Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2022 r., sygn. akt I GSK 29/19 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 339/18 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 7 marca 2018 r., w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej.
Pismem z dnia 10 lutego 2023 r., organ na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – dalej "p.p.s.a" wniósł o uzupełnienie wskazanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego. Pełnomocnik organu wskazał, że w przedmiotowej sprawie wniósł odpowiedz na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym przepisami prawa, gdzie w pkt. 2 wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie wypowiedział się w sprawie kosztów postępowania kasacyjnego. W załączeniu przekazano uwierzytelnioną kopię odpowiedzi na skargę kasacyjną wraz ze zwrotnym potwierdzeniem jej odebrania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek pełnomocnika organu o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2022 r. poprzez orzeczenie o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego okazał się zasadny.
Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Sytuacja, gdy Sąd nie orzekł o całości skargi następuje, gdy Sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Natomiast zgodnie z godnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Z kolei zgodnie z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W sprawie pełnomocnik organu złożył wniosek o uzupełnienie wyroku w wymaganym terminie, co obligowało Naczelny Sąd Administracyjny do jego rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, na dzień orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w aktach sądowych sprawy o sygn. akt I GSK 29/19 nie było odpowiedzi na skargę kasacyjną, którą to pełnomocnik organu złożył do tej sprawy. Wskazany błąd był wynikiem przeoczenia faktu, iż pełnomocnik organu wniósł odpowiedz na skargę kasacyjną, która dotyczyła sprawy o sygn. akt I GSK 28/19 oraz do sprawy o sygn. akt I GSK 29/19. Odpowiedzi te zostały przez pełnomocnika organu, nadane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w jednej kopercie. Ponieważ w wyniku przeoczenia nie zauważono, że koperta zawierała odpowiedzi na skargę kasacyjną do dwóch spraw – o sygnaturach wskazanych powyżej – to błędnie dołączono odpowiedz na skargę kasacyjną, która była złożona do sprawy o sygn. akt I GSK 29/19, do sprawy tożsamej o sygn. akt I GSK 28/19.
W związku z powyższym należało zasądzić 360 zł na rzecz organu zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 2 i § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji