Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 15 lipca 2026 r., sygn. akt I GSK 762/26

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 marca 2026 r., V SA/Wa 313/26 oddalił skargę [...] (skarżący) na informację Ministra Zdrowia (organ) z 14 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego wyniku ponownej oceny formalno-merytorycznej przedsięwzięcia.

[...] (dalej: "skarżący kasacyjnie") wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Zdrowia. Ponadto wniesiono o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje. Ponadto zrzekł się rozprawy.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego:

1. - art. 14lza ust. 1 i 2 w związku z ust. 3 i 4 oraz art. 14lzb ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 198, dalej: uzppr) w związku z art. 2, 7 i 32 Konstytucji RP poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że powołane przepisy prawa materialnego nie mają zastosowania w całokształcie postępowania konkursowego, w tym na etapie tworzenia kryteriów wyboru, zatwierdzania dokumentów konkursowych jak i w trakcie procedur wyboru projektów do dofinansowania (oceny wyboru przedsięwzięć) i w rezultacie ich niezastosowanie, nawet jeżeli kryteria konkursu są niezgodne z zasadami równości i przejrzystości wyrażonymi w tych przepisach.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. - art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej p.p.s.a., w związku z art. art. 14lza ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 198), poprzez ich niezastosowanie w stanie faktycznym i prawnym sprawy wskutek błędnego uznania przez Sąd, że w postępowaniu objętym skargą nie doszło do naruszenia zasad: przejrzystości, rzetelności i bezstronności,
2. - art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegającego na jego niewłaściwym zastosowaniu w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy i oddalenie skargi w sytuacji, w której zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem procedury przeprowadzania oceny wniosków aplikacyjnych, w tym: § 13 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 13 REGULAMINU WYBORU PRZEDSIĘWZIĘĆ DO OBJĘCIA WSPARCIEM w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności Komponent D "Efektywność, dostępność i jakość systemu ochrony zdrowia" Inwestycja Dl.1.1 "Rozwój i modernizacja infrastruktury centrów opieki wysokospecjalistycznej i innych podmiotów leczniczych", a w szczególności w sytuacji, w której na etapie rozpatrywania dokonywania oceny wnioskodawca dysponował dokumentem niezbędnym dla objęcia go wsparciem tj. decyzją o celowości inwestycji (OCI).

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości, zasądzenie od Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Stosownie do treści przepisu art. 182 § 2 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie rozprawy.

Skarżący kasacyjnie pismem z 10 lipca 2026 r. w ustosunkowaniu się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną oświadczył, że podtrzymuje w całości skargę kasacyjną oraz zawartą w niej argumentację.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Za podstawę wyroku z 24 marca 2026 r., V SA/Wa 313/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Zdrowia. 3 grudnia 2024 r. [...] złożył wniosek o objęcie przedsięwzięcia wsparciem w ramach konkursu organizowanego dla Komponentu D "Efektywność, dostępność i jakość systemu ochrony zdrowia" w zakresie Inwestycji D1.1.1 "Rozwój i modernizacja infrastruktury centrów opieki wysokospecjalistycznej i innych podmiotów leczniczych" w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO) na realizację przedsięwzięcia pt. "Remont Oddziału Onkologiczno-Hematologicznego wraz z zakupem sprzętu i adaptacją pomieszczeń współpracujących komórek medycznych udzielających świadczeń zdrowotnych zakresie leczenia chorób onkologicznych". Pismem z 22 marca 2025 r. poinformowano, że wniosek o objęcie przedsięwzięcia wsparciem został oceniony przez Komisję Oceny Przedsięwzięć (KOP) negatywnie ze względu na niespełnienie warunku pozytywnej oceny we wszystkich kryteriach formalno-horyzontalnych (nr 1-19) tj. w zakresie kryterium nr 5 i nr 10. Specjalistyczny Szpital Wojewódzki w Ciechanowie wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie ponownej oceny wniosku.

Pismem z 30 kwietnia 2025 r. poinformowano, że w wyniku ponownej oceny przedsięwzięcia wniosek został oceniony negatywnie, a pierwotna ocena nie uległa zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 sierpnia 2025 r., V SA/Wa 1574/25 stwierdził, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę Ministrowi Zdrowia do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Zdrowia pismem z 14 stycznia 2026 r. poinformował o negatywnym wyniku ponownej oceny formalno-merytorycznej przedsięwzięcia. Wniosek o objęcie przedsięwzięcia wsparciem w zakresie kryterium nr 5 "Posiadanie zgodnej z zakresem przedsięwzięcia Opinii o celowości inwestycji "OCI" oraz kryterium nr 10 "Spójność informacji zawartych we wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, załącznikach do wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem" ponownie został oceniony negatywnie, a pierwotna ocena nie uległa zmianie. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Według art. 30c ust. 3 pkt 2) ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (dalej: uzppr), w wyniku rozpatrzenia skargi, o której mowa w ust. 1, sąd może oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli działalności administracji publicznej orzekając w sprawie skargi na negatywną ocenę przedsięwzięcia zastosował środek określony w ustawie - art. 30c ust. 3 pkt 2) uzppr, ponieważ nie stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Przepis ten przewiduje ustawowy środek, który jest wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej stosowanym po zamknięciu rozprawy na etapie wyrokowania.

Przedmiotem oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie są przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju; Regulamin wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności Komponent D "Efektywność, dostępność i jakość systemu ochrony zdrowia" Inwestycja D1.1.1 "Rozwój i modernizacja infrastruktury centrów opieki wysokospecjalistycznej i innych podmiotów leczniczych" wraz z załącznikami w tym załącznikiem nr 2.1 Kryteria wyboru przedsięwzięcia w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności - komponentu D "Efektywność, dostępność i jakość systemu ochrony zdrowia" będącego elementem Inwestycji Inwestycja D1.1.1 "Rozwój i modernizacja infrastruktur/ centrów opieki wysokospecjalistycznej i innych podmiotów leczniczych"; Regulamin pracy Komisji Oceny Przedsięwzięć złożonych w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności Komponent D: "Efektywność, dostępność i jakość systemu ochrony zdrowia" Inwestycja D1.1.1 "Rozwój i modernizacja infrastruktury centrów opieki wysokospecjalistycznej i innych podmiotów leczniczych."

Przyjmuje się, że prawo materialne to normy prawne bezpośrednio regulujące stosunki pomiędzy podmiotami prawa, określając przesłanki (fakty) powodujące ich powstanie, zmianę lub wygaśnięcie. Do prawa materialnego zalicza się również normy prawne regulujące określone obowiązki, zakazy lub nakazy i przewidujące określone sankcje za ich nieprzestrzeganie. Inaczej mówiąc, przepisy prawa materialnego to takie, które kształtują sytuację prawną podmiotu. Z kolei, przepisy postępowania określają sposób dochodzenia praw i roszczeń publicznoprawnych wynikających z prawa materialnego, normy tego prawa określają w jaki sposób i w jakich terminach ma być załatwiana konkretna sprawa administracyjna. Prawo formalne, to zespół norm prawnych regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, prawo to urzeczywistnia normy prawa materialnego. Przepisy postępowania mogą być zawarte w tym samym akcie normatywnym co normy prawa materialnego.

Według art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przepis ten jest wypowiedzią ustawodawcy zawartą w tekście prawnym nakazującą przytoczenie w skardze kasacyjnej własnej wypowiedzi ustawodawcy zawartej w innej jednostce redakcyjnej tego aktu prawnego, tj. w art. 174 p.p.s.a., który brzmi: Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez przytoczenie wskazanych podstaw kasacyjnych w skardze kasacyjnej należy rozumieć wskazanie jednostki redakcyjnej podstawy kasacyjnej lub podstaw kasacyjnych: art. 174 pkt 1) p.p.s.a.; art. 174 pkt 2) p.p.s.a.; art. 174 pkt 1) p.p.s.a. i art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Przytoczeniem podstaw kasacyjnych z pominięciem jednostek redakcyjnych art. 174 pkt 1) p.p.s.a.; art. 174 pkt 2) p.p.s.a. może być posłużenie się odpowiednimi cytatami tekstu prawnego: skargę kasacyjną opieram na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię; skargę kasacyjną opieram na podstawie naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie; skargę kasacyjną opieram na podstawie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (błąd podwójny niezależny); skargę opieram na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyodrębniony odcinek tekstu). Przytaczając podstawę kasacyjną (podstawy kasacyjne) wnoszący skargę kasacyjną określa, jakie przepisy prawa naruszył wojewódzki sąd administracyjny wydając zaskarżone orzeczenie.

Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. może się przejawiać w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego. Przepisy postępowania mogą zostać naruszone zarówno przez ich błędną wykładnię, jak i przez niewłaściwe zastosowanie. Należy zatem wskazać w skardze kasacyjnej, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnego przepisu postępowania sądowoadministracyjnego przez wojewódzki sąd administracyjny oraz wykazać istotny wpływ zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko jedynie weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem przepisom postępowania stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z tych regulacji wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną, w której zarzuty objęte art. 174 p.p.s.a. są kierowane wobec zaskarżonego orzeczenia. W przypadku zarzutu naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny przepisu postępowania sądowoadministracyjnego – art. 30c ust. 3 pkt 1) ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez jego niezastosowanie, musi on zostać powiązany z przepisami postępowania, które stosował organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym i których naruszenia nie stwierdził wojewódzki sąd administracyjny. Według art. 1 p.p.s.a., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).

Przepis art. 30c ust. 3 pkt 2) uzppr normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. W rozumieniu art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie jest naruszeniem przepisów postępowania zastosowanie przez sąd I instancji innego środka określonego w ustawie, w tym wypadku z art. 30c ust. 3 pkt 2) uzppr, kiedy sąd nie stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo, kiedy naruszono ogłoszone w trybie art. 29 ust. 2 uzppr informacje o konkursie, w tym kryteria wyboru projektów. Naruszeniem prawa jest błędne ustalenie, że projekt nie uzyskał minimum punktowego lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być zakwalifikowany do dofinansowania lub skierowany do kolejnego etapu oceny (art. 30b ust. 2 pkt 1) uzpr.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli działalności administracji publicznej orzekając w sprawie skargi na negatywną ocenę przedsięwzięcia zastosował środek określony w ustawie - art. 30c ust. 3 pkt 2) uzppr, ponieważ nie stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Zdrowia przyjął: " (...) Skarżący w dacie złożenia wniosku (3 grudnia 2024 r.) nie posiadał Opinii o celowości inwestycji. Tej opinii, co oczywiste nie posiadał również w dacie zamknięcia naboru konkursu, gdyż strona złożyła wniosek ostatniego dnia naboru. Więcej Skarżący dopiero 2 grudnia 2024 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie takiej opinii, a więc pierwotny wniosek strony o wsparcie nie był dobrze przygotowany. Ze wskazanych wyżej zapisów Regulaminu wyboru przedsięwzięć i Kryteriów wyboru przedsięwzięcia wynika, że Opinia o celowości inwestycji mogła zostać dołączona w ciągu 30 dni od dnia zakończenia naboru lub mogła zostać dostarczona na wezwanie organu.

W sprawie Opinia o celowości przedsięwzięcia została wydana dopiero 28 lutego 2025 r., a więc oczywistym jest, że Szpital nie mógł jej załączyć w terminie 30 dni od zakończenia naboru. Zgodnie z regulacjami organ dwukrotnie wzywa do poprawy i uzupełnienia wniosku (§ 12 ust. 11 Regulaminu wyboru przedsięwzięć - dopuszcza się dwukrotne wezwanie wnioskodawcy do poprawy lub uzupełnienia wniosku). Jeżeli po uzupełnieniu, wyjaśnieniu lub poprawieniu wniosku przynajmniej jedno kryterium nr 3-19, z zastrzeżeniem ust. 5, nadal nie jest spełnione, przedsięwzięcie zostaje ocenione negatywnie (§ 12 ust. 12 Regulaminu wyboru przedsięwzięć). Powyższe w sprawie zostało zastosowane przez MZ, który pismami z 3 i 14 lutego 2025 r. wzywał stronę do uzupełnienia wniosku o wskazaną opinię. Termin na uzupełnienie ostatecznie upłynął z dniem 21 lutego 2025 r. Dlatego też zasadnie IOI uznała to kryterium za niespełnione, gdyż Skarżący nie nadesłał i nie mógł nadesłać wymaganej opinii (została wydana dopiero 28 lutego 2025 r., a zatem po terminie wskazanym przez IOI na uzupełnienie dokumentów). (...) Tym samym skoro Skarżący nie załączył wymaganego dokumentu w postaci Opinii o celowości inwestycji, to także ocena tego kryterium została dokonana prawidłowo.

Skoro strona miała obowiązek złożyć sporną opinię do 21 lutego 2025 r. i tego z przyczyn obiektywnych nie uczyniła, to nie może obecnie oczekiwać, że organ nagnie dla Skarżącego obowiązujące regulacje." W ramach nieprzytoczonej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w pkt a) oraz pkt b) petitum skargi kasacyjnej wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu zarzucono naruszenie: art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 14lza ust. 1 uzppr (Instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny); art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz zapisami Regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (...).

Zgodnie z art. 30e uzppr, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy.

Z tej regulacji prawnej wynika, że w sprawie nie ma zastosowania art. 151 p.p.s.a., przez co nie mógł zostać naruszony przez wojewódzki sąd administracyjny.

W art. 30c ust. 3 pkt 1) uzppr znajduje się zwrot ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, ustawodawca inaczej niż w p.p.s.a. nie wskazał, że naruszenie prawa to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.). Kiedy wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, stosuje środek określony w ustawie - art. 30c ust. 3 pkt 1) uzppr, a nie środki określone w art. 145 § 1 p.p.s.a. mające zastosowanie w razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie. Z tych powodów, wojewódzki sąd administracyjny nie mógł również naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.

Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu dotyczącego obu form naruszenia prawa materialnego jest zasadne w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji.

Należy wskazać, na czym polegała dokonana przez sąd pierwszej instancji błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia. Błędna wykładnia prawa materialnego przejawia się w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy bądź też zastosowaniu normy nieobowiązującej. Naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polega na błędzie w subsumcji, błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, nie przystaje do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie.

W ramach nieprzytoczonej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. w petitum skargi kasacyjnej zarzucono: "naruszenie prawa materialnego (...) poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu (...)." Wskazane przepisy to: art. 14lza uzppr: 1. Instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny.

1. 2. Instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego oraz równe traktowanie podmiotów wnioskujących o objęcie wsparciem.
2. 3. Instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego na podstawie przepisów właściwych dla realizacji określonej inwestycji lub jej części.
3. 4. W przypadku braku przepisów właściwych, o których mowa w ust. 3, do wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem stosuje się art. 14lzb-14lzf. Wskazane w zarzucie przepisy to również art. 14lzb ust. 1 i 2 pkt 1) uzppr: 1. Instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji przyjmuje regulamin wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego oraz podaje go do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej.

1. 2. Regulamin, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności kryteria wyboru przedsięwzięć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył przepisów postępowania, jakimi są art. 14lza ust. 1 i 2 uzppr. Regulacja ta jest zespołem norm prawnych regulujących uprawnienia i obowiązki uczestników postępowania w sprawie dofinansowania inwestycji, zapewniającą przede wszystkim obronę interesów prawnych beneficjenta. Reguły te znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki spójności obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie art. 14lza ust. 1 i 2 uzppr zachodzi wówczas, kiedy konkurs nie został przeprowadzony w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny zapewniający stronie równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Jest to ustalenie z zakresu faktów.

Podniesiony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania nie może być skuteczny. Wojewódzki sąd administracyjny nie naruszył również przepisów postępowania, którymi są art. art. 14lza ust. 3 i 4 uzppr. Minister Zdrowia - Instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonał wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego na podstawie przepisów właściwych dla realizacji określonej inwestycji lub jej części. W przypadku braku przepisów właściwych, do wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem stosuje się art. 14lzb-14lzf. Wojewódzki sąd administracyjny nie naruszył również przepisów postępowania, którymi są art. 14lzb ust. 1 i 2 pkt 1) uzppr. Minister Zdrowia - Instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji przyjęła regulamin wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego oraz podała go do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej. Regulamin wyboru przedsięwzięć określa kryteria wyboru przedsięwzięć, które miały zastosowanie w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP: Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej; Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa; Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej (...). Według art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast, zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przeprowadził kontrolę działalności administracji publicznej i zastosował środek określony w ustawie - art. 30c ust. 3 pkt 2) uzppr, ponieważ nie stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) w związku art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) zasądzono od skarżącego na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.