Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30.03.2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 282/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "S." S.A. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. "S." wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 12.02.1948 r. o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstw w części dot. tej "S.", a Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] nie stwierdził nieważności tego orzeczenia, gdyż uzyskał ekspertyzę, że w "S." na jednej zmianie mogło być zatrudnionych 117 pracowników, natomiast stwierdził nieważność orzeczenia Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 3.05.1960 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego "S." S.A. w części dot. przejęcia nieruchomości o pow. 150m2, bowiem w dniu nacjonalizacji stanowiła ona własność osoby fizycznej – A. W. Wnioskiem z dnia 10.12.2002 r. Prezes "S." S.A. wystąpił ponownie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 12.02.1948 r. i uchylenie orzeczenia Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 3.05.1960 r., zaś pełnomocnik "S." wnioskiem z dnia 30.04.2003 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia 12.02.1948 r. i nie stwierdził nieważności decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...], a na skutek wniosku "S." o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy tę decyzję decyzją z dnia [...], cyt. na wstępie.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, bowiem Minister Gospodarki prowadząc postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] uzyskał ekspertyzę co do zdolności zatrudnienia, zaś przedstawiony przez stronę skarżącą dokument z dnia 11.03.1952 r. o wielkości produkcyjnej dopiero przy wniosku z dnia 30.04.2003 r., jak i zarzut co do niebrania udziału w postępowaniu nadzorczym spadkobierców A. W. może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Za niezasadny Sąd uznał również argument o niewypłaceniu odszkodowania, stwierdzając, że przedsiębiorstwo mogło stać się własnością Państwa, mimo niewypłacenia odszkodowania.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła K. Ł., zastępowana przez radcę prawnego, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu "art. 3 ustawy z dnia 3.01.1946 r." oraz naruszenie przepisów postępowania, a to art. 106 § 3, 133 § 1 i 141 § 4 ustawy "z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270)", art. 28, 61 § 4, 6, 7 i 77 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż pominięcie spadkobierców A. W., którzy mają interes prawny w postępowaniu jest rażącym naruszeniem prawa i stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji i podkreślono, iż brak wypłaty odszkodowania stanowi rażące naruszenie art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej z dnia 3.01.1946 r., z którego nie wynika, aby odszkodowania miały być zrealizowane po fakcie przejęcia przedsiębiorstwa, ale przeciwnie – Państwo przejmie za odszkodowaniem na własność przedsiębiorstwo i jeżeli przejęcie za odszkodowaniem nie ma miejsca, to Państwo właścicielem stać się nie może.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zwykłym środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, choć służy od każdego wyroku i postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, jak stanowi art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jest bowiem obwarowana rygorystycznymi warunkami. Niedotrzymanie choć jednego z tych warunków powoduje niedopuszczalność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i w rezultacie jej odrzucenie. Skarga ta powinna być wniesiona przez stronę postępowania (art. 173 § 2), w określonym terminie (art. 177 § 1), być należycie opłacona (art. 221) i zawierać przypisane jej elementy (art. 176), a dopełnieniu tych wymagań służy przymus adwokacko-radcowski (art. 175 § 1), jako również konieczny warunek dopuszczalności.
Skarga kasacyjna wniesiona przez K. Ł[...] nie czyni zadość ww. warunkom z dwóch powodów.
Przedmiotem postępowania było stwierdzenie nieważności orzeczeń administracyjnych dotyczących "S." S.A. – tj. orzeczenia zwykłego Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 12.02.1948 r. o nacjonalizacji "S." i decyzji nadzorczej Ministra Gospodarki z dnia [...] nie stwierdzającej nieważności tego orzeczenia. Zgodnie z orzeczeniem Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 12.02.1948 r. przejęte na Skarb Państwa zostało przedsiębiorstwo – "S." S.A. i ten podmiot jest stroną każdego postępowania dotyczącego orzeczenia nacjonalizacyjnego, jako posiadający interes prawny. "S." S.A. jest nie tym podmiotem, o którym mowa w art. 173 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30.03.2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 282/04, oddalającego skargę "S." S.A. na decyzję nadzorczą Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej, wniosła K. Ł. Jest ona, jak wynika z akt sprawy, Prezesem Zarządu "S." S.A., zatem osobą upoważnioną do reprezentowania i działania w imieniu tego podmiotu, jednak ze sformułowania skargi nie wynika, aby działała ona jako Prezes "S.", gdyż wyraźnie napisano, że skarżąca to K. Ł. Sam fakt uprawnienia do działania w imieniu "S." nie czyni K. Ł. stroną, która może skutecznie wnieść skargę kasacyjną, bowiem tę może złożyć tylko "S." S.A., gdyż ten podmiot jest stroną, o której mowa w art. 173 § 1 p.p.s.a. Skarga kasacyjna, którą wniosła K. Ł. w swoim imieniu, a nie "S." S.A. jest niedopuszczalna.
Skarga kasacyjna powinna także zawierać elementy określone art. 176 p.p.s.a. Stanowi on, że skarga ta powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jak z przepisu tego wynika, składniki skargi kasacyjnej można podzielić na dwa rodzaje: przewidziane dla każdego pisma procesowego – do słowa "oraz" i właściwe tylko skardze kasacyjnej – po słowie "oraz". Te pierwsze są samowalne w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., te drugie nie mają takiego charakteru i brak któregokolwiek z nich powoduje nieusuwalny brak skargi kasacyjnej, a tym samym ją niedopuszczalną, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna K. Ł. zawiera jedynie oznaczenie zaskarżonego wyroku i przytoczenie podstaw skargi i ich uzasadnienie, nie zawiera natomiast wskazania czy wyrok zaskarżony jest w całości, czy w części, ani wniosku co do uchylenia lub zmiany wyroku i zakresu uchylenia lub zmiany. Tak sformułowana skarga kasacyjna K. Ł., a więc zawierająca brak wszystkich, właściwych dla niej, przepisanych jej art. 176 p.p.s.a. elementów, czyni tę skargę niedopuszczalną.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.