Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 15 lipca 2026 r., sygn. akt I GSK 827/26

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 6 lutego 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 3748/25 oddalił skargę S. S. D. Ś. w S. (skarżący) na informację Ministra Zdrowia z dnia 3 grudnia 2025 r. nr OISKP2.9022.14.25 w przedmiocie negatywnego wyniku ponownej oceny przedsięwzięcia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie wniósł skarżący zaskarżając ten wyrok w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. a) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi i nierozpoznanie istoty rażącego przekroczenia przez Ministra Zdrowia terminu rozpoznania sprawy wyznaczonego Regulaminem na 30 dni od dnia otrzymania wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia, co wynika z § 14 ust. 4 Regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności Komponent D "Efektywność, dostępność i jakość systemu ochrony zdrowia" Inwestycja D1.1.1 "Rozwój i modernizacja infrastruktury centrów opieki wysokospecjalistycznej i innych podmiotów leczniczych" Tryb konkurencyjny w zw. z art. 14lze ust. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2025 r., poz. 198 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.), w sytuacji gdy wyrok WSA w Warszawie sygn. akt V SA/Wa 1576/25 zapadł w dniu 9 lipca 2025 r., żadna ze stron nie składała skargi kasacyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a informacja o negatywnym wyniku ponownej oceny formalno-merytorycznej przedsięwzięcia została doręczona skarżącemu po 147 dniach od dnia wydania wyroku WSA w Warszawie sygn. V SA/Wa 1576/25, tymczasem WSA w Warszawie ani na rozprawie w dniu 6 lutego 2026 r., ani w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do zarzutów stawianych przez skarżącego w tym zakresie;
2. b) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy Minister Zdrowia naruszył § 10 ust. 12 Regulaminu pracy Komisji Oceny Przedsięwzięć złożonych w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności Komponent D: "Efektywność, dostępność i jakość systemu ochrony zdrowia" Inwestycja D1.1.1 "Rozwój i modernizacja infrastruktury centrów opieki wysokospecjalistycznej i innych podmiotów leczniczych" poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do poprawy wniosku z uwagi na uzasadniony przypadek, mimo wniosku skarżącego wyrażonego w piśmie z dnia 27 sierpnia 2025 r. znak: N/RP/100/25/AP;
3. c) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 4 Regulaminu wyboru przedsięwzięć poprzez niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy Minister Zdrowia dokonał ponownej oceny formalno-merytorycznej przedsięwzięcia bez zastosowania wskazań wyrażonych przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 9 lipca 2025 r. sygn. V SA/Wa 1576/25, który nakazał Organowi dokonania rzeczywiste] ponownej oceny, nie zaś ograniczającej się jedynie do wydania tożsamej w treści informacji, jedynie wolnej od wskazanego w wyroku naruszenia, w sytuacji gdy w ocenie Skarżącego Organ nie dokonał rzeczywistej i bezstronnej ponownej oceny;
4. d) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 14lza ust. 1 u.z.p.p.r. w zw. z art. 14lzc u.z.p.p.r. poprzez niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy Minister Zdrowia dokonał ponownej oceny kryterium horyzontalnego nr 5 pn. posiadanie tożsamej z zakresem przedsięwzięcia opinii o celowości inwestycji "OCI" w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny i stronniczy poprzez uznanie, że wnioskodawca nie spełnił warunku, bowiem nie przedłożył OCI wydanej przez Ministra Zdrowia oraz nie podał we wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem daty wydania OCI, a podał jedynie numer wniosku o wydanie OCI tj. 003914 oraz datę złożenia wniosku o jej wydanie oraz tj. 3 grudnia 2024 r., w sytuacji gdy taka konkluzja jest rażącym naruszeniem prawa, bowiem prowadzi do niesprawiedliwego formalizmu, w którym Minister Zdrowia dystansuje się i odcina od dokumentów, które sam wytworzył, zatem powinien mieć o nich wiedzę z urzędu, co więcej wskazana data wydania opinii była wielokrotnie wskazywana w pismach Wnioskodawcy dziwi zatem podejście Ministra Zdrowia kwestionujące wskazaną okoliczność. Takie postępowanie jest w ocenie skarżącego sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej;
5. e) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 14lza ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy Minister Zdrowia uchybił dokonania ponownej oceny formalno-merytorycznej przedsięwzięcia w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny i uznał, że skarżący nie spełnia kryterium horyzontalnego nr 10 pn. spójność informacji zawartych we wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, załącznikach do wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, w sytuacji gdy w informacji Ministra Zdrowia z dnia 30 kwietnia 2025 r. OIZKP.9022.44.2025 MZ przyznał 1 punkt podając, że "Ocena zmieniona Wnioskodawca wykazał, że błędnie nie przyznano punktu w tym kryterium. Punktacjo zmieniono z 0 na 1. W kryt. 10 przyznano 0 punktów wyłącznie za brak pozytywnej OCI. Nie należy Jednak podwójnie negatywnie oceniać Wnioskodawcy za niespełnienie kryterium nr 5", zatem obecnie MZ ponownie negatywnie ocenia Wnioskodawcę za niespełnienie kryterium nr 5, co jest w ocenie wnioskodawcy niesprawiedliwe i sprzeczne z pierwotnym stanowiskiem Ministra, co w sposób oczywisty stanowi naruszenie zasady przejrzystości, ponieważ w trakcie jednego postępowania Minister kilkukrotnie zmienia swoje stanowisko w ocenie tego samego stanu faktycznego;
6. f) art. 151 p.p.s.a. w art. 14lza ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy Minister Zdrowia uchybił dokonania ponownej oceny formalno -merytorycznej przedsięwzięcia w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, a jedynie dokonanie oceny wniosku z dnia 28 marca 2025 r. o ponowną ocenę przedsięwzięcia w sposób jednostronny i wybiórczy, z naruszeniem prawdy obiektywnej i zasad logicznego rozumowania, co skutkowało niezasadnym uznaniem, że Skarżący nie spełnia kryterium horyzontalnego nr 13 pn. sytuacja finansowa ostatecznego odbiorcy i wykonalność finansowa przedsięwzięcia, w związku z czym ponowna ocena przedsięwzięcia jest wadliwa i wymaga powtórzenia.

Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych od Ministra Zdrowia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Zdrowia wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz Ministra Zdrowia kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami.

Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.

W skardze kasacyjnej zawarto wyłącznie zarzuty naruszenia prawa procesowego. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć między innymi na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde ich uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.

Dla spełnienia wymogu wykazania, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Konstruując art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ustawodawca wyszedł z założenia, że przepisy prawa procesowego "nie są same dla siebie". Przepisy te stanowią bowiem przede wszystkim instrument w realizacji norm prawa materialnego.

W konsekwencji nie wystarczy w skardze kasacyjnej wykazać naruszenie przepisu prawa procesowego, ale dla skuteczności zarzutu nieodzowne jest wykazanie, że naruszenie przepisu procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W realiach rozpoznawanej skargi kasacyjnej jej autor nawet nie podjął próby wykazania, że naruszenie wymienionych przepisów prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Niezasadny okazał się zarzut zawarty w punkcie a) petitum skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może bowiem być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za pomocą odnośnego zarzutu nie można skutecznie zwalczać ustaleń sądu co do stanu faktycznego ani kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi ze statuowanej tym przepisem normy prawnej.

Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Z takim przypadkiem w tej sprawie nie mamy do czynienia.

Niezasadny okazał się zarzut zawarty w punkcie b) petitum skargi kasacyjnej. Otóż podniesione w skardze kasacyjnej regulacje Regulaminu Komisji Oceny Przedsięwzięć nie nakładają na organ obowiązku wezwania po raz trzeci wnioskodawcy w przypadku niespełnienia przez niego stosownego kryterium. Przewidują jedynie możliwość dokonania takiego wezwania, i to w sytuacji wystąpienia uzasadnionego przypadku. Ponadto autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że zaistniała w realiach tej sprawy tzw. uzasadniony przypadek do wystąpienia z takim wezwaniem.

Absolutnie niezasadny jest zarzut zawarty w punkcie c) petitum skargi kasacyjnej. Otóż w prawomocnym wyroku WSA z dnia 9 lipca 2025 r., V SA/Wa 1576/25, Sąd ten wypowiedział się w sposób wiążący jedynie w kwestii naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i wprost stwierdził, że odnoszenie się do sformułowanych w skardze zarzutów na obecnym etapie byłoby przedwczesne.

Również niezasadny jest zarzut zawarty w punkcie d) petitum skargi kasacyjnej. Bezspornie w terminie wskazanym przez organ w wezwaniu nie została przedłożona OCI (opinia o celowości inwestycji) oraz nie zostały przedłożone dane pozwalające na jej identyfikację. W konsekwencji skarżący kasacyjnie nie spełnił kryterium nr 5. Ocena wskazanego kryterium została według Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzona w sposób przejrzysty, rzetelny oraz obiektywny. Z oceną przeprowadzoną nieprzejrzyście, nierzetelnie oraz stronniczo mielibyśmy natomiast do czynienia w sytuacji, gdyby organy stwierdziły w tej sprawie spełnienie tego kryterium.

Także niezasadny okazał się zarzut zawarty w punkcie e) petitum skargi kasacyjnej. W szczególności autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, na czym ma polegać niesprawiedliwość w działaniu organ, który dokonując oceny kryterium nr 10 musiał zweryfikować, czy załączono do wniosku wymagane załączniki. Podkreślenia również wymaga to, że w skardze kasacyjnej nie kwestionowano konstrukcji obu kryteriów oraz tego, że brak załączników, takich jak OCI powodował skutek w postaci niespełnienia kryterium nr 5 oraz nr 10.

Wreszcie niezasadny okazał się zarzut zawarty w punkcie f) petitum skargi kasacyjnej. Otóż wnioskodawca wyraźnie wskazał, że ze względu na brakujące dokumenty nie może stwierdzić, że sytuacja finansowa podmiotu nie zagraża realizacji przedsięwzięcia oraz utrzymaniu jego rezultatów. W konsekwencji organ nie mógł dokonać innej oceny, jak tylko stwierdzić niespełnienie kryterium nr 13, dotyczącego sytuacji finansowej ostatecznego odbiorcy i wykonalności finansowej przedsięwzięcia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).