Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 2 wyroku z dnia 7 grudnia 2022 r. sygn. akt I GSK 72/19 zasądził od [...] na rzecz Zarządu Województwa Wielkopolskiego 2.700 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Zarząd Województwa Wielkopolskiego w piśmie z dnia 24 stycznia 2023 r. wskazał, że domaga się rozstrzygnięcia wniosku o sprostowanie lub/i wniosku o uzupełnienie wyroku w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego. Na poparcie swojego twierdzenia organ przedstawił stosowne wyliczenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku strony dotyczącego uzupełnienia wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wskazać należy, że zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może (...) zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu.
Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy Sąd nie orzekł o wszystkich żądaniach zawartych w skardze bądź jeżeli wyrok nie zawiera dodatkowego orzeczenia, które Sąd powinien podjąć z urzędu.
Wydany w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego spełnia wszystkie przewidziane prawem wymagania, ponieważ rozstrzyga o całości skargi kasacyjnej wniesionej przez stronę przez oddalenie skargi kasacyjnej, a także zawiera orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego.
Okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania kasacyjnego w niższej wysokości niż określiła to strona w swoim wniosku, nie uzasadnia uzupełnienia wyroku. Nie można twierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozstrzygnął o całości skargi i nie zawarł dodatkowego orzeczenia, które powinno być zamieszczone w wyroku. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do kosztów zmierza w istocie do zmiany orzeczenia Sądu w tym zakresie, co – z uwagi na brak możliwości zaskarżania rozstrzygnięć wydanych przez NSA – jest niedopuszczalne.
Odnosząc się z kolei do wniosku strony o sprostowanie omyłki pisarskiej w zakresie kosztów zawartych w wyroku NSA wskazać należy, że art. 156 § 1 p.p.s.a., który z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje możliwość rektyfikacji wyroku, w przypadku gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania.
Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 10 grudnia 2007 r. o sygn. akt II FSK 501/06; z dnia 28 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 346/10; z dnia 17 maja 2011 r. o sygn. akt I GSK 1008/09; z dnia 12 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II FSK 987/11, z dnia 10 stycznia 2013 r. o sygn. akt II GSK 1289/11, z dnia 17 lipca 2014 r. o sygn. akt I GSK 610/11; z dnia 22 października 2014 r. o sygn. akt I GSK 704/12 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnioskowane przez organ sprostowanie nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób wskazywany we wniosku stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I GSK 2123/18).
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 i 166 oraz art. 156 i art. 157 § 2 p.p.s.a. orzeczono w pkt 1 i 2 sentencji.