyć się z faktem, że w każdym czasie ustawodawca, niejako wykonując ww. wyrok, może dokonać takiej zmiany przepisów prawa, które ograniczą w czasie możliwość dochodzenia roszczeń, opartych na żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
Trafnie przy tym wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że przed Trybunałem Konstytucyjnym z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich zawisła sprawa o sygn. akt K 2/22 o stwierdzenie, że art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej, w zakresie w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa, jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2, a także z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. W sytuacji zatem uznania przez Trybunał Konstytucyjny, że regulacja z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej jest niezgodna ze wskazanymi wzorcami konstytucyjnymi, strona, której postępowanie nieważnościowe zostało zakończone umorzeniem postępowania, na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej, będzie mogła żądać na podstawie art. 145a K.p.a. wznowienia postępowania, w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżąca zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały jej przeprowadzenia.