Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 22 kwietnia 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 234/26 odmówił Fundacji A. w P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego z 20 stycznia 2026 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania.
Przedmiotem decyzji było określenie przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania projektu "S." w ramach O. [...] "W.", P. [...] "A.".
Motywując wniosek skarżąca podniosła, że jest organizacją pozarządową, która działa od ponad dziesięciu lat z pożytkiem dla społeczeństwa, głównie na terenie województwa wielkopolskiego, prowadząc dzienne domy pobytu, kluby seniora, środowiskowe centra zdrowia psychicznego. Podała, że kwota zwrotu dofinansowania wynosi ponad 126 000 złotych oraz że posiada zaległość w wysokości ponad 273 000 złotych wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, które objęte jest układem ratalnym po 9600 złotych miesięcznie. Ponadto skarżąca spłaca zobowiązania wobec Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi, a termin zapłaty ostatniej raty przypadał na 31 marca 2026 r. Wskazała nadto, że bieżące koszty działalności skarżącej wynoszą przeciętnie 69 000 złotych miesięcznie.
Oddalając wniosek Sąd pierwszej instancji zauważył, że fundacja dysponuje znacznymi środkami finansowymi, na koniec 2025 r. zysk skarżącej wynosił ponad 131 000 złotych, a na dzień orzekania zaległość wobec Wojewódzkiego Urzędu Pracy została już spłacona. Ocenił, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżąca złożyła zażalenie, w którym postanowienie Sądu pierwszej instancji zaskarżyła w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej "p.p.s.a.", poprzez odmówienie skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. załączyła dokumenty, które obrazują sytuację finansową w sposób bardziej aktualny. Fundacja załączyła rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 marca 2026 r. oraz historię z rachunków bankowych.
Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Alternatywnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji co do tego, że ciężar wykazania przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z zawartym w zaskarżonym postanowieniu stanowiskiem Sądu pierwszej instancji dlatego, że w sprawie niniejszej pojawiły się nowe dokumenty obrazujące aktualną sytuację skarżącej.
Wynika z nich, że sytuacja Fundacji uległa znacznemu pogorszeniu; dysponuje ona niewielkimi środkami finansowymi.
Wprawdzie w latach 2024 i 2025 prowadzona przez skarżącą działalność wygenerowała zysk. Jednak kwota ta nie jest znaczna biorąc pod uwagę wysokość kwoty do zwrotu wynikającej z zaskarżonej decyzji. Poza tym nie sposób tracić z pola widzenia innych zobowiązań Fundacji, przede wszystkim to, wynikające z układu ratalnego z organem rentowym. Sytuacji skarżącej nie zmienia znacząco fakt, że zobowiązanie wobec Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi zostało już uregulowane. Obowiązek jednorazowego uiszczenia kwoty równej zyskowi wypracowanemu za cały 2025 rok przy znaczącym pogorszeniu bieżącej sytuacji finansowej mogłoby wywołać trudne do odwrócenia skutki, polegające na zakończeniu prowadzonej działalności.
Przyjąć zatem należy, że kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji w zestawieniu z innymi zobowiązaniami strony skarżącej oraz jej aktualną sytuacją finansową powoduje, że wystąpiła przesłanka udzielenia ochrony tymczasowej.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., oraz art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.