Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 sierpnia 2026 r., sygn. akt I GSK 418/26

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 4 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 346/25 po rozpoznaniu skargi C. Sp. z o.o. w P.(dalej: "skarżący", "spółka", "strona") stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Burmistrza Miasta Polanicy-Zdroju w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty dotacji oświatowej za czerwiec 2025 r. oraz zasądził od Gminy Polanica – Zdrój na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy

Pismem z dnia 28 lipca 2025 r. strona wniosła skargę na czynność Burmistrza Miasta Polanicy Zdrój (dalej: Burmistrz, organ dotujący) odmowy przyznania i wypłaty dotacji za czerwiec 2025 r. na rzecz N. (dalej: Szkoła).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 4 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 346/25 stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. Sąd I instancji wskazał, że spółka jest organem prowadzącym zarówno niepubliczną szkołę podstawową (placówkę wymienioną w art. 2 pkt 2 lit. a ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe – Dz.U. z 2023 r., poz. 900 ze zm.), dalej "ustawa Prawo oświatowe", dla której prawo do otrzymania dotacji statuuje art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 439), dalej "u.f.z.o.", jak i dom wczasów dziecięcych (palcówkę wymienioną w art. 2 pkt 8 ustawy Prawo oświatowe), dla której prawo do otrzymania dotacji statuuje art. 29 ust. 2 u.f.z.o. W swoim piśmie z 31 lipca 2024 r. MEN wywodzi w oparciu o regulacje art. 29 ust. 1-3 u.f.z.o. oraz rozporządzenia z 30 marca 2023 r. w sprawie niektórych publicznych placówek systemu oświaty (Dz. U. z 2023 r., poz. 651), iż co do zasady nie jest należna dotacja na ucznia szkoły funkcjonującej w ramach struktury DWD.

Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko należy uznać za nieprawidłowe i nieznajdujące oparcia w obowiązujących przepisach prawa. W rozpoznawanej sprawie, jak podnosiła skarżąca i czego nie kwestionował organ dotujący, N. była odrębnie od DWD zarejestrowaną placówką o statusie szkoły niepublicznej. Oznacza to, że w razie przyjęcia uczniów, powinna mieć prawo do wystąpienia o dotację. W konsekwencji ciążyły na niej obowiązki związane m.in. z przekazaniem wymaganych danych do SIO. Brak jest zatem możliwości przyznania placówce pomniejszonej dotacji lub odmowy jej wypłaty ze względu tylko na niezgodności pomiędzy danymi zawartymi w przekazywanych przez daną placówkę informacjach o liczbie uczniów oraz danymi zawartymi w SIO. Organ może natomiast przeprowadzić w placówce kontrolę prawidłowości pobrania i wydatkowania dotacji, a następnie, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie liczby uczniów, określić kwotę dotacji pobranej w nadmiernej wysokości stosownie do art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

Następnie organ zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2025 roku w sprawie III SA/Wr 346/25.

1. I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024. Poz. 935), dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną oparł na naruszeniu przepisów postępowania, a to:
2. 1. art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 65 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (Dz.U z 2022 roku poz. 2597) dalej "u.s.i.o.", poprzez naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ uchybił obowiązkom jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego poprzez brak ustalenia tożsamości uczniów, których dotyczy podwójne finansowanie, przy jednoczesnym pominięciu faktu, iż na mocy art. 52 ust. 1 pkt 1 i 2 u.s.i.o. organ dotujący jest ustawowo wyłączony z kręgu podmiotów uprawnionych do pozyskiwania danych identyfikacyjnych uczniów (takich jak dane osobowe), z bazy danych SIO, a w konsekwencji Sąd wadliwie uznał za niewystarczające oparcie się przez organ na zanonimizowanym raporcie systemowym, podczas gdy był to jedyny legalny instrument weryfikacji dostępny organowi w terminie przewidzianym na dokonanie czynności administracyjnej;
3. 2. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza wyłącznie dokumenty sporządzone do dnia podjęcia zaskarżonej czynności, co doprowadziło do pominięcia przez Sąd dowodów, które - mimo późniejszej daty sporządzenia potwierdzają stan faktyczny istniejący w dacie podejmowania czynności;
4. 3. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez naruszenie postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na zawężeniu kontroli legalności i w konsekwencji pominięciu wynikającej wprost z akt sprawy (dziennika zajęć) okoliczności prowadzenia przez Skarżącą działalności nieujmowanej w ewidencji szkół i placówek niepublicznych (Duszniki-Zdrój), a które to uchybienie doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd, iż zgłoszeni przez Skarżącą do dotacji za czerwiec 2025 uczniowie spełniali obowiązek szkolny, gdy tymczasem realizacja zajęć edukacyjnych poza siedzibą narusza art. 168 ust. 4 pkt 3 u.p.o., rezultatem tego uchybienia było uwzględnienie skargi;
5. 4. art. 134 §1 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku wyłącznie w granicach zarzutów i wniosków skarżącego, w sytuacji, w której Sąd I instancji nie będąc nimi związany - nie wyszedł poza ich granicę, mimo że w niniejszej sprawie powinien to uczynić, albowiem ocena zgodności z prawem czynności odmowy wypłaty dotacji za czerwiec 2025 roku przez Organ wymagała uwzględnienia oraz dokonania oceny okoliczności faktycznych wynikających ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, tj.:
6. - nie realizuje programów nauczania uwzględniające podstawę programową kształcenia ogólnego, a w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe - również podstawy programowe kształcenia w zawodach szkolnictwa branżowego;
7. - nie realizuje obowiązkowych zajęć edukacyjnych w okresie nie krótszym oraz w wymiarze nie niższym niż łączny wymiar poszczególnych obowiązkowych zajęć edukacyjnych określony w ramowym planie nauczania szkoły publicznej danego typu;
8. - nie stosuje zasad klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów, o których mowa w ust. 1 pkt 5;
9. - nie prowadzi dokumentacji przebiegu nauczania ustaloną dla szkół publicznych;
10. - nie zatrudnia nauczycieli obowiązkowych zajęć edukacyjnych posiadających kwalifikacje określone dla nauczycieli szkół publicznych; przepisy art. 15 ust. 2, 4 i 6 stosuje się odpowiednio;
11. - nie stosuje organizacji roku szkolnego ustalonej dla szkół publicznych.
12. 5. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poprzestanie na ogólnym wskazaniu, iż wyrok został wydany na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., podczas gdy zastosowanie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wymaga uprzedniego wskazania, jakie konkretnie przepisy postępowania zostały naruszone i w jaki sposób mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak wskazania i wyjaśnienia tych uchybień w uzasadnieniu wyroku oznacza, że Sąd I instancji nie przedstawił należycie podstawy prawnej swego rozstrzygnięcia;
13. II. nieuwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną opieram również na naruszeniu prawa materialnego, a to:
14. 6. art. 26 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 14 ust. 3 u.p.o. poprzez błędną wykładnię tych przepisów, która polegała na przyjęciu przez Sąd I instancji, że dla powstania uprawnienia do otrzymania dotacji przez niepubliczną szkołę w której realizowany jest obowiązek szkolny, wystarczające jest wpisanie szkoły w ewidencji szkół i placówek oświatowych oraz przyjęcie do szkoły uczniów podczas, gdy hipoteza normy art. 26 ust. 1 u.f.z.o., oprócz wymienionych powyżej warunków, uzależnia powstanie uprawnienia do otrzymania dotacji od spełniania przez szkołę niepubliczną zadań o których mowa w art. 14 ust 3 u.p.o.;
15. 7. art. 34 ust. 1 u.f.z.o. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu terminu przekazania części dotacji (do ostatniego dnia miesiąca) za termin prekluzyjny w zakresie możliwości weryfikacji uprawnienia do tej dotacji i gromadzenia dowodów na brak tego uprawnienia;
16. 8. art. 26 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 2 u.f.z.o. poprzez błędną wykładnię pojęcia "uczeń", polegającej na przyjęciu, że o uprawnieniu do dotacji decyduje wyłącznie formalne zgłoszenie osoby w miesięcznej informacji składanej przez szkołę, z pominięciem wymogu realizowana przez tego ucznia obowiązku szkolnego, co w konsekwencji doprowadziło do uznania za uprawnione do dotacji na rzecz osób, które w tej samej dacie posiadały już status ucznia w innej placówce oświatowej (tzw. podwójne finansowanie);
17. 9. naruszenie art. 26 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 44 ust. 3 pkt 1 lit. b Ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dotacja za miesiąc, w którym szkoła nie zrealizowała faktycznie żadnych zadań dydaktycznych (1 czerwca był dniem ustawowo wolnym od pracy w którym uczniowie powrócili do swojej szkoły macierzystej), co narusza ustawową zasadę celowości i oszczędności wydatkowania środków publicznych.
18. III. Stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczył, że organ zrzekł się rozprawy kasacyjnej.
19. IV. Uzasadniając stawiane zarzuty organ wniósł o:
20. 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu poprzez jej oddalenie, ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu sprawy do ponownego rozpoznania,
21. 2) zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a spółka nie zażądała jej przeprowadzenia.

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna organu została oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a.

Rozpoznanie zarzutów, zgodnie z kolejnością ich sformułowania, wymaga przypomnienia, że na mocy art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sąd administracyjny nie dokonuje samodzielnych ustaleń faktycznych w sprawie administracyjnej, lecz kontroluje legalność zaskarżonego aktu lub czynności z perspektywy przestrzegania przez organ reguł proceduralnych, w szczególności tych dotyczących ustalania stanu faktycznego. Trafnie przyjmuje się w orzecznictwie, że sąd administracyjny jest "sądem prawa, a nie faktu"; ewentualne ustalenia faktyczne czyni jedynie w zakresie niezbędnym do oceny legalności działania organu.

Uwagi te są istotne, ponieważ organ w skardze kasacyjnej przedstawia rozbudowaną, własną wersję stanu faktycznego, która nie odnosi się do zasadniczego problemu sprawy, tj. prawidłowego zastosowania przepisów ustawy o finansowaniu zadań oświatowych.

Za najdalej idący Sąd II instancji uznaje zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zawarty w pkt I ppkt 5 petitum skargi kasacyjnej.

Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest zasadny. Należy na wstępie zauważyć, że w tej sprawie konstruując zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie organ nie wskazuje, jakich wymaganych prawem elementów nie zawiera uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji. Podkreślenia jednak wymaga, że art. 141 § 4 p..p.s.a. nie stanowi wystarczającej podstawy kasacyjnej w zakresie kwestionowania ustaleń lub rozstrzygnięć dokonanych w sprawie przez organy, a uznanych za prawidłowe przez sąd pierwszej instancji. Innymi słowy, w drodze zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować jedynie "techniczną kompletność" uzasadnienia, ale nie prawidłowość merytoryczną wyroku sądu lub kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia organu.

Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera bowiem wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w tym przepisie, a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczne ustalenie i ocenę w toku kontroli instancyjnej tego, co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i dokonał oceny zaskarżonej decyzji oraz podniesionych w skardze zarzutów w kontekście prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia.

Sąd szczegółowo wyjaśnił dlaczego w rozpoznawanej sprawie uznał, że organ zaskarżonym rozstrzygnięcie naruszył obowiązujące przepisy. Wyjaśnienie to umożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia. Okoliczność zaś, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska WSA, czy też jego ocena, że uzasadnienie wyroku jest niepełne i nieprzekonujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

W zaskarżonym wyroku WSA dokonał prawidłowej wykładni przepisów tej ustawy, koncentrując się na art. 26 ust. 1 u.f.z.o. Na podstawie wykładni językowej powiązał prawo do otrzymania dotacji z dwiema przesłankami:

1. a) posiadaniem statusu szkoły niepublicznej, w której realizowany jest obowiązek szkolny lub nauki;
2. b) przekazaniem informacji o liczbie uczniów, na których przysługuje dotacja.

Podsumowując rozważania, Sąd I instancji wskazał, że jeżeli przy domu wczasów dziecięcych funkcjonuje szkoła podstawowa, to - zgodnie z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. - warunkiem nabycia prawa do dotacji jest uzyskanie statusu szkoły niepublicznej poprzez wpis do ewidencji oraz faktyczne przyjęcie uczniów. Następnie konieczne jest spełnienie warunków formalnych przekazywania dotacji, wynikających z art. 33 ust. 1 u.f.z.o. oraz z uchwały właściwej rady gminy. Wysokość dotacji uzależniona jest od liczby uczniów w danym miesiącu (art. 34 ust. 2 u.f.z.o.).

Sąd I instancji trafnie zauważył również, że N. w P. nbyła odrębnie zarejestrowaną placówką o statusie szkoły niepublicznej. Oznacza to, że w przypadku przyjęcia uczniów przysługiwało jej prawo ubiegania się o dotację.

W konsekwencji należało uznać, że przesłanki ustawowe zostały spełnione. Ewentualna odmowa wypłaty dotacji wymagałaby ieuwskazania konkretnej podstawy prawnej oraz dokonania przez organ jednoznacznych i ostatecznych ustaleń faktycznych. Organ nie może przerzucać na sąd obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego ani rekonstruowania stanu faktycznego.

Tymczasem organ w skardze kasacyjnej pomija te kluczowe ustalenia i próbuje przenieść na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązki, które nie należą do sądu kasacyjnego. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. jest bezzasadny. Przepis ten oznacza jedynie, że sąd rozpoznaje sprawę w jej granicach, tj. nie może orzekać w innej sprawie niż ta, w której wniesiono skargę. Skuteczność zarzutu jego naruszenia wymagałaby wykazania, że sąd wyszedł poza te granice, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.

Za całkowicie nietrafny należy uznać również zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przed organami oraz przed sądem, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, o czym była mowa powyżej, należy uznać, że stanowisko autora skargi kasacyjnej, który wskazuje, że dokumenty wydane po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ mogą stanowić materiał dowodowy w sprawie, jest całkowicie bezpodstawny i nie wynikający z obowiązujących przepisów.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w pkt I petitum skargi kasacyjnej wyjaśnić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak art. 145 § 1 pkt 1, art. 146 § 1, czy art. 151 p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy). Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie wymienionych wyżej przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. W omawianym punkcie zarzut naruszenia art. 146 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. powiązany został z przepisami ustawy o systemie informacji oświatowej, w związku z tym przypomnieć należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania wymagają dla swej skuteczności nie tylko wskazania, który przepis postępowania został naruszony oraz w jaki sposób doszło do jego naruszenia, ale także wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na użyte w treści tego przepisu sformułowanie "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy", wnoszący skargę kasacyjną powinien wykazać i uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, tj. że gdyby wykazane uchybienia nie wystąpiły, to zapadłoby rozstrzygnięcie o innej treści" (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; orzeczenie dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest w uzasadnieniu wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, to treść wyroku byłaby inna. Innymi słowy, zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy, istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, skarżący kasacyjnie powinien przedstawić argumentację, która wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz, że wpływ ten mógł być istotny dla wyniku sprawy, a tym samym zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Wniesiona skarga kasacyjna zaś takich wskazań i związanej z tym argumentacji nie zawiera. Stanowi ona jedynie polemikę ze stanowiskiem zawartym w wyroku Sądu I instancji

Z powyższych względów podniesiony zarzut nie mógł przynieść oczekiwanych skutków.

W zarzutach skargi kasacyjnej nie podważono również skutecznie stanowiska Sądu I instancji, który wskazał, iż rzeczą organu dotującego jest bezsporne ustalenie, czy przebywający w domu wczasów dziecięcych w danym czasie wychowankowie są faktycznie uczniami Szkoły, czy też bezpodstawnie dochodzi do zgłoszenia ucznia w SIO, w sposób stwarzający zagrożenie nieuzasadnionego podwójnego finansowania. Niewątpliwie w ramach systemu finansowania z subwencji oświatowej realizacji zadań edukacyjnych przez szkoły niepubliczne nie powinno dochodzić do obejścia przepisów art. 27 u.f.z.o., ograniczających możliwość podwójnego dotowania ucznia w dwóch różnych szkołach jednocześnie. Szkoła podstawowa niepubliczna nie może zatem otrzymać dotacji na ucznia, który nie jest jej uczniem w tym sensie, że nie realizuje w niej obowiązku szkolnego. Po stronie organu dotującego leży kontrola, czy taka sytuacja nie ma miejsca, przy czym uniknięciu przypadków podwójnego finansowania służą m.in. regulacje ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1942), skorelowane z przywołanymi regulacjami art. 33 u.f.z.o. oraz ustawy Prawo oświatowe.

Nie jest zasadny również zarzut naruszenia prawa materialnego, w szczególności odnoszący się do błędnej wykładni art. 26 ust. 1 u.f.z.o. oraz art. 14 ust. 3 ustawy Prawo oświatowe oraz art. 34 ust. 2 u.f.z.o. Argumentacja organu w tym zakresie jest niespójna. Skarżący kasacyjnie powołuje się m.in. na rzekomą "definicję" szkoły wynikającą z art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo oświatowe, choć przepis ten nie pełni takiej funkcji, a ponadto jego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostało przekonująco wykazane. Nie można podzielić stanowiska, że dla celów przyznania dotacji konieczne jest każdorazowe badanie spełniania przez szkołę wszystkich wymogów organizacyjnych wynikających z ustawy - Prawo oświatowe. Ustawa o finansowaniu zadań oświatowych wprowadza jasne i zamknięte przesłanki uzyskania dotacji, do których należą w szczególności: wpis do ewidencji szkół i placówek niepublicznych, przekazanie informacji o planowanej liczbie uczniów, wykazanie faktycznej liczby uczniów w danym okresie.

W niniejszej sprawie wszystkie te warunki zostały spełnione, co nie było kwestionowane przez organ. Stanowisko organu prowadzi w istocie do wprowadzenia dodatkowej, pozaustawowej przesłanki przyznania dotacji, polegającej na różnicowaniu szkół ze względu na zakres realizowanego procesu dydaktycznego. Tego rodzaju rozróżnienie nie znajduje jednak oparcia w przepisach, co pozostaje w sprzeczności z podstawową dyrektywą wykładni językowej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie argumenty i orzeczenia powołane przez organ odnoszą się do odmiennych stanów faktycznych lub prawnych, przez co nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W konsekwencji ten zarzut naruszenia prawa materialnego należało uznać za bezzasadny.

Za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał również zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 u.f.z.o. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgadza się ze stanowiskiem zajętym przez Sąd I instancji, który wskazał, że z uwagi na zakreślony jednoznacznie w przepisie art. 34 ust. 1 termin przekazania raty dotacji, jeżeli do czasu jego upływu organ nie poczyni takich jednoznacznych ustaleń, zaś formalne warunki wypłaty dotacji (tj. przekazanie przez szkołę widniejącą w ewidencji szkół i placówek, która złożyła skutecznie wniosek o przyznanie dotacji na dany rok, comiesięcznej informacji o liczbie uczniów organowi dotującemu oraz danych do systemu SIO) zostaną spełnione, to brak jest uzasadnienia do niewypłacenia dotacji, a kontrola może wówczas mieć jedynie charakter następczy (tj. w trybie art. 252 ust. 1 i 2 u.f.p.). Same wątpliwości co do zasadności wypłaty dotacji lub jej należnej wysokości nie są wystarczającą przesłanką odmowy jej wypłacenia.

Wymaga również podkreślenia, że obowiązek przekazywania organowi dotującemu informacji miesięcznej o aktualnej liczbie uczniów ma służyć wykonaniu przyjętej w art. 34 ust. 2 u.f.z.o. reguły wpłaty dotacji tylko na takiego ucznia, który w danym miesiącu jest uczniem szkoły niepublicznej. Obowiązki te, z założenia natomiast, mogą być nałożone wyłącznie na podmiot, któremu co do zasady przysługuje prawo otrzymywania dotacji na podstawie art. 26 u.f.z.o.

Za całkowicie pozbawiony podstaw prawnych należy również uznać zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 44 ust. 3 pkt 1 lit. b u.f.p.. Autor skargi kasacyjnej ani jednego zdania nie poświęcił uzasadnieniu i wskazaniu jak powinna wyglądać prawidłowa wykładnia tych przepisów. Skupił się jedynie na wskazaniu, że przepis art. 44 ust. 3 określa ustawową zasadę celowości oraz gospodarności wydatkowania środków publicznych i jednocześnie zarzucając Sądowi I instancji, że ten dokonując interpretacji art. 26 ust. 1 u.f.z.o., oparł się na skrajnym formalizmie, uznając, że decydujące znaczenie ma stan "na pierwszy dzień miesiąca", bez względu na to, czy w danym miesiącu szkoła w ogóle podjęła jakiekolwiek działania edukacyjne wobec zgłoszonych osób. Brak jest jednak precyzji i wyjaśnienia, jak w ocenie autora skargi kasacyjnej powinna wyglądać prawidłowa wykładnia tych przepisów.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).