Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 sierpnia 2026 r., sygn. akt I GSK 403/26

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 378/25, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w P. (Skarżąca, Spółka) na czynność Burmistrza Miasta Polanica-Zdrój ("skarżący kasacyjnie", "organ", "Burmistrz") w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty dotacji oświatowej za lipiec 2025 rok; w pkt 1/ stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności; w pkt 2/ zasądził od Gminy Polanica-Zdrój na rzecz skarżącej 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący kasacyjnie organ, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, a także zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata według norm prawem przepisanych. Ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

1. I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; aktualnie: t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a to:
2. 1) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku wyłącznie w granicach zarzutów i wniosków skargi, w sytuacji, w której Sąd I instancji nie będąc nimi związany - nie wyszedł poza ich granicę, mimo że w niniejszej sprawie powinien to uczynić, albowiem ocena zgodności z prawem czynności odmowy wypłaty dotacji za lipiec 2025 roku przez organ wymagała uwzględnienia oraz dokonania oceny okoliczności faktycznych wynikających ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, tj.:
3. - nie realizowania przez szkołę Skarżącej obowiązkowych zajęć edukacyjnych w okresie nie krótszym oraz w wymiarze nie niższym niż łączny wymiar poszczególnych obowiązkowych zajęć edukacyjnych określony w ramowym planie nauczania szkoły publicznej danego typu zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 2 Ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U.2024.737 t.j., dalej: "u.p.o.") i § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji z dnia 20 maja 2024 r. w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół;
4. - nie realizowania przez szkołę Skarżącej programów nauczania uwzględniających podstawę programową kształcenia ogólnego zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 1 u.p.o.;
5. - nie stosowania przez szkołę Skarżącej zasad klasyfikowania i promowania uczniów przewidzianej dla szkół publicznych zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3 u.p.o.;
6. - nie prowadzenia przez szkołę Skarżącej dokumentacji nauczania ustalonej dla szkół publicznych w postaci księgi arkuszy ocen zawierającej wykaz uczniów, którzy w danym roku szkolnym ukończyli lub opuścili szkołę oraz ich arkusze ocen zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 4 u.p.o. w zw. z § 15 ust. 1 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji (Dz.U.2024.50 t.j. z 15.01.2024), jak również dzienników zajęć lekcyjnych, albowiem przedstawione do skargi dzienniki stanowią de facto dzienniki zajęć opiekuńczo - wychowawczych DWD prowadzonej przez Skarżącą;
7. - nie prowadzenia przez szkołę Skarżącej kształcenia w formie dziennej zgodnie z art. 18 ust. 2a w związku z art. 4 pkt 29a) u.p.o., a jedynie poprzez kształcenie w wymiarze kilku dni w tygodniu podczas pobytu uczniów w Domu Wczasów Dziecięcych prowadzonych w tej samej siedzibie przez Skarżącą;
8. - nie stosowania przez szkolę Skarżącej organizacji roku szkolnego ustaloną dla szkół publicznych zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt. 7 u.p.o. w zw. z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2027 r. w sprawie organizacji roku szkolnego i terminami zakończenia zajęć dydaktycznych w roku szkolnym 2024/2025 w konsekwencji czego Sąd I instancji błędnie uznał, że szkoła Skarżącej stanowi szkołę niepubliczną, w której realizowany jest obowiązek szkolny, warunkujący udzielenie dotacji na ucznia na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U.2024.754 t.j., dalej: "u.f.z.o."), a które to naruszenia prawa, wynikają z treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.
9. 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku wyłącznie w granicach zarzutów i wniosków skargi, w sytuacji, w której Sąd I instancji nie będąc nimi związany - nie wyszedł poza ich granicę, mimo że w niniejszej sprawie powinien to uczynić, albowiem ocena zgodności z prawem czynności odmowy wypłaty dotacji za lipiec 2025 r. przez organ wymagała uwzględnienia oraz dokonania oceny okoliczności faktycznych wynikających ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, tj.:
10. - nie dopełnienia przez Skarżącą warunków formalnych wypłaty dotacji za lipiec 2025 r. poprzez niedopełnienie obowiązkowi opisanemu w § 3 ust. 2 i 3 Uchwały nr IV/39/2025 Rady Miejskiej w Polanicy Zdroju w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania tj. zgłoszenie informacji o faktycznej liczbie uczniów za lipiec 2025 r. na nieaktualnym wzorze i złożenia dopiero w dniu 7 listopada 2025 r. korekty informacji o faktycznej liczbie uczniów;
11. - nie dopełnienia przez Skarżącą warunków formalnych wypłaty dotacji oświatowej za lipiec 2025 r. poprzez niedopełnienie obowiązkowi opisanemu w art. 30 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej poprzez nieprzekazanie danych o uczniach spełniających na dzień 1 lipca 2025 r. obowiązek szkolny w szkole, co uniemożliwiało organowi bezsporne ustalenie przed terminem wypłaty dotacji czy wychowankowie DWD są faktycznie uczniami Szkoły oraz czy nie zachodzi bezpodstawne zgłoszenie ucznia do SIO.
12. 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz z związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez organ, które powstały po terminie wypłaty dotacji oświatowej w lipcu 2025 r., podczas mają one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i nie naruszają praw Skarżącej do obrony, jak również dotyczą okoliczności i faktów które istniały już w chwili odmowy wypłaty dotacji, ale nie były znane organowi z przyczyn od niego niezależnych.
13. II. na wypadek nieuwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną opieram również na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe stosowanie, a to:
14. 1) art. 26 ust. 1 u.f.z.o. oraz art. 2 pkt 2 lit. a) u.p.o. poprzez błędną wykładnię tych przepisów, która polegała na przyjęciu przez Sąd I instancji, że dla powstania uprawnienia do otrzymania dotacji przez niepubliczną szkołę w której realizowany jest obowiązek szkolny, wystarczające jest wpisanie szkoły w ewidencji szkół i placówek oświatowych oraz przyjęcie do szkoły uczniów podczas, gdy hipoteza normy art. 26 ust. 1 u.f.z.o., oprócz wymienionych powyżej warunków, uzależnia powstanie uprawnienia do otrzymania dotacji od spełniania przez szkołę niepubliczną zadań, które stanowią o stworzeniu uczniowi warunków do realizacji obowiązku szkolnego, w tym stosowania zasad klasyfikowania i promowania uczniów, które stanowią element definicji szkoły określony w art. 14 ust. 3 pkt 3 u.p.o.;
15. 2) art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych, § 3 ust. 2 i 3 uchwały nr IV/39/2025 Rady Miejskiej w Polanicy Zdroju w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania (dalej: "uchwała") poprzez ich nie zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy podczas gdy, z omawianego przepisu wynika delegacja kompetencyjna dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego w zakresie tego, by w drodze uchwały ustalał tryb udzielania i rozliczania dotacji, który został przez Skarżąca naruszony poprzez nie dopełnienie przez nią warunku § 3 ust. 2 i 3 uchwały, który uprawniał organ do nieprzekazania dotacji do czasu złożenia informacji na prawidłowym wzorem i wezwania Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych, który to obowiązek ziścił się dopiero w dacie 7 listopada 2025 r.;
16. 3) § 76 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 30 marca 2023 r., w sprawie niektórych publicznych placówek systemu oświaty (Dz.U.2023.651 z dnia 2023.04.05) poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy Szkoła prowadzona przez Skarżącą jak również dom wczasów dziecięcych są niepublicznymi placówkami oświatowymi, a przedmiotowy akt wykonawczy zgodnie z delegacją ustawową z art. 123 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082, z późn. zm.) reguluje wyłącznie zasady działania publicznych placówek opisanych w § 1 rozporządzenia, tym samym nie znajdzie on zastosowania na gruncie niniejszej sprawy;
17. 4) § 73 ust. 1 pkt. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 30 marca 2023 r, w sprawie niektórych publicznych placówek systemu oświaty (Dz.U.2023.651 z dnia 2023.04.05) poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż odmowa przyznania dotacji oświatowej Skarżącej za lipiec 2025 r. wymaga wykazania przez Organ w odniesieniu do wychowanków domu wczasów dziecięcych wyłączenia z tego przepisu, podczas gdy przedmiotowy akt wykonawczy zgodnie z delegacją ustawową z art. 123 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082, z późn. zm.) reguluje wyłącznie zasady działania publicznych placówek opisanych w § 1 rozporządzenia, nie zaś niepublicznej szkoły podstawowej, którą prowadzi Skarżąca.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a spółka nie zażądała jej przeprowadzenia.

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna organu została oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a.

Rozpoznanie zarzutów, zgodnie z kolejnością ich sformułowania, wymaga przypomnienia, że na mocy art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sąd administracyjny nie dokonuje samodzielnych ustaleń faktycznych w sprawie administracyjnej, lecz kontroluje legalność zaskarżonego aktu lub czynności z perspektywy przestrzegania przez organ reguł proceduralnych, w szczególności tych dotyczących ustalania stanu faktycznego. Trafnie przyjmuje się w orzecznictwie, że sąd administracyjny jest "sądem prawa, a nie faktu"; ewentualne ustalenia faktyczne czyni jedynie w zakresie niezbędnym do oceny legalności działania organu.

Uwagi te są istotne, ponieważ organ w skardze kasacyjnej przedstawia rozbudowaną, własną wersję stanu faktycznego, która nie odnosi się do zasadniczego problemu sprawy, tj. prawidłowego zastosowania przepisów ustawy o finansowaniu zadań oświatowych.

W zaskarżonym wyroku WSA dokonał prawidłowej wykładni przepisów tej ustawy, koncentrując się na art. 26 ust. 1 u.f.z.o. Na podstawie wykładni językowej powiązał prawo do otrzymania dotacji z dwiema przesłankami:

1. a) posiadaniem statusu szkoły niepublicznej, w której realizowany jest obowiązek szkolny lub nauki;
2. b) przekazaniem informacji o liczbie uczniów, na których przysługuje dotacja.

Podsumowując rozważania, Sąd I instancji wskazał, że jeżeli przy domu wczasów dziecięcych funkcjonuje szkoła podstawowa, to - zgodnie z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. - warunkiem nabycia prawa do dotacji jest uzyskanie statusu szkoły niepublicznej poprzez wpis do ewidencji oraz faktyczne przyjęcie uczniów. Następnie konieczne jest spełnienie warunków formalnych przekazywania dotacji, wynikających z art. 33 ust. 1 u.f.z.o. oraz z uchwały właściwej rady gminy. Wysokość dotacji uzależniona jest od liczby uczniów w danym miesiącu (art. 34 ust. 2 u.f.z.o.).

Sąd I instancji trafnie zauważył również, że Niepubliczna Szkoła Podstawowa w Domu Wczasów Dziecięcych "G." w P. była odrębnie zarejestrowaną placówką o statusie szkoły niepublicznej. Oznacza to, że w przypadku przyjęcia uczniów przysługiwało jej prawo ubiegania się o dotację.

W konsekwencji należało uznać, że przesłanki ustawowe zostały spełnione. Ewentualna odmowa wypłaty dotacji wymagałaby wskazania konkretnej podstawy prawnej oraz dokonania przez organ jednoznacznych i ostatecznych ustaleń faktycznych. Organ nie może przerzucać na sąd obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego ani rekonstruowania stanu faktycznego.

Tymczasem organ w skardze kasacyjnej pomija te kluczowe ustalenia i próbuje przenieść na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązki, które nie należą do sądu kasacyjnego. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. jest bezzasadny. Przepis ten oznacza jedynie, że sąd rozpoznaje sprawę w jej granicach, tj. nie może orzekać w innej sprawie niż ta, w której wniesiono skargę. Skuteczność zarzutu jego naruszenia wymagałaby wykazania, że sąd wyszedł poza te granice, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w pkt I.3) skargi kasacyjnej wskazać należy, iż w omawianym punkcie podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz z związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. W związku z tym przypomnieć należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania wymagają dla swej skuteczności nie tylko wskazania, który przepis postępowania został naruszony oraz w jaki sposób doszło do jego naruszenia, ale także wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na użyte w treści tego przepisu sformułowanie "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy", wnoszący skargę kasacyjną powinien wykazać i uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, tj. że gdyby wykazane uchybienia nie wystąpiły, to zapadłoby rozstrzygnięcie o innej treści" (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13).

Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest w uzasadnieniu wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, to treść wyroku byłaby inna. Innymi słowy, zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy, istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, skarżący kasacyjnie powinien przedstawić argumentację, która wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz, że wpływ ten mógł być istotny dla wyniku sprawy, a tym samym zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Wniesiona skarga kasacyjna zaś takich wskazań i związanej z tym argumentacji nie zawiera. Z powyższych względów podniesiony zarzut nie mógł przynieść oczekiwanych skutków.

W zarzutach skargi kasacyjnej nie podważono skutecznie stanowiska Sądu I instancji, który wskazał, iż rzeczą organu dotującego jest bezsporne ustalenie, czy przebywający w domu wczasów dziecięcych w danym czasie wychowankowie są faktycznie uczniami Szkoły, czy też bezpodstawnie dochodzi do zgłoszenia ucznia w SIO, w sposób stwarzający zagrożenie nieuzasadnionego podwójnego finansowania. Niewątpliwie w ramach systemu finansowania z subwencji oświatowej realizacji zadań edukacyjnych przez szkoły niepubliczne nie powinno dochodzić do obejścia przepisów art. 27 u.f.z.o., ograniczających możliwość podwójnego dotowania ucznia w dwóch różnych szkołach jednocześnie. Szkoła podstawowa niepubliczna nie może zatem otrzymać dotacji na ucznia, który nie jest jej uczniem w tym sensie, że nie realizuje w niej obowiązku szkolnego. Po stronie organu dotującego leży kontrola, czy taka sytuacja nie ma miejsca, przy czym uniknięciu przypadków podwójnego finansowania służą m.in. regulacje ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1942), skorelowane z przywołanymi regulacjami art. 33 u.f.z.o. oraz ustawy - Prawo oświatowe.

Nie jest zasadny również zarzut naruszenia prawa materialnego, w szczególności błędnej wykładni art. 26 ust. 1 u.f.z.o. oraz art. 2 pkt 2 lit. a) ustawy -Prawo oświatowe. Argumentacja organu w tym zakresie jest niespójna. Skarżący kasacyjnie powołuje się m.in. na rzekomą "definicję" szkoły wynikającą z art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo oświatowe, choć przepis ten nie pełni takiej funkcji, a ponadto jego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostało przekonująco wykazane. Nie można podzielić stanowiska, że dla celów przyznania dotacji konieczne jest każdorazowe badanie spełniania przez szkołę wszystkich wymogów organizacyjnych wynikających z ustawy - Prawo oświatowe. Ustawa o finansowaniu zadań oświatowych wprowadza jasne i zamknięte przesłanki uzyskania dotacji, do których należą w szczególności: wpis do ewidencji szkół i placówek niepublicznych, przekazanie informacji o planowanej liczbie uczniów, wykazanie faktycznej liczby uczniów w danym okresie.

W niniejszej sprawie wszystkie te warunki zostały spełnione, co nie było kwestionowane przez organ. Stanowisko organu prowadzi w istocie do wprowadzenia dodatkowej, pozaustawowej przesłanki przyznania dotacji, polegającej na różnicowaniu szkół ze względu na zakres realizowanego procesu dydaktycznego. Tego rodzaju rozróżnienie nie znajduje jednak oparcia w przepisach, co pozostaje w sprzeczności z podstawową dyrektywą wykładni językowej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie argumenty i orzeczenia powołane przez organ odnoszą się do odmiennych stanów faktycznych lub prawnych, przez co nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W konsekwencji ten zarzut naruszenia prawa materialnego należało uznać za bezzasadny.

Za niezasadny należy również uznać naruszenia przepisów prawa materialnego art. 38 ust. 1 i 2 u.f.z.o. w zw. z § 3 ust. 2 i 3 uchwały nr IV/39/2025 Rady Miejskiej w Polanicy Zdroju w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania poprzez ich nie zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 38 ust. 1 u.f.z.o. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej uchwały) organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art, 28-30 i art. 32, oraz tryb przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania, w tym zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, termin przekazania informacji o liczbie dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków lub uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, o których mowa w art. 34 ust. 2, oraz termin i sposób rozliczenia wykorzystania dotacji.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie mógł naruszyć w sposób wskazany w skardze kasacyjnej art. 38 ust. 1 u.f.z.o. gdyż wyraża on normę kompetencyjną. Przepis wprowadza uprawnienie dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego (rady gminy, rady powiatu, sejmiku wojewódzkiego) do podjęcia uchwały regulującej wyłącznie następujące zagadnienia: tryb udzielania dotacji; tryb rozliczania dotacji; tryb przeprowadzania kontroli. WSA we Wrocławiu nie podważał również kompetencji Rada Miejskiej w Polanicy - Zdroju do skorzystania tej normy.

Natomiast przepis art. 38 ust. 2 u.f.z.o. wprowadza podstawę przetwarzania danych osobowych dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków, uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych i słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych w związku z udzielaniem i rozliczaniem wykorzystania dotacji. WSA we Wrocławiu nie kwestionował prawa Burmistrza miasta Polanicy-Zdroju do przetwarzania danych osobowych dzieci. Nie było to również przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie.

Należy także zauważyć, iż omawiany zarzut nie został w odpowiedni sposób uzasadniony. Wskazanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na stanowisko WSA oraz pogląd strony skarżącej kasacyjnie dotyczący terminu w jakim złożono korektę informacji o faktycznej liczbie uczniów na lipiec 2025 r., zgodnie z aktualnym wzorem informacji, o której mowa w § 3 ust. 3 uchwały, jest niewystarczające dla prawidłowości oraz skuteczności podniesionego zarzutu kasacyjnego. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Zarzut nieuzasadniony uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jego trafności.

Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w pkt. II ppkt. 3 i 4 skargi kasacyjnej należy zauważyć, iż przepis art. 174 ustawy - Prawo oświatowe stanowi, iż do niepublicznych placówek, o których mowa w art. 2 pkt 7 i 8 (w tym domów wczasów dziecięcych), stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 1 (rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 30 marca 2023 r. w sprawie niektórych publicznych placówek systemu oświaty - Dz. U. poz. 651), z wyjątkiem przepisów określających wysokość i zasady odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach.

Biorąc pod uwagę powyższe nie było błędem Sądu I instancji odwołanie się do wydanego na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo oświatowe ww. rozporządzenia z dnia 30 marca 2023 r. w sprawie niektórych publicznych placówek systemu oświaty (Dz. U. z 2023 r., poz. 651), skoro odsyła do niego art. 174 ustawy - Prawo oświatowe.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.