Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 lipca 2026 r., sygn. akt I GSK 1605/25

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 grudnia 2024 r., sygn.. akt V SA/Wa 1373/24 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z 27 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu; w pkt I/ uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Centrum Projektów Polska Cyfrowa z dnia 19 czerwca 2023 r.; w pkt II/ przyznał od organu na rzecz Fundacji 607 zł tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu 26 marca 2020 r. została zawarta umowa pomiędzy Centrum Projektów Polska Cyfrowa (dalej: "CPPC" lub "instytucja pośrednicząca") a Fundacją Wspierania Zrównoważonego Rozwoju z siedzibą w Warszawie (dalej: Fundacja bądź skarżąca), na podstawie której przyznano dofinansowanie na realizację projektu o całkowitej wartości [...] zł.

W ramach realizacji projektu Fundacja udzieliła zamówienia na zakup i dostawę sprzętu komputerowego, w tym 169 laptopów i 53 tabletów, które zgodnie z założeniami projektu miały zostać przekazane [...]. Zapytanie ofertowe zostało opublikowane 24 listopada 2020 r. na stronie internetowej: [...] W odpowiedzi na zapytanie ofertowe ofertę złożyła firma [...]

W dniu 4 grudnia 2020 r. Fundacja zawarła umowę z wykonawcą na zakup i dostawę 169 laptopów oraz 53 tabletów o parametrach nie niższych niż opisane w załączniku nr 1 do umowy. Wartość umowy wynosiła [...] zł brutto.

Następnie CPPC przeprowadziło kontrolę ex-post projektu realizowanego przez skarżącą. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie polegające na zastosowaniu warunków realizacji zamówienia, które są dyskryminujące dla potencjalnych wykonawców, ponieważ obejmują nieuzasadnione preferencje krajowe, regionalne lub lokalne. Warunek dyskryminujący został zawarty w pkt 2 lit. o) zapytania ofertowego, wskazujący, że "Zamawiający wymaga, aby serwis sprzętu świadczony był przez organizację serwisową, mającą swoją placówkę serwisową na terenie Polski, w języku polskim". Stwierdzone naruszenie skutkuje pomniejszeniem wydatków kwalifikowanych w wysokości 25% na podstawie pozycji nr 10 załącznika do rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień (Dz. U. z 2018 r. poz. 971 oraz z 2020 poz. 1264; dalej: "taryfikator" lub "rozporządzenie z 29 stycznia 2016 r.").

W wyniku kontroli do skarżącej skierowano informację pokontrolną, wraz z wypełnionym załącznikiem nr 11.2 do instrukcji wykonawczej w zakresie procesów realizowanych przez CPPC – Lista sprawdzająca do kontroli ex-post zamówienia publicznego niepodlegającego przepisom ustawy Prawo zamówień publicznych, obejmująca weryfikację poprawności przeprowadzenia procedury udzielenia zamówienia w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa. Zgodnie z listą sprawdzającą, oprócz nieprawidłowości dotyczącej dyskryminacyjnych warunków realizacji zamówienia dotyczących serwisu dostarczanego sprzętu, wskazano również na nieprawidłowość dotyczącą szacunkowej wartości zamówienia, polegającą na nieuwzględnieniu w szacunkowej wartości zamówień uzupełniających przewidzianych w zapytaniu ofertowym.

Skarżąca wniosła zastrzeżenia do informacji pokontrolnej (dalej: "zastrzeżenia"), wskazując m.in., że w kontrolowanych postępowaniach nie doszło do nieuzasadnionych preferencji krajowych. Potencjalnemu wykonawcy postawiono wymóg, aby zapewnił, że serwis sprzętu będzie miał placówkę na terenie kraju, do której beneficjent będzie mógł dostarczyć sprzęt, a nie miejsce fizycznego świadczenia serwisu. Wobec tego korekta w wysokości 25% jest niezrozumiała, gdyż zamówienie miało charakter lokalny, a treść zapytania ofertowego nie tylko nie utrudniała konkurencji, ale również nie stanowiła nieuzasadnionej preferencji krajowej.

W odpowiedzi na zastrzeżenia organ I instancji wskazał, że po ponownej analizie dokumentacji postępowań oraz zgłoszonych zastrzeżeń, podtrzymuje stwierdzone na etapie kontroli nieprawidłowości, które skutkują pomniejszeniem wydatków kwalifikowanych o 25% na podstawie pozycji 10 taryfikatora.

Dyrektor CPPC pismem z 25 listopada 2022 r. wezwał skarżącą do zwrotu dofinansowania na realizację projektu w wysokości [...] zł wraz z odsetkami.

Dyrektor CPPC decyzją z 30 marca 2023 r. orzekł o obowiązku zwrotu przez beneficjenta kwoty [...] zł wraz z odsetkami.

Orzekając na skutek odwołania Minister Funduszy i Polityki Regionalnej decyzją z 27 lutego 2024 r. utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że beneficjent, stosując warunek zawarty w pkt 2 lit. o) zapytania ofertowego, naruszył podstawowe zasady udzielania zamówień w projektach współfinansowanych ze środków europejskich. Zgodnie z tymi zasadami, postępowanie powinno być przeprowadzane w sposób niedyskryminujący i zapewniający uczciwą konkurencję. Wymaganie, aby serwis sprzętu był świadczony przez organizację serwisową posiadającą placówkę na terenie Polski, w języku polskim, było warunkiem dyskryminującym potencjalnych wykonawców. Wymóg posiadania placówki na terenie Polski nie był konieczny do zapewnienia wysokiej jakości usług serwisowych, przez co był nadmiarowy. W szczególności, gdy zamawiający nie wymagał bezpośredniego świadczenia tych usług przez wykonawcę, a jedynie ich zorganizowania. Zdaniem organu wystarczyłoby, aby zamawiający wymagał jedynie wskazania danych adresowych punktu odbioru sprzętu w przypadku konieczności serwisu.

Uzasadniając uchylenie decyzji organów obu instancji WSA w Warszawie podkreślił, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy sformułowany w pkt 2 lit. o) zapytania ofertowego wymóg, aby serwis sprzętu był świadczony przez organizację serwisową posiadającą placówkę na terenie Polski i świadczącą usługi w języku polskim, stanowi dyskryminujący warunek realizacji zamówienia, gdyż może obejmować nieuzasadnione preferencje krajowe, regionalne lub lokalne.

Sąd zauważył, że zarówno z treści zaskarżonej decyzji, jak i z decyzji ją poprzedzającej, nie wynika jednoznacznie, czy Fundacja spełnia przesłanki kwalifikujące ją jako zamawiającego publicznego w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (dalej: "p.z.p." lub "ustawa Prawo zamówień publicznych"). W rezultacie nie można jednoznacznie ustalić, czy na Fundacji ciąży obowiązek udzielania zamówień zgodnie z wymogami określonymi w ustawie p.z.p. Analiza listy sprawdzającej sporządzonej w związku z kontrolą przeprowadzoną przez CPPC wskazuje jednak, że przedmiotowe zamówienie nie podlegało przepisom ustawy p.z.p.

W związku z tym Fundacja nie posiada statusu zamawiającego publicznego w rozumieniu art. 4 ustawy p.z.p. Powyższe rozstrzygnięcie jest kluczowe z perspektywy obowiązków Fundacji jako beneficjenta. W przypadku uznania ją za zamawiającego publicznego, byłaby ona zobowiązana do stosowania rygorystycznych przepisów ustawy p.z.p. Natomiast brak takiego statusu oznacza, że beneficjent podlega mniej restrykcyjnym regulacjom, w szczególności zasadzie konkurencyjności określonej w rozdziale 6.5.2 wytycznych oraz głównym zasadom udzielania zamówień publicznych.

Sąd podniósł, że z art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z § 8 ust. 1 oraz § 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i b umowy wynika, że beneficjent, realizując projekt, jest zobowiązany do przestrzegania zapisów umowy, przepisów prawa unijnego i krajowego, a także aktualnych wytycznych regulujących zasady udzielania zamówień. Zgodnie z pkt 8 rozdziału 6.5.2 wytycznych warunki udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia oraz opis sposobu dokonywania oceny ich spełniania, o ile zostaną zawarte w zapytaniu ofertowym, o którym mowa w pkt 11 lit. a, określane są w sposób proporcjonalny do przedmiotu zamówienia, zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców.

Nie można formułować warunków przewyższających wymagania wystarczające do należytego wykonania zamówienia. Warunek udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia, zawarty w zapytaniu ofertowym, oraz sposób jego realizacji powinny:

1. – być zgodne z zasadą uczciwej konkurencji;
2. – być zgodne z zasadą równego traktowania wykonawców;
3. – zostać określone w sposób proporcjonalny do przedmiotu zamówienia;
4. – zostać sformułowane w sposób, który nie przewyższa wymagań wystarczających do należytego wykonania zamówienia.

Sąd I instancji stwierdził, że z treści zapytania ofertowego jednoznacznie wynika, iż wymóg, aby "serwis sprzętu świadczony był przez organizację serwisową posiadającą placówkę na terenie Polski i zapewniającą obsługę w języku polskim", nie stanowił warunku udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia. Oznacza to, że potencjalni oferenci, którzy nie spełniali tego wymogu, mogli przystąpić do postępowania, a dopiero w przypadku udzielenia zamówienia byli zobowiązani do podjęcia działań mających na celu jego spełnienie. Warunki udziału w postępowaniu, tzw. kryteria dostępu, zostały określone w pkt 5 zapytania ofertowego.

Jednocześnie spełnienie wymogu dotyczącego serwisu sprzętu nie zostało uwzględnione w kryteriach oceny ofert wskazanych w pkt 8 zapytania ofertowego (tj. ceny sprzętu oraz terminu dostawy). Co więcej, w zapytaniu ofertowym nie określono, w jaki sposób zamawiający będzie weryfikował spełnienie tego warunku. Wymóg, o którym mowa w pkt 2 lit. o zapytania ofertowego, nie narusza pkt 8 rozdziału 6.5.2 wytycznych w jego literalnym rozumieniu. Jednak interpretacja tego przepisu w sposób sprowadzający się jedynie do sprawdzenia, w której części zapytania ofertowego został umieszczony dany warunek (tj. czy znajduje się w części dotyczącej warunków udziału w postępowaniu czy w kryteriach oceny ofert) oraz do braku określenia sposobu jego weryfikacji, nie przesądza o naruszeniu pkt 8 rozdziału 6.5.2 wytycznych. Przepis ten należy rozumieć w kontekście celu, który ma realizować, uwzględniając zarówno szersze rozumienie wytycznych, jak i główne zasady udzielania zamówień.

Chodzi w szczególności o uniknięcie sytuacji, w których zamawiający celowo formułują warunki realizacji zamówienia, które, choć nie stanowią warunków wykluczających udział w postępowaniu, są sformułowane w sposób nieproporcjonalny do przedmiotu zamówienia lub przewyższają wymagania niezbędne do jego należytego wykonania. Takie działania mogą prowadzić do niewspółmiernego ograniczenia kręgu potencjalnych wykonawców, a w konsekwencji do naruszenia zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. WSA uznał, że należy zbadać, czy warunek określony w pkt 2 lit. o zapytania ofertowego nie narusza pkt 8 rozdziału 6.5.2 wytycznych w szerszym ujęciu, uwzględniając cel tej regulacji oraz główne zasady zamówień publicznych.

Zdaniem Sądu I instancji, choć w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych, ponieważ skarżąca nie jest podmiotem wskazanym w art. 4 tej ustawy (jak wskazano powyżej), to zamówienia udzielane z wykorzystaniem środków publicznych podlegają głównym zasadom zamówień publicznych wynikającym z traktatów i dyrektyw. Zasady te należy jednak stosować z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z konkretnych regulacji, w tym przypadku z wytycznych. W związku z powyższym należało przeprowadzić analizę zgodności wymogu określonego w pkt 2 lit. o zapytania ofertowego, dotyczącego zapewnienia, aby "serwis sprzętu świadczony był przez organizację serwisową posiadającą placówkę na terenie Polski i zapewniającą obsługę w języku polskim", z głównymi zasadami zamówień publicznych, uwzględniając ograniczenia wynikające z przepisów zawartych w wytycznych. Zgodnie z pkt 1 lit. a rozdziału 6.5.2 wytycznych, beneficjent, który nie jest zamawiającym w rozumieniu ustawy Prawo zamówień publicznych, zobowiązany jest do stosowania zasady konkurencyjności przy udzielaniu zamówień w ramach projektu, jeżeli wartość zamówienia przekracza 50 tys. zł netto, tj. bez podatku od towarów i usług (VAT).

W sprawie szacunkowa wartość zamówienia, obejmującego 169 laptopów oraz 53 tablety, została określona na kwotę [...] zł netto, co w przeliczeniu wynosiło [...] euro. Zgodnie z pkt 12 rozdziału 6.5.2 wytycznych, upublicznienie zapytania ofertowego polega na jego zamieszczeniu w Bazie Konkurencyjności. W przypadku zawieszenia działania Bazy Konkurencyjności, potwierdzonego odpowiednim komunikatem ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, upublicznienie zapytania ofertowego odbywa się poprzez skierowanie go do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców (o ile na rynku istnieje trzech potencjalnych wykonawców danego zamówienia) oraz zamieszczenie zapytania na stronie internetowej beneficjenta, jeśli beneficjent posiada taką stronę. Upublicznienie zapytania ofertowego jest równoznaczne z wszczęciem postępowania o udzielenie zamówienia w ramach projektu. W sprawie zapytanie ofertowe zawierało wszystkie wymagane elementy określone w pkt 11 lit. a rozdziału 6.5.2 wytycznych i zostało prawidłowo upublicznione 24 listopada 2020 r. poprzez zamieszczenie w Bazie Konkurencyjności na stronie internetowej: [...].

Wyniki postępowania zostały opublikowane 3 grudnia 2020 r. Na przedmiotowe zapytanie ofertowe wpłynęła jedna oferta, która została wybrana jako najkorzystniejsza, ponieważ spełniała wszystkie wymagania i była jedyną złożoną ofertą. W świetle powyższego Sąd uznaje, że beneficjent nie naruszył zasady konkurencyjności, o której mowa w rozdziale 6.5.2 wytycznych.

W ocenie Sądu I instancji, skoro skarżąca nie naruszyła zasady konkurencyjności (uczciwej konkurencji), konieczne było przeprowadzenie analizy w pozostałym zakresie, tj.:

1. – czy warunek został sformułowany w sposób proporcjonalny do przedmiotu zamówienia;
2. – czy nie przewyższał wymagań niezbędnych do należytego wykonania zamówienia; oraz
3. – czy doszło do naruszenia zasady równego traktowania wykonawców.

Wytyczne nie określają wprost warunków, których spełnienie jednoznacznie prowadziłoby do wypełnienia zasady równego traktowania, tak jak miało to miejsce w przypadku szczegółowych regulacji dotyczących zasady konkurencyjności.

Sąd I instancji stwierdził, że wymóg dotyczący serwisu, określony w pkt 2 lit. o zapytania ofertowego jako warunek realizacji zamówienia, został sformułowany w sposób proporcjonalny do przedmiotu zamówienia oraz nie przekraczał wymagań niezbędnych do jego należytego wykonania.

W ocenie WSA wymóg zapewnienia serwisu odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania zakupionego sprzętu oraz stanowi istotne zabezpieczenie w przypadku wystąpienia wad lub konieczności naprawy. Wymóg ten pozostaje proporcjonalny do przedmiotu zamówienia, ponieważ jego celem jest nie tylko dostarczenie sprzętu w stanie pełnej sprawności, ale również zapewnienie utrzymania tej sprawności przez określony czas. Tak sformułowany warunek nie wykracza poza granice niezbędnych wymagań dla realizacji zamówienia, a wręcz stanowi element konieczny dla jego prawidłowego wykonania, odpowiadający uzasadnionym potrzebom zamawiającego. W ramach kontroli CPPC przeanalizowało zapytanie ofertowe, w tym jego poszczególne elementy, konfrontując je m.in. z pozycją 10 taryfikatora, odnoszącą się do warunków realizacji zamówień. Zgodnie z tą pozycją za nieprawidłowość uznaje się sytuacje, w których warunki realizacji zamówienia mogą zniechęcać wykonawców do składania ofert, w szczególności poprzez wprowadzenie nieuzasadnionych preferencji krajowych, regionalnych lub lokalnych.

Przykładem takiej praktyki jest wymaganie od wykonawców, aby już na etapie składania ofert posiadali zakład lub przedstawiciela w określonym kraju lub regionie. Zdaniem organów, warunek zawarty w pkt 2 lit. o zapytania ofertowego, zgodnie z którym "serwis sprzętu świadczony był przez organizację serwisową, mającą swoją placówkę serwisową na terenie Polski, w języku polskim", narusza zasadę równego traktowania wykonawców. Organ uznał, że taki wymóg wprowadza dyskryminujące warunki realizacji zamówienia, ponieważ obejmuje nieuzasadnione preferencje o charakterze krajowym, regionalnym lub lokalnym, które mogą ograniczać konkurencję.

Sąd stwierdza, że warunek określony w pkt 2 lit. o) zapytania ofertowego nie narusza zasady równego traktowania wykonawców i w konsekwencji nie stanowi nieprawidłowości, o której mowa w pozycji 10 taryfikatora.

WSA zauważył, że skarżąca nie wymagała od potencjalnych wykonawców posiadania organizacji serwisowej z placówką na terenie Polski na etapie składania ofert, tj. przed udzieleniem zamówienia. Potwierdzeniem tego jest fakt, że taki wymóg nie został uwzględniony ani w warunkach udziału w postępowaniu, ani w kryteriach oceny ofert, które ograniczały się wyłącznie do ceny sprzętu oraz terminu dostawy. W konsekwencji warunek ten mógł zostać spełniony po udzieleniu zamówienia, np. poprzez zobowiązanie umowne zawarte z podmiotem trzecim. W pozycji 10 taryfikatora jako przykład nieprawidłowości wskazano sytuację, w której od oferentów wymaga się posiadania zakładu lub przedstawiciela w danym kraju lub regionie już na etapie składania oferty. Tymczasem w sprawie wymóg posiadania placówki serwisowej odnosi się do okresu po udzieleniu zamówienia, co wyraźnie odróżnia stan faktyczny tej sprawy od przykładu wskazanego w taryfikatorze.

Po drugie, zamówienia były realizowane w ramach projektów prowadzonych w Osi Priorytetowej nr 3 "Cyfrowe kompetencje społeczeństwa", działanie nr 3.2. "Innowacyjne rozwiązania na rzecz aktywizacji cyfrowej". Celem tych projektów była aktywizacja społeczności lokalnych, w szczególności narażonych na wykluczenie cyfrowe. W związku z tym wymóg posiadania placówki serwisowej na terenie Polski oraz realizacji serwisu w języku polskim jest uzasadniony względami interesu publicznego, rozumianego jako interes społeczności lokalnej, której potrzeby mają zostać zaspokojone w wyniku realizacji zamówienia. Takie rozwiązanie zapewnia efektywność oraz dostępność usług serwisowych, co jest szczególnie istotne w kontekście celów projektów finansowanych ze środków publicznych.

Po trzecie wymóg określony w zamówieniu ofertowym został sformułowany w sposób mający na celu zapewnienie skutecznej realizacji podstawowego celu zamówienia, jakim jest aktywizacja cyfrowa społeczności lokalnej. Co za tym idzie warunek określony w pkt 2 lit. o) zapytania ofertowego jest zgodny z pkt 8 rozdziału 6.5.2 wytycznych, ponieważ został określony w sposób proporcjonalny do przedmiotu zamówienia oraz sformułowany tak, aby nie przewyższał wymagań wystarczających do jego należytego wykonania. W konsekwencji jest on zgodny z zasadą konkurencyjności oraz równego traktowania wykonawców.

Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z pkt 9 lit. e rozdziału 6.5.2 wytycznych, serwis może stanowić jedno z kryteriów oceny ofert, o ile odnosi się do przedmiotu zamówienia i wywiera istotny wpływ na jakość jego realizacji. Należy jednak podkreślić, jak wskazano powyżej, że w niniejszej sprawie warunek dotyczący serwisu sprzętu nie został uwzględniony w kryteriach oceny ofert, które zostały ograniczone wyłącznie do ceny sprzętu i terminu dostawy.

Sąd podał, że oprócz nieprawidłowości związanej z naruszeniem pkt 8 rozdziału 6.5.2 wytycznych, w informacji pokontrolnej oraz liście sprawdzającej wskazano również nieprawidłowość dotyczącą szacunkowej wartości zamówienia. Nieprawidłowość ta polegała na nieuwzględnieniu zamówień uzupełniających przewidzianych w zapytaniu ofertowym w szacunkowej wartości zamówienia. Zdaniem organu takie działanie stanowi naruszenie przez skarżącą pkt 10 rozdziału 6.5 wytycznych. W związku z tym, że nieprawidłowość ta została wskazana również w wezwaniu z 25 listopada 2022 r. do zwrotu części otrzymanego dofinansowania na realizację projektu, skierowanym do skarżącej, a także była przedmiotem zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, Sąd uznał, że organy powinny ocenić, czy nieprawidłowość ta ewentualnie uzasadnia pomniejszenie przyznanego dofinansowania zgodnie z taryfikatorem.

Sąd zauważa, że zgodnie z listą sprawdzającą nieprawidłowość ta nie stanowiła podstawy do naliczenia korekty finansowej. Niemniej jednak, to organ powinien ocenić i wyjaśnić w decyzji, czy tego rodzaju naruszenie natury formalnej może mieć wpływ na naliczenie korekty finansowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżąca nie skorzystała z zamówień uzupełniających, co zostało wskazane na rozprawie i zapisane w protokole.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący kasacyjnie organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1. 1. pkt 8 w związku z pkt 1 lit. a oraz pkt 11-12 rozdziału 6.5.2 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 z dnia 22 sierpnia 2019 r. (dalej: "Wytyczne") w związku z § 7 ust. 1 i 4 umowy o dofinansowanie(1) w zw. z § 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i b umowy o dofinansowanie w zw. z poz. 10 Taryfikatora(2) w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej: "u.f.p.") w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p., poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, polegające na:
2. a. wadliwym uznaniu, ze beneficjent nie naruszyły zasady konkurencyjności, o której mowa w rozdziale 6.5.2. Wytycznych bowiem zapytanie ofertowe, w związku z którym Organy stwierdziły nieprawidłowości, zawierało wszystkie wymagane elementy określone w pkt 11 lit. a rozdziału 6.5.2 Wytycznych i zostało prawidłowo upublicznione I w odpowiedzi na nie wpłynęła jedna oferta, która została wybrana jako najkorzystniejsza, ponieważ spełniała wszystkie wymagania i była jedyna złożoną ofertą, podczas gdy prawidłowo oceniając okoliczności sprawy i dokonując właściwej wykładni powołanych regulacji Sąd I instancji winien dostrzec, ze ogólna zasada konkurencyjności nie może być rozpatrywana rozdzielnie od realizacji zamówienia proporcjonalnie (czyli nie przewyższając niezbędnych wymagań do należytego wykonania) oraz zgodnie z zasady równego traktowania wykonawców. To z kolei powinno prowadzić Sąd I instancji do oczywistego wniosku, ze zasada konkurencyjności została, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, naruszona przez Beneficjenta;
3. b) nieprawidłowym uznaniu, ze wymóg dotyczący serwisu, określony w pkt 2 lit. o zapytania ofertowego jako warunek realizacji zamówienia, został sformułowany w sposób proporcjonalny do przedmiotu zamówienia oraz nie przekraczał wymagań niezbędnych do jego należytego wykonania, podczas gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie pomotanych wyżej regulacji powinna doprowadzić Sąd I instancji do oczywistego wniosku, ze beneficjent sformatował w zapytaniu ofertowym warunki przewyższające wymagania wystarczające do należytego wykonania zamówienia, co w rezultacie oznaczało tez naruszenia ogólnej zasady konkurencyjności, skutkujące koniecznością nałożenia korekty finansowej;
4. 2. art. 2 ust. 36 rozporządzenia Rady (WE) 1303/2013 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) 1260/1999 (Dz.Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320, dale]:..rozporządzenie nr 1303/2013") w zw. z pkt 8 i pkt 1 lit. a oraz pkt 11 i 12 rozdziału 6.5.2 Wytycznych i w zw. z pozycją 10 Taryfikatora, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, ze warunek określony w pkt 2 lit. o zapytania ofertowego nie narusza zasady równego traktowania wykonawców i w konsekwencji nie stanowi nieprawidłowości, o której mowa w pozycji 10 Taryfikatora, podczas gdy okoliczności sprawy w sposób bezsprzeczny wskazują, ze doszło w nie] do naruszenia prawa, stanowiącego nieprawidłowość w rozumieniu ww. art. 2 ust. 36 rozporządzenia nr 1303/2013;
5. 3) art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., w związku z art. 184 ust. 1 u.f.p., w zw. z § 7 ust. 1 i 4 i § 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i b umowy o dofinansowanie i w zw. z poz. 10 Taryfikatora poprzez ich niewłaściwe wykładnię i brak zastosowania w sprawie na skutek błędnego uznania, ze działania Skarżącego nie stanowiły nieprawidłowości, podczas gdy Organy w toku postępowania w sposób bezsprzeczny wykazały naruszenie przez beneficjenta procedur przy wydatkowaniu przekazanych mu środków, co powinno doprowadzić Sąd I instancji do wniosku, ze zaskrzona decyzja, jak również decyzja Organu I instancji, byty prawidłowe, a organy, wydając je, nie naruszyły prawa.
6. II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
7. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 KPA w związku z pkt 1 lit. a, pkt. 8 oraz pkt 11-12 rozdziału 6.5.2. Wytycznych i w zw. z § 7 ust. 1 i 4 t § 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i b umowy o dofinansowanie w zw. z poz. 10 Taryfikatora w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p., poprzez jego wadliwe zastosowanie i uwzględnienie skargi Strony zamiast jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a., na skutek błędnego przyjęcia, że beneficjent nie naruszył wskazanych wyżej regulacji i tym samym nie dopuścił się nieprawidłowości, podczas gdy zarówno Organ I instancji, jak i Organ odwoławczy dokonały właściwe oceny stanu faktycznego i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wyczerpująco wyjaśniły przestanki podjętych rozstrzygnięć i prawidłowo wykazały okoliczności zastosowania przez Stronę warunków oferty naruszających zasady konkurencyjności, co powinno było skutkować oddaleniem przez Sąd I instancji skargi Strony.
8. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 KPA w zw. z sekcja 6.5.2. pkt 7 lit. g Wytycznych poprzez przyjęcie, ze Organy nie rozpoznały w całości przedmiotu rozpoznawanej sprawy i uznanie, ze Organy powinny były pochylić się nad nieprawidłowością w postaci ewentualnego naruszenia przez Stronę sekcji 6.5.2. pkt 7 lit. g) Wytycznych, podczas gdy z materiału dowodowego w sprawie jasno wynika, ze Organy nie rozważały tej okoliczności pod kątem ewentualnego dodatkowego naruszenia ocenianego równocześnie w rozpoznawanej sprawie mającej za swój przedmiot dochodzenie zwrotu środków z tytułu nieprawidłowości związanej z postawieniem przez zamawiającego warunku granicznego jako warunku realizacji zamówienia, a co za tym idzie, okoliczność ta nie miała i nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik tejże sprawy, które to jednak uznanie, doprowadziło Sąd do uchylenia obu decyzji organów.

Argumentację na poparcie zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Fundacja w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 P.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej.

Jak stanowi art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie organ sformułował przeciwko zaskarżonemu przez siebie wyrokowi WSA w Warszawie zarówno zarzuty oparte na twierdzeniach dotyczących naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W związku z tym w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów procesowych, gdyż ocenę prawidłowości zastosowania konkretnych regulacji prawa materialnego (co podnosi między innymi organ w ramach materialnoprawnych zarzutów swojej skargi kasacyjnej) można przeprowadzić jedynie wówczas, gdy nie podważono prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych.

W ramach tej kategorii zarzutów, których podstawę stanowi art. 174 pkt 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie organ podniósł dwojakiego rodzaju kwestie, tj. odniósł się do nieprawidłowości, jakimi w jego ocenie dotknięte zostało uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie [zarzuty nr II 2) oraz II 3)], a także do problematyki prawidłowości poczynionych na gruncie niniejszej sprawy ustaleń faktycznych, w kontekście treści wydanego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zagadnień związanych z prawidłowością uzasadnienia zaskarżonego wyroku, ocenianą z punktu widzenia wymogów wynikających z art. 141 § 4 P.p.s.a., stwierdzić należy, że zarzuty te są niezasadne. Nie można zgodzić się bowiem ze skarżącym kasacyjnie organem, że uzasadnienie to zostało sporządzone w sposób niejasny, a w konsekwencji tego niepozwalający odtworzyć sposobu rozumowania Sądu pierwszej instancji i przesłanek którymi się on kierował, uchylając zarówno zaskarżoną decyzję, jak również poprzedzającą ją decyzję CPPC [zarzut II 2)]. Otóż wprost przeciwnie, WSA w Warszawie w sposób jasny i jednoznaczny wskazał okoliczności i motywy, które miał na względzie uchylając obie wydane w sprawie decyzje. Wyjaśnił przy tym tok swojego rozumowania, który to doprowadził go do wydania kasatoryjnego wyroku. W tym względzie zwrócił uwagę na konsekwencje wynikające z motywowanego wykładnią pkt 10 Taryfikatora rozgraniczenia pomiędzy koniecznymi do spełnienia, na etapie składania oferty oraz w procesie zawierania i realizacji opartej na niej umowy [już po udzieleniu zamówienia] wymogami, co do warunków serwisu sprzętu, a także podkreślił celowościowe aspekty przyjętego przez fundację sposobu zapewnienia obsługi serwisowej, które uznał za niezwykle istotne, z punktu widzenia realizacji celów projektu.

W ten sposób WSA w Warszawie przedstawił argumenty, które przemawiają za stwierdzeniem, iż warunki zawarte w pkt 2) lit. o zapytania ofertowego, odpowiadają wymogom proporcjonalności i konkurencyjności.

Tak więc w tym wypadku nie sposób jest mówić o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez wymogi którego to przepisu nie można oceniać słuszności przyjętego przez Sąd stanowiska i przytoczonej na jego poparcie argumentacji. Do tego zaś zmierza w istocie w tym wypadku skarżący kasacyjnie organ, wskazując na znaczenie i prawidłowe, jego zdaniem, rozumienie pkt 2 lit. o) zapytania ofertowego. Jego interpretacja wyżej wymienionego zapisu zapytania ofertowego, w kontekście wykładni przywołanych przez Sąd przepisów i postanowień umownych, a zatem prawna kwalifikacja tego zapytania, stanowi niewątpliwie zagadnienie wykraczające poza zakres przedmiotowy problematyki, która może być analizowana w ramach zarzutu opartego na podstawie art. 141 § 4 P.p.s.a.

W odniesieniu do kwestii poruszonych w ramach zarzutu II 3) zauważyć należy, że Minister Funduszy i Polityki Regionalnej wskazuje tu na sprzeczność uzasadnienia, próbując ją wykazać w kontekście treści art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 184 ust. 1 u.f.p., tj. znaczenia i sposobu zastosowania tychże regulacji.

Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że również w tym wypadku, poruszana w ramach tego zarzutu problematyka wykracza poza szeroko rozumiane aspekty związane z dochowaniem przez uzasadnienie zaskarżonego wyroku, przewidzianych przez ustawodawcę wymogów. Przytaczana przez skarżący kasacyjnie organ argumentacja dotyka bowiem bezpośrednio zagadnień odnoszących się do prawidłowości wykładni i zastosowania konkretnych regulacji prawa materialnego, których nie można rozważać w ramach zarzutów procesowych.

Niezależnie jednak od powyższego, w tym miejscu należy zwrócić uwagę, że o ile sprzeczność argumentacji uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego może być rozważana w kategoriach wadliwości wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia sądu, a więc w kontekście art. 141 § 4 P.p.s.a., to może mieć to miejsce jedynie w odniesieniu do całokształtu argumentacji sądu. Innymi słowy jako naruszenie wskazanego wyżej przepisu może być potraktowana wyłącznie całościowa sprzeczność stanowiska Sądu, odnoszącego się do istoty wyrażonego przez niego stanowiska, niepozwalająca poznać jego treści, a nie sprzeczność wykazywana w ramach konkretnego argumentu jakim posłużył się sąd, w zakresie problematyki związanej czy to z wykładnią, czy też zastosowaniem poszczególnych przepisów prawa materialnego.

Skarżący kasacyjnie organ tymczasem, poprzez oceniany zarzut procesowy, usiłuje wykazać niezasadność (wewnętrzną sprzeczność) stanowiska WSA w Warszawie, w kwestii wykładni pkt 10 Taryfikatora, która to jest związana z materialnoprawnymi aspektami sprawy, a przy tym nie wyczerpuje argumentacji Sądu, przytoczonej w kontekście podstaw uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji. W związku z tym tak skonstruowany zarzut nie mógł zostać uznany za skuteczny, jako wewnętrznie niespójny i wykraczający poza problematykę regulowaną art. 141 § 4 P.p.s.a.

W odniesieniu do zarzutu procesowego oznaczonego nr II 1) również stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania jego zasadności. W tym wypadku jest to konsekwencją wadliwego sposobu jego skonstruowania. W treści tego zarzutu, a właściwie jego twierdzeniach, skarżący kasacyjnie organ nie wyjaśnił na czym miałaby polegać niewłaściwa ocena stanu faktycznego sprawy przez Sąd pierwszej instancji, a ponadto poprzez przytaczane przez siebie argumenty dąży do wykazania dopuszczenia się naruszenia przez WSA w Warszawie przede wszystkim przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie.

Co do braku skonkretyzowania twierdzeń omawianego zarzutu, w odniesieniu do naruszenia prawa, stwierdzić należy, iż w ramach prawidłowo skonstruowanego zarzutu skargi kasacyjnej, opartego na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., należy wskazać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszym przypadku z tego rodzaju sytuacją nie mamy do czynienia. Minister Funduszy i Polityki Regionalnej w sposób enigmatyczny wskazuje na naruszenie przez WSA w Warszawie wymienionych przez siebie regulacji K.p.a., nie precyzując w jakim to aspekcie sprawy Sąd ten dokonał błędnej oceny materiału dowodowego i jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Nie można tego również wywieść z prawnej oceny konkretnych aspektów zapytania ofertowego, które Sąd ocenił w ramach wymogów wynikających z konkretnych przepisów prawa materialnego. Naruszenie tychże organ również wytknął w ramach tego zarzutu, jednakże właśnie z uwagi na odmienność odnoszącej się do nich materii nie mogą one być rozpatrywane w ramach zarzutu procesowego.

W ramach twierdzeń tego zarzutu zwrócono również uwagę na niedostatki wyjaśnienia podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia, które również nie znajdują uzasadnionych podstaw, co Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, ustosunkowując się do dwóch pozostałych zarzutów procesowych.

Przechodząc do zarzutów opartych na twierdzeniach związanych z zarzucanym WSA w Warszawie uchybieniem przepisom prawa materialnego, na wstępie rozważań w tym przedmiocie zauważyć należy, iż poprzez te zarzuty Minister Funduszy i Polityki Regionalnej zmierzał do wykazania, iż Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia szeregu regulacji zarówno prawa powszechnie obowiązującego, krajowego oraz unijnego, jak i postanowień umownych, zamieszczonych w umowie dofinansowanie, stroną której była fundacja. Jego zdaniem uchybienie tymże regulacjom miało nastąpić zarówno poprzez ich błędną wykładnię, jak i niewłaściwe zastosowanie, tj. obie postacie naruszenia przepisów prawa materialnego, wymienione w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. W tej właśnie postaci, w taki sposób, skarżący kasacyjnie organ zakwestionował ocenę WSA w Warszawie odnośnie do tego, że sformułowany przez fundację pkt 2) lit. o zapytania ofertowego, wbrew stanowisku Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej, nie naruszał zasady konkurencyjności, a przy tym był proporcjonalny.

Mając na uwadze stanowisko Sądu pierwszej instancji, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a także twierdzenia zarzutów kasacyjnych, opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., stwierdzić należy, że istota sporu jaki organ toczył z fundacją zawierała się w prawnej kwalifikacji pkt 2) lit. o) zapytania ofertowego. Do jego prawidłowej oceny, a właściwie prawnej kwalifikacji, w szczególności realizowanej z punktu widzenia zapisów Wytycznych, sprowadzało się rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. WSA w Warszawie zajął w tym względzie stanowisko podważające legalność oceny organu, przedstawionej w zaskarżonej do niego decyzji, w odniesieniu do pkt 2) lit. o) zapytania ofertowego.

W konsekwencji więc Minister Funduszy i Polityki Regionalnej podniósł przeciwko wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzuty dopuszczenia się błędnej wykładni wymienionych przez niego przepisów, z których następstw wywiódł twierdzenia dotyczące nieprawidłowego zastosowania przytoczonych w podstawie prawnej zarzutów regulacji.

Jakkolwiek Minister Funduszy i Polityki Regionalnej, w ramach swoich zarzutów kasacyjnych, wskazywał na naruszenie przez WSA w Warszawie zapisów Wytycznych i umowy o dofinansowanie, to zauważyć należy, że akcentowany przez niego, a wynikający z tych regulacji zakaz formułowania warunków zamówienia w sposób nieproporcjonalny i naruszający konkurencję nie został zakwestionowany przez WSA w Warszawie, w ramach zajętego przez niego stanowiska. Sąd pierwszej instancji nie wyraził poglądu oraz ocen, w świetle których taki zakaz w ogóle by nie istniał lub też należałoby go redefiniować, tj. interpretować w zupełnie odmienny sposób od tego wskazywanego przez organ. Nie był on również, co do zasady, sporny pomiędzy stronami postępowania sądowego.

Podważając prawidłowość stanowiska Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej, w kwestii prawnej oceny treści pkt 2 lit. o) zapytania ofertowego fundacji, Sąd oparł swoją ocenę między innymi na wykładni zapisów pozycji 10 Taryfikatora, natomiast skarżący kasacyjnie organ tylko w tym aspekcie wyjaśnił na czym według niego błąd WSA w Warszawie w tym wypadku (w zakresie wykładni) polegał, podkreślając w uzasadnieniu swojej skargi kasacyjnej, że wyliczenie nieprawidłowości w ramach tej pozycji Taryfikatora ma charakter wyłącznie przykładowy, w związku z czym nie można wywodzić z niego tak kategorycznych wniosków, do jakich doszedł Sąd.

Odnosząc się do tego wątku sprawy stwierdzić należy, że choć stanowisko skarżącego kasacyjnie organu, co do argumentacji Sądu (jej postaci) jest w tym zakresie zasadne, to jednak nie można na tej podstawie podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku, który pomimo błędnego uzasadnienia nie narusza prawa. Otóż zgodzić się należy z Ministrem Funduszy i Polityki Rozwoju, że WSA w Warszawie dostrzegając przykładowy charakter wyliczenia postaci nieprawidłowości, o których mowa w pkt 10 Taryfikatora, nie mógł bezpośrednio wywieść z niego podstaw do przyjęcia istotności rozgraniczenia konieczności posiadania przez oferenta swojej placówki serwisowej na terenie Polski, jeszcze przed podpisaniem umowy z wykonawcą, od momentu następującego już po jej zawarciu, a więc po udzieleniu mu zamówienia. Przyjmując bowiem przykładowy charakter wyszczególnionych w pkt 10 Taryfikatora nieprawidłowości nie mógł wprost formułować na jego podstawie konkretnych i kategorycznych wymogów w tym względzie, w odniesieniu do przedstawionego wyżej rozgraniczenia pomiędzy momentem składania oferty i podpisywaniem umowy, a właściwie jego skutkami, w odniesieniu do wymogu zapewnienia właściwego serwisu.

Niemniej jednak mógł potraktować przytoczoną w pkt 10 Taryfikatora jedną z postaci nieprawidłowości, a konkretnie akcentowany w tym aspekcie moment składania oferty, w kategoriach swoistego rodzaju wyznacznika, co do sposobu oceny nieobjętych wprost przykładowym wyliczeniem pkt 10 Taryfikatora przypadków formułowania warunków ofertowych, ocenianych z punktu widzenia zagwarantowania zasad konkurencyjności i proporcjonalności wymogów. Zauważyć należy, że WSA w Warszawie w tym względzie wypracował racjonalne i czytelne stanowisko, odnoszące do wymogów zapewnienia konkurencyjności i równości ubiegających się o zamówienie podmiotów, które jednak niewłaściwie umotywował. Na tej jednak podstawie, tj. ze względu na nieadekwatność samej argumentacji, nie można go zasadnie kwestionować, zwłaszcza że skarżący kasacyjnie organ, poza argumentami opartymi na przykładowym charakterze wyliczenia nieprawidłowości w poz. 10 Taryfikatora, właściwie nie wskazał żadnych inny powodów, które znajdowałyby jurydyczne uzasadnienie, a w oparciu o które stanowisko Sądu pierwszej instancji mogło by być podważone.

W związku z powyższym brak było podstaw do przyjęcia dopuszczenia się przez Sąd pierwszej instancji naruszenia pkt 8 rozdziału 6.5.2 w związku z pkt 1 lit. a rozdziału 6.5 Wytycznych, w związku z § 7 ust. 1, 2 i 4 umowy o dofinansowanie w zw. z § 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i b umowy o dofinansowanie w w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p.

Przyjęcie, że sformułowany w zapytaniu ofertowym wymóg (warunek) naruszał zasady konkurencji musi się opierać na konkretnych podstawach prawnych i opartych na nich twierdzeniach, logicznie przy tym umotywowanych. Tymczasem te wskazane przez organ zostały zakwestionowane przez Sąd pierwszej instancji, w oparciu o argumenty dotyczące odmienności oceny wymogów posiadania placówki serwisowej, realizowanej w z punktu widzenia czasu składania oferty, w odróżnieniu od czasu zawarcia i realizacji umowy, a także z odwołaniem się do względów celowości przyjętych rozwiązań.

Skarżący kasacyjnie organ tymczasem, poprzez sformułowane przez siebie zarzuty, nie doprowadził do zakwestionowania tejże oceny. Ich twierdzenia opierają się bowiem na ogólnikowych i w znacznej mierze gołosłownych stwierdzeniach, odwołujących się do formalnych aspektów stanowiska WSA w Warszawie, które w tym wypadku nie mogą mieć rozstrzygającego znaczenia. Twierdzenia zawarte w ramach zarzutu I. 3), odnośnie bezsprzeczności wykazania przez fundację naruszenia procedur przy wydawaniu środków są w tym wypadku pozbawione podstaw. Tak kategoryczne stwierdzenie może być bowiem postawione jedynie w oparciu o konkretne i niebudzące wątpliwości argumenty prawne, których w niniejszym przypadku brak.

Na marginesie niniejszych rozważań dodać również należy, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że wymogi odnośnie serwisowania sprzętu, do których to odnosi się sporny pomiędzy fundacją, a organem punkt zapytania ofertowego, nie były objęte kryteriami oceny ofert. Tak więc również z tego punktu widzenia nie sposób jest stwierdzić, że poprzez takie jego sformułowanie mogło dojść do naruszenia zasad równości i uczciwej konkurencji, w sposób opisany w poddanej kontroli WSA w Warszawie decyzji.

W kwestii zaistnienia samej nieprawidłowości, którą wyklucza przyjęta przez Sąd ocena, dodać należy, że wskazany przez organ, jako naruszony przez Sąd art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013, definiujący tę nieprawidłowość, stanowi iż oznacza ona każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. Jednym z elementów konstytuujących wyżej wymienioną nieprawidłowość jest, obok naruszenia prawa, którego Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, jest wykazanie szkodliwego wpływu tego naruszenia na budżet Unii.

Skarżący kasacyjnie organ tymczasem, nie tylko nie doprowadził do podważenia stanowiska Sądu, co do naruszenia przez organ prawa poprzez przypisanie zapytaniu ofertowemu, w pkt 2) lit. o, cech stanowiący o naruszeniu zasad proporcjonalności oraz równości, ale także nie umotywował swoich twierdzeń odnośnie szkody jaka miałaby być tego następstwem dla finansów wspólnotowych. Tak więc również z tego względu nie można mówić o zasadności tego zarzutu.

Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. in fine, oddalił skargę kasacyjną, jako że zaskarżony wyrok WSA pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.