Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt III SA/Wr 454/25, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), odrzucił zażalenie J. J. na postanowienie WSA we Wrocławiu z 25 lutego 2026 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie WSA we Wrocławiu z 12 stycznia 2026 r. o odrzuceniu skargi J. J. (dalej jako "skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 22 sierpnia 2025 r. w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne.
Uzasadniając wydane w sprawie orzeczenie Sąd I instancji wskazał, że przesyłka adresowana do skarżącego, zawierająca postanowienie WSA we Wrocławiu z 25 lutego 2026 r. została – wobec niemożności doręczenia – pozostawiona w placówce pocztowej 5 marca 2026 r. Ostatecznie wymieniona wyżej przesyłka odebrana została przez pełnomocnika pocztowego skarżącego 20 marca 2026 r., a zażalenie wniesiono 27 marca 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przedstawiając przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie, zwrócił szczególną uwagę na art. 73 p.p.s.a. Podkreślił przy tym, że w rozpoznawanej sprawie złożenie przesyłki w placówce pocztowej rozpoczęło czternastodniowy termin na jej odebranie, który upłynął 19 marca 2026 r. i to z tym dniem należy wiązać datę domniemania doręczenia. Na tej podstawie WSA ocenił, że siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął bezskutecznie 26 marca 2026 r.
Zażalenie na postanowienie WSA we Wrocławiu z 14 kwietnia 2026 r. wniósł skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, które zostały enumeratywnie wymienione w tym przepisie prawa. Stosownie zaś do art. 194 § 2 tej ustawy zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia.
W zakresie rozpoznawanej sprawy, postanowienie z którym nie zgadzał się skarżący, zostało wydane 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym. Odpis postanowienia podlegał zatem doręczeniu skarżącemu z urzędu. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis postanowienia i właściwe pouczenia została wysłana na prawidłowy adres zamieszkania skarżącego, a następnie została dwukrotnie awizowana (5 marca 2026 r. i 13 marca 2026 r.) przez upoważnionego pracownika operatora pocztowego. Jak wyjaśnił zaś Sąd I instancji, skarżący miał czternaście dni na odbiór skierowanej do niego przesyłki zawierającej postanowienie tego Sądu.
Tym samym z upływem ostatniego dnia tego terminu (19 marca 2026 r.), zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., na mocy ustawowej fikcji, wystąpił skutek uznania doręczenia za dokonane, co oznacza, że z dniem 20 marca 2026 r. rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA we Wrocławiu z 25 lutego 2026 r. Bez znaczenia przy kontroli legalności zaskarżonego postanowienia pozostaje okoliczność wydania skarżącemu przesyłki jeden dzień po terminie składowania w placówce pocztowej i tym samym wprowadzenia w błąd w zakresie terminu na wniesienie zażalenia. Okoliczność ta może stanowić przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie, nie obali zaś fikcji doręczenia wynikającej z art. 73 § 4 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, należy stwierdzić że WSA we Wrocławiu prawidłowo ustalił, że termin do wniesienia zażalenia na postanowienie, który rozpoczął bieg 20 marca 2026 r. upłynął 26 marca 2026 r. Zatem zażalenie złożone 27 marca 2026 r., jako spóźnione, należało odrzucić.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.