Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: Sąd I instancji lub WSA) postanowieniem z 25 czerwca 2026 r., sygn. akt I SPP/Po 13/26 odrzucił zażalenie P. G. (dalej: skarżący) w sprawie ze skargi P. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 28 listopada 2024 r., nr 3001-IEE.7113.349.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z 27 maja 2026 r., sygn. akt I SPP/Po 13/26 WSA w Poznaniu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 21 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SPP/Po 13/26 o odmowie zmiany postanowienia referendarza sądowego z 16 lipca 2025 r., sygn. akt III SPP/Po 21/25 o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł zażalenie, domagając się "wznowienia sprawy i jej ponownego rozpatrzenia".
Odrzucając zażalenie Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że wniesione zażalenie było niedopuszczalne.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że miał prawo odwołać się od niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia i Sąd powinien jego odwołanie rozpatrzyć.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności wniesienia środka odwoławczego od postanowienia Sądu I instancji o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego.
Stosownie do art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, które to czynności przykładowo zostały wymienione w § 2 ww. przepisu. Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia referendarza stronie przysługuje sprzeciw do właściwego sądu administracyjnego, który orzeka jako sąd II instancji na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 2 i 3 p.p.s.a.).
Powyższe oznacza, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ ani art. 194 § 1 p.p.s.a., ani żaden inny przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia tego orzeczenia zażaleniem.
Prawidłowo zatem Sąd I instancji, postanowieniem zaskarżonym na obecnym etapie postępowania, odrzucił zażalenie skarżącego z uwagi na jego niedopuszczalność.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.