Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 23 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 108/19 w sprawie ze skargi Dolnośląskiej Instytucji Pośredniczącej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z [...] lutego 2019 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z [...] stycznia 2019 r.
O kosztach postępowania Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1303 ze zm., dalej: ppsa), zasądzając je w kwocie 3717 zł. Na powyższą kwotę złożył się: wpis od skargi (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3600 zł obliczone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).
W zażaleniu organ zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarte w pkt II wyroku z dnia 23 maja 2019 r. wnosząc o jego uchylenie w części przewyższającej kwotę 597 zł, ewentualnie o jego zmianę i określenie tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę 597 zł.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które polegało na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie przepisu art. 200 ppsa w zw. z art. 205 § 2 ppsa i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 poz. 265), poprzez przyjęcie, że stronie skarżącej należy się zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego obliczonych wg stawek obowiązujących w sprawach dotyczących należności pieniężnych, podczas gdy skarżącej należał się zwrot kosztów zastępstwa procesowego wg stawki w tzw. innej sprawie (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 205 § 2 ppsa, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Do wymienionych w powołanym artykule przepisów odrębnych, na podstawie których ustala się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, należy zaliczyć m.in. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ ww. rozporządzenia stanowi, że opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę obliczoną na podstawie § 2,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł,
- c) w innej sprawie - 480 zł;
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że sprawa ze skargi Dolnośląskiej Instytucji Pośredniczącej, zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2019 r., dotyczyła postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu wydanego w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego.
Nie można tracić z pola widzenia, że ustawodawca przewidział dla rozstrzygnięcia w sprawie kosztów egzekucyjnych formę postanowienia, na które służy zażalenie (art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poza. 1015 ze zm.; dalej: upea), jednakże na mocy przedmiotowego postanowienia wierzyciela obciążono kwotą 34.807,80 złotych. W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (v. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżenia aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł. Dokonując kalkulacji stawki wynagrodzenia pełnomocnika zasądzonego w punkcie II ww. wyroku, jako zwrot kosztów zastępstwa procesowego Sąd I instancji prawidłowo zatem przyjął, że skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnych (...), bo o taką w sprawie chodziło. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarga została wniesiona na postanowienie, którym obciążono zobowiązanego kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 34.807,80 zł. Nie ma przy tym znaczenia, że skarga została wniesiona na postanowienie, a nie decyzję administracyjną. Istotne jest bowiem to, że zaskarżonym aktem administracyjnym została ustalona należność pieniężna. W takiej sytuacji nie jest istotna forma rozstrzygnięcia, którą orzeczono o należności pieniężnej.
Podobny pogląd, iż w sprawie skargi na postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych strony skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnej, a nie według stawki "w innej sprawie" wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 914/16 oraz w postanowieniu NSA z 19 lutego 2019 r., sygn. akt I GZ 32/19 (publ. jw.).
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zażalenie - jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw - podlega oddaleniu.
Z przedstawionych wyżej przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.