Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 3 sierpnia 2026 r., lll SA/GI 760/26 odmówił T. D. (skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] kwietnia 2026 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytuły składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy.
Sąd I instancji przywołując treść art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz.143, dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżący nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił, aby zaistniały ustawowe przesłanki przemawiające za zastosowaniem ochrony tymczasowej. Skarżący ograniczył się w tym zakresie jedynie do sformułowania samego wniosku, jednakże w żaden sposób wniosku nie uzasadnił. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego nie jest natomiast możliwa ocena tego, czy obowiązek zwrotu dotacji rzeczywiście spowoduje ziszczenie się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, w ocenie Sądu I instancji nie zachodziły przesłanki do udzielania skarżącemu ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe orzeczenie, zaskarżając je w całości i zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej – zaskarżonej w niniejszej sprawie. Wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dołączonych do zażalenia, wskazując na jakie okoliczności zostały powołane. W zażaleniu również zawarł szeroką argumentację na poparcie swoich twierdzeń.
Skarżący pismem z 24 września 2026 r., uzupełnił materiał dowodowy w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. obejmuje wszystkie akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a., które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, czyli decyzje, postanowienia oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy jednak zauważyć, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a takiej cechy nie mają decyzje odmowne. Decyzja, której dotyczył rozpatrzony w zaskarżonym postanowieniu wniosek o wstrzymanie jej wykonania, została wydana w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne miała, więc charakter odmowny i nie nadawała się do wykonania, ani w drodze dobrowolnej, ani w drodze postępowania egzekucyjnego. Decyzje odmowne, co do zasady, od której wyjątki w sprawie nie zachodzą, nie mają cech wykonalności polegającej na spowodowaniu stanu rzeczy, który byłby zgodny z rozstrzygnięciem (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 122). Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy.
Biorąc powyższe pod uwagę, należało uznać, że stronie nie przysługuje prawo do wstrzymania zaskarżonej decyzji - jednakże z innych względów (przedstawionych powyżej) niż wskazane w uzasadnieniu przez Sąd I instancji. Skoro przepisy prawa nie przewidują możliwości, aby złożony wniosek mógł zostać rozpatrzony Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi zasadności oceny dokumentów i argumentacji przedstawionej w złożonym zażaleniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.