Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 23 lipca 2026 r., sygn. akt I OSK 1512/23

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 23 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 1080/22, uzupełnionym wyrokiem z 14 września 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 1080/22, po rozpoznaniu skargi Wojewody Łódzkiego na uchwałę Rady Gminy Bielawy z 30 marca 2022 r., nr XXXV/180/2022 w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Bielawy na 2022 rok, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 8, § 13, § 16 pkt 1 załącznika do zaskarżonej uchwały, oddalił skargę w pozostałym zakresie i zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podzielił zastrzeżenia Wojewody co do § 8 i § 16 pkt 1 załącznika do zaskarżonej uchwały i uznał, że naruszają one art. 11a ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 572, dalej: ustawa) przez błędną wykładnię i zawężenie zakresu zadania własnego gminy w postaci usypiania ślepych miotów wyłącznie do psów i kotów. Przepis nakłada bowiem na gminę obowiązek zapewnienia usypiania ślepych miotów wszystkich zwierząt, nie ograniczając się wyłącznie do zwierząt dwóch gatunków, tym samym przyjęcie ograniczenia wskazanego w Programie spowoduje, że w stosunku do miotów innych zwierząt niż psy lub koty gmina nie będzie realizować ustawowego obowiązku. Okoliczność, że w okresie obowiązywania programu w schronisku nie przebywały inne zwierzęta z terenu gminy niż psy i koty i dlatego nie było też konieczności w okresie obowiązywania programu usypiania ślepych miotów z uwagi na wcześniejszą sterylizację i kastrację zwierząt, nie może uzasadniać naruszenia ww. przepisu ustawy.

W odniesieniu do naruszenia art. 11a ust. 2 pkt 2 ustawy przez ogólnikowe uregulowanie w § 13 załącznika do uchwały kwestii dotyczącej opieki nad wolno żyjącymi kotami Sąd wskazał, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy uchwalany jest na jeden rok, a w konsekwencji musi być dostosowany do warunków i okoliczności występujących oraz przewidywanych w danym roku, i nie można mu nadawać charakteru ogólnych ram, które wymagałaby dalszej konkretyzacji, tymczasem w treści § 13 załącznika do uchwały, Rada Gminy ograniczyła się jedynie do wskazania, że opieka nad wolno żyjącymi kotami realizowana jest poprzez:

1. 1) współpracę z przychodnią weterynarii, a w przypadku istniejącej potrzeby podjęcie leczenia wolno żyjących kotów;
2. 2) dokarmianie wolno żyjących kotów na terenie ich przebywania, za zgodą i w porozumieniu z właścicielem lub zarządcą nieruchomości, na której zwierzęta przebywają przez opiekunów społecznych;
3. 3) zakup i wydawanie karmy opiekunom społecznym.

Taka zaś regulacja cechuje się nadmiernym stopniem ogólnikowości, stanowi w rzeczywistości postulat, gdyż określa w sposób ogólny, nieprecyzyjny i niedookreślony zobowiązania podmiotów w nim wskazanych do sprawowania opieki nad kotami. Zbytnia ogólnikowość postanowień aktu prawa miejscowego, w którym nie wskazano sposobu ustalania miejsc przebywania wolno żyjących kotów na terenie gminy ani sposobu realizacji obowiązku ich dokarmiania przez określenie miejsc i częstotliwości dokarmiania zwierząt, stanowi istotne naruszenie prawa, przesądzające o konieczności stwierdzenia nieważności tego przepisu uchwały.

Wyrok z 23 marca 2023 r. został uzupełniony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 1080/22, którym oddalono skargę Wojewody w pozostałym zakresie. Sąd w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, związany rozstrzygnięciem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I OZ 294/23, stwierdził, że skoro zaskarżono uchwałę w całości, a Sąd wyrokiem z 23 marca 2023 r. uwzględnił skargę tylko w części odnoszącej się do wskazanych paragrafów załącznika do zaskarżonej uchwały, to konieczne było oddalenie skargi w części nieuwzględnionej.

Od wyroku Sądu I instancji wniesione zostały dwie skargi kasacyjne.

Rada Gminy Bielawa w skardze kasacyjnej zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jej rozpoznanie na rozprawie, zmianę orzeczenia i oddalenie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Sądowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. - art.11a ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt przez jego błędną wykładnię i uznanie, że określenie w § 8 i § 16 pkt 1 załącznika do uchwały zakresu zadania własnego gminy w postaci usypiania ślepych miotów psów i kotów jest sprzeczne z przepisami ustawy, w sytuacji gdy gmina dokonała wyłącznie konkretyzacji normy ustawowej do sytuacji faktycznej, gdzie na terenie gminy nie występują inne niż psy i koty bezdomne zwierzęta;
2. - art. 11a ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie zwierząt przez jego błędną wykładnię i uznanie za konieczne wskazanie w § 13 załącznika do uchwały konkretnego sposobu działania w zakresie opieki nad kotami wolno żyjącymi, w tym ustalenia, na czym będzie polegała współpraca z przychodnią weterynarii, a także miejsc, sposobu i częstotliwości dokarmiania zwierząt oraz warunków zakupu i wydawania karmy opiekunom społecznym, w sytuacji gdy kwestionowana uchwała zawiera wyczerpującą regulację dotyczącą opieki nad wolno żyjącymi kotami.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wskazanie w uchwale, iż obowiązek usypiania ślepych miotów dotyczy psów i kotów nie narusza przepisów prawa. Na terenie gminy nie występują bowiem inne bezdomne zwierzęta, których ślepe mioty mogłyby być usypiane. W schronisku nie przebywają inne zwierzęta niż psy i koty, a skoro program ma być dostosowany do warunków i okoliczności występujących w danym roku, to gmina mogła wskazać w uchwale, że obowiązek usypiania ślepych miotów dotyczy tylko psów i kotów. W odniesieniu do § 13 załącznika uchwały podniesiono, że nie można podzielić zarzutu niewskazania na czym będzie polegała współpraca z przychodnią weterynaryjną, konkretnych podmiotów sprawujących opiekę (karmicieli) nad wolno żyjącymi kotami oraz konkretnych miejsc, w których przebywają koty wolno żyjące, a także częstotliwości ich dokarmiania. Nie jest możliwe precyzyjne określenie miejsc dokarmiania kotów wolno żyjących, bowiem społeczni opiekunowie (których także nie można wskazać w postaci wiążącej listy) dokarmiają koty w różnych miejscach, wybieranych przez koty na legowiska, które to miejsca, z natury rzeczy, nie są niezmienne. Nie jest także możliwe przewidzenie wszystkich przypadków współpracy z przychodnią weterynaryjną, nie można przewidzieć jakiej pomocy lekarskiej, czy zabiegów będą wymagać wolno żyjące koty.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, jej oddalenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Wojewoda, powołując się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podkreślił, że przyjęcie, iż usypianie ślepych miotów dotyczyć będzie jedynie psów i kotów obarczone jest istotnym naruszeniem prawa i nie znajduje ustawowego uzasadnienia, zaś okoliczność, że w okresie obowiązywania programu w schronisku nie przebywały inne zwierzęta z terenu gminy niż psy i koty i dlatego nie było też konieczności w okresie obowiązywania programu usypiania ślepych miotów z uwagi na wcześniejszą sterylizację i kastrację zwierząt, nie może uzasadniać naruszenia przepisu ustawy. Podobnie, zbytnia ogólnikowość zapisów aktu prawa miejscowego, w którym nie wskazano sposobu ustalania miejsc przebywania wolno żyjących kotów na terenie gminy ani sposobu realizacji obowiązku ich dokarmiania poprzez określenie miejsc i częstotliwości dokarmiania zwierząt oraz podmiotów odpowiedzialnych za wykonywanie tych zadań stanowi istotne naruszenie prawa.

Wojewoda Łódzki wniósł skargę kasacyjną od punktu drugiego wyroku Sądu I instancji, w którym orzeczono o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie. Mimo tak wskazanego zakresu zaskarżenia, Wojewoda wniósł o zmianę wyroku w części dotyczącej punktu pierwszego przez stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Bielawy nr XXXV/180/2022 z 30 marca 2022 r. w całości oraz uchylenie wyroku w części dotyczącej punktu drugiego, alternatywnie o uchylenie wyroku w części dotyczącej punktu pierwszego i drugiego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie.

Sądowi I instancji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt przez błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie wystarczające jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i oddalenie skargi w pozostałym zakresie, podczas gdy zaskarżona uchwała bez regulacji dotyczącej opieki nad wolno żyjącymi kotami oraz usypiania ślepych miotów nie wypełnia delegacji zawartej w art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, gdyż nie zawiera wszystkich obligatoryjnych elementów takiej uchwały, przez co uchwała ma charakter niepełny i nie może w takim kształcie pozostać w obrocie prawnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że w sytuacji, w której Sąd I instancji stwierdził, że § 8, § 13 i § 16 pkt 1 załącznika do zaskarżonej uchwały istotnie naruszają prawo, to uchybienia te rzutują na całość przedmiotowej uchwały i w związku z tym konieczne jest stwierdzenie nieważności nie tylko ww. przepisów załącznika do zaskarżonej uchwały, ale także pozostałych przepisów tego załącznika jak i samej uchwały w całości. W literaturze podkreśla się bowiem, że ustawa określa w art. 11a ust. 2 obligatoryjne elementy programu, których brak powoduje nieważność uchwały w całości. Pogląd ten znajduje oparcie w utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnej, które w analogicznych stanach faktycznych orzekają o nieważności zaskarżonych uchwał w całości. Niewypełnienie obowiązku uregulowania elementów wskazanych w art. 11a ust. 2 i ust. 5 ustawy musi skutkować stwierdzeniem istotnego naruszenia prawa, powodującego nienależytą ochronę zwierząt, a w konsekwencji prowadzić musi do uznania nieważności całości uchwały, a orzeczenie Sądu stanowi nieuzasadniony wyłom od jednolitej linii orzeczniczej w tym zakresie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewody nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skarg kasacyjnych. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.

Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna Rady Gminy Bielawy okazała się uzasadniona.

Zasadny jest zarzut niewłaściwego zastosowania art. 11a ust. 2 pkt 6 ustawy przez uznanie, że § 8 i § 16 pkt 1 załącznika do uchwały są sprzeczne z powołanym przepisem. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662 z późn. zm., dalej: u.s.g.), uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. Sąd I instancji uznał, że o sprzeczności tej stanowi brzmienie § 8 i § 16 pkt 1 załącznika do uchwały, w którym mowa jest o usypianiu ślepych miotów psów i kotów. Ponieważ przepis art. 11a ust. 2 pkt 6 ustawy stanowi, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt obejmuje w szczególności usypianie ślepych miotów, Sąd I instancji uznał za zasadny zarzut Wojewody, że zakres delegacji nie został wypełniony, skoro w § 8 i § 16 pkt 1 załącznika do uchwały mowa jest o ślepych miotach wyłącznie psów i kotów.

Sąd I Instancji uznał, że stanowi to o sprzeczności tych postanowień załącznika do uchwały z prawem. Stanowisko to jest uproszczone, a dokonana ocena regulacji została przeprowadzona z pominięciem kontekstu systemowego. Załącznik do uchwały stanowi normatywną całość i ustalenie zakresu przyjętej regulacji wymaga uwzględnienia wszystkich jej przepisów dotyczących kwestii usypiania ślepych miotów, a nie tylko dwóch wskazanych przepisów.

Zgodnie z § 1 załącznika do uchwały, program ma zastosowanie do wszystkich zwierząt domowych, w tym w szczególności do bezdomnych psów i wolno żyjących kotów oraz zwierząt gospodarskich przebywających w granicach administracyjnych Gminy Bielawy. Lektura załącznika do uchwały prowadzi do ustalenia, że kwestie usypiania ślepych miotów uregulowane zostały w kilku przepisach. W rozdziale 2 określającym zadania programu, w pkt 3 wskazano, że zadaniem tym jest zapobieganie wzrostu populacji zwierząt bezdomnych oraz wolno żyjących kotów poprzez intensywną sterylizację i kastrację bezdomnych kotów i psów, a także usypianie ślepych miotów. Przepis § 9 załącznika do uchwały stanowi, że zabiegi sterylizacji, kastracji i uśpienia ślepych miotów dokonywane będą przez lekarza weterynarii, z którym Gmina Bielawy ma podpisaną umowę. Zgodnie z § 20 załącznika do uchwały, osoba lub jednostka chcąca dokonać zabiegu sterylizacji lub kastracji bezdomnych kotów lub uśpienia ślepych miotów jest obowiązana uzyskać skierowanie na taki zabieg do lecznicy weterynaryjnej, z którą Gmina Bielawy ma podpisaną umowę na świadczenie usług weterynaryjnych, wystawione przez Urząd Gminy w Bielawach.

W § 21 ust. 2 pkt 7 przewidziano wydatkowanie środków finansowych na usypianie ślepych miotów. We wszystkich tych przepisach mowa jest zatem ogólnie o usypianiu ślepych miotów, bez wskazywania na gatunek zwierząt.

Natomiast zakwestionowany § 8 załącznika do uchwały stanowi, że w celu ograniczenia ilości bezdomnych zwierząt dokonywane będą uśpienia ślepych miotów psów i kotów. W § 16 pkt 1 postanowiono zaś, że usypianie ślepych miotów realizowane będzie poprzez zlecanie lekarzowi weterynarii zabiegów usypiania ślepych miotów bezdomnych psów i kotów.

Przytoczone brzmienie przepisów załącznika do uchwały wskazuje, że prawodawca gminny nie jest precyzyjny i konsekwentny w posługiwaniu się przyjętą terminologią. Nie ma jednak podstaw do uznania, że uchwalony program nie umożliwia usypiania ślepych miotów wszelkich zwierząt bezdomnych, do których ma zastosowanie art. 11a ustawy, a ogranicza tę możliwość tylko do miotów psów i kotów. Program ma zastosowanie do wszystkich zwierząt domowych i gospodarskich, jednym z jego zadań jest usypianie ślepych miotów i przewiduje on tryb dostępu do tej usługi i środki finansowe właśnie na ten cel. W drodze wykładni przepisów programu, która powinna uwzględniać kontekst ustawowy i systemowy wewnętrzny, należy dojść do wniosku, że brzmienie § 8 i § 16 pkt 1 załącznika do uchwały nie stoi na przeszkodzie do zlecenia lekarzowi weterynarii zlecenia uśpienia ślepego miotu innego zwierzęcia, niż pies albo kot.

Skoro wątpliwość tę można usunąć w drodze wykładni przepisów prawa miejscowego, to brak jest podstaw do uznania, że wskazane dwa przepisy świadczą o sprzeczności z art. 11a ust. 2 pkt 6 ustawy, a zakres delegacji nie został wypełniony. Wojewoda nie wykazał, że brzmienie zakwestionowanych przepisów stało w praktyce na przeszkodzie do wykonania uśpienia ślepego miotu innego zwierzęcia, niż pies lub kot.

Uzasadniony jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 11a ust. 2 pkt 2 ustawy w zw. z § 13 załącznika do uchwały przez uznanie, że regulacja programu nie wyczerpuje upoważnienia ustawowego. Zgodnie z art. 11a ust. 2 pkt 2 ustawy, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt obejmuje w szczególności opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie. W skardze do Sądu I instancji Wojewoda zarzucił, że § 13 załącznika do uchwały nie wskazuje konkretnego sposobu działania w zakresie opieki nad kotami wolno żyjącymi, w tym nie ustala, na czym będzie polegała współpraca z przychodnią weterynarii, a także miejsc, sposobu i częstotliwości dokarmiania tych zwierząt oraz warunków zakupu i wydawania karmy opiekunom społecznym, podczas gdy z przepisu art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z. należy wywieść normę prawną zobowiązującą radę gminy do precyzyjnego określenia sposobu realizacji tych zadań, w tym konkretnego określenia podmiotów je realizujących.

Również w tym przypadku Sąd I instancji ograniczył się do analizy wskazanego przez Wojewodę przepisu, pomijając pozostałe treści normatywne zawarte w programie. Ich uwzględnienie prowadzi do wniosku, że nie można postawić Radzie Gminy zarzutu sprzeczności przyjętej regulacji z art. 11a ust. 2 pkt 2 ustawy. Przepis § 13 załącznika do uchwały nie jest jedynym przepisem programu, który ma zastosowanie do wolno żyjących kotów. Dotyczą ich także postanowienia rozdziału 2 pkt 2, pkt 3, pkt 4 i 5, § 7, § 9, § 10, § 18, § 20 załącznika do uchwały. Program przewiduje zatem, że ma zastosowanie do wolno żyjących kotów, jego celem jest zapobieganie wzrostu populacji wolno żyjących kotów przez sterylizację i kastrację. Dla wolno żyjących kotów gmina wydaje skierowania na zabieg sterylizacji w lecznicy dla zwierząt prowadzonej przez podmiot, z którym gmina ma podpisaną umowę. Zabiegi sterylizacji wykonywane są przez lekarza weterynarii.

Bezdomność kotów, w razie braku innych możliwości, ograniczana jest także przez ich wyłapywanie i umieszczanie w schronisku. Dla bezdomnych zwierząt gmina organizuje poszukiwanie nowych właścicieli. W przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt gmina zapewnia całodobowa opiekę weterynaryjną. Te postanowienia rzutują na zakres czynności podejmowanych wobec wolno żyjących kotów w ramach opieki nad nimi. Stanowią one przy tym realizację obowiązków szczegółowych, wskazanych w art. 11a ust. 2 ustawy.

Przepis § 13 załącznika do uchwały stanowi wypełnienie obowiązku z art. 11a ust. 2 pkt 2 ustawy. Rada Gminy przyjęła w programie, że sprawowanie opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym opieka nad ich dokarmianiem realizowana będzie poprzez współpracę z przychodnią weterynarii, a w przypadkach istniejącej potrzeby podjęcie leczenia wolno żyjących kotów, dokarmianie wolno żyjących kotów na terenie ich przebywania, za zgodą i w porozumieniu z właścicielem lub zarządcą nieruchomości, na której zwierzęta przebywają przez opiekunów społecznych, zakup i wydawanie karmy opiekunom społecznym. Uregulowano w ten sposób dwie pozostałe i kluczowe dla dobrostanu zwierząt kwestie, a mianowicie opiekę weterynaryjną poza przypadkami zdarzeń drogowych i zapewnienie dostępu do pożywienia. Zarzut Sądu I instancji, że nie jest jasne, na czym ma polegać współpraca z przychodnią jest nieuprawniony. Zaletą normy ogólnej nie jest beztreściowość, ale uniwersalność, w tym przypadku obejmująca wszelkie przypadki wymagające udziału czy konsultacji lekarza weterynarii, które wykraczają poza leczenie zwierzęcia związane ze zdarzeniem drogowym.

W kwestii dokarmiania regulacja także jest dostatecznie wyczerpująca. Brak jest podstaw do żądania, aby program opieki nad zwierzętami regulował sposób nabywania czy dystrybucji karmy w szczegółowy sposób. Wynika z § 13 pkt 3 załącznika do uchwały, że gmina będzie nabywała i wydawała karmę opiekunom społecznym. Wykonanie uchwały zostało powierzone wójtowi gminy i odpowiada on za zorganizowanie zakupu i wydawania karmy. Nie są to czynności, które wymagają szczegółowego uregulowania, przepisy ustawy nie zobowiązują gminy do regulacji w tym zakresie i brak takiej szczegółowej regulacji nie świadczy o sprzeczności z ustawą.

Samo dokarmianie ma się odbywać przez opiekunów społecznych. Delegacja ustawowa nie nakazuje gminie w programie szczegółowego uregulowania statusu takich opiekunów i brak w tym zakresie nie może być kwalifikowany jako sprzeczność z ustawą. W § 19 załącznika do uchwały postanowiono, że osoba pełniąca funkcję opiekuna społecznego jest zobowiązana do złożenia do Urzędu Gminy w Bielawach stosownej deklaracji, a wójt gminy prowadzi rejestr opiekunów wolno żyjących kotów. Opiekunowie ci są zatem ewidencjonowani. Ich społeczny status świadczy o tym, że są to osoby dobrowolnie zgłaszające się do dokarmiania wolnożyjących kotów. Nie jest trafny zarzut, że nie wskazano w uchwale miejsc dokarmiania kotów, § 13 stanowi w tym zakresie jasno, że będzie ono prowadzone w miejscach ich przebywania. Przyjęty przez Sąd I instancji wymóg, aby sposób ustalania tych miejsc był określony w uchwale nie znajduje uzasadnienia w przepisie ustawy.

Program jest przyjmowany w gminie na rok, w tym okresie miejsca bytowania kotów mogą się zmieniać w sposób dynamiczny, do wniosku takiego prowadzi doświadczenie życiowe i potoczna wiedza o zachowaniach wolno żyjących kotów. Nie ma podstaw do przyjęcia, że przyjęte w gminie rozwiązania są przeciwskuteczne i nie dają możliwości wypełnienia obowiązku sprawowania opieki i dokarmiania wolno żyjących kotów, a przez to są sprzeczne z ustawą.

Z podanych względów, uznając zarzuty skargi kasacyjnej Rady Gminy za uzasadnione i mając na uwadze wskazany w skardze kasacyjnej zakres zaskarżenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 151 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak pkt pierwszym wyroku o uchyleniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i oddaleniu skargi. O zasądzeniu na rzecz Rady Gminy Bielawy zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

Natomiast skarga kasacyjna Wojewody podlegała oddaleniu. Wojewoda zaskarżył wyłącznie pkt drugi wyroku Sądu I instancji, orzekający o oddaleniu skargi w pozostałej części i domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Wobec wyżej przedstawionego stanowiska i oddalenia skargi wojewody na uchwałę w trybie art. 188 p.p.s.a., żądanie to nie mogło być uwzględnione, a zarzut uznany za uzasadniony. Skoro nie było podstaw do stwierdzenia nieważności § 8, § 13 i § 16 pkt 1 załącznika do uchwały, to nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności załącznika do uchwały w całości. Skarga kasacyjna wojewody została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a.