Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 sierpnia 2026 r. sygn. akt I OPP 10/26 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę B.B. (dalej także: "skarżąca") na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt I OSK 2293/23 ze skargi kasacyjnej B.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2276/22.
Przy piśmie z 1 października 2026 r. (data wpływu) skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła m.in. zażalenie na powyższe postanowienie, wraz z wnioskiem o wyłączenie składu wówczas orzekającego, tj. sędziów NSA Marka Stojanowskiego i Mariana Wolanina oraz sędziego delegowanego WSA Jakuba Zielińskiego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Zażalenie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest środkiem odwoławczym, który przysługuje od nieprawomocnych postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych, w przypadkach wskazanych w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "ppsa") (zob. J. Wegner [w:] T. Kolanowski, J. Wegner, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2026, art. 194). Ani w powyższym przepisie ani w żadnym przepisie szczególnym – w tym również w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2023 r. poz. 1725, dalej: "ustawa") – ustawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem orzeczenia te stosownie do art. 168 § 1 ppsa są prawomocne z dniem wydania. Tym samym zażalenie złożone na prawomocne postanowienie z 27 sierpnia 2026 r. sygn. akt I OPP 10/26 jest oczywiście niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu.
Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 ppsa w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy orzeczono jak w pkt 1 postanowienia.
Odnosząc się do wniosku o wyłączenie sędziów, zauważyć należy, że z pisma pełnomocnika skarżącej wynika, iż jest on niezadowolony z rozstrzygnięcia dotyczącego skargi na przewlekłość postępowania i dlatego występuje z wnioskiem o wyłączenie sędziów, którzy rozpoznawali tę skargę. Podkreślić w tym miejscu należy, że instytucja wyłączenia sędziego ma służyć zagwarantowaniu stronie, że jej sprawa zostanie rozpoznana przez bezstronny sąd. Instytucja ta nie jest natomiast przeznaczona do kwestionowania zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Z tego względu, wniosek o wyłączenie sędziów od rozpoznania sprawy ze skargi na przewlekłość postępowania sądowoadministracyjnego złożony po prawomocnym zakończeniu tej sprawy należy uznać za niedopuszczalny, w takim przypadku nie realizuje on już bowiem swojego celu, ale wykorzystywany jest przez stronę w sposób niezgodny z jego istotą (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2009 r. sygn. akt I OPP 28/09).
Z tego względu, wniosek o wyłączenie sędziów podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 ppsa w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy i dlatego orzeczono jak w pkt 2 postanowienia.