Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 495/24 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę B. K. na czynność Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 22 listopada 2023 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.
Skarżący zaskarżył skargą kasacyjną powyższy wyrok w całości i zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 "k.p.a.", art. 11 "k.p.a." w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (Dz. U. z 2020 r., poz. 2140) – zwanej dalej "ustawą o wspieraniu" w związku z art. 10 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/207 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (Dz.U.UE.L.149.2014) – zwanego dalej "rozporządzeniem nr 508/2014" i w związku z art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji Europejskiej (UE) nr 2015 z 7 grudnia 2010 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 r. z 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego w odniesieniu do okresu i dat niedopuszczalności wniosków (Dz.U.UE.51.2015) – zwanego dalej "rozporządzeniem delegowanym" poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzeczenia, że doszło do stwierdzenia przez organ, że beneficjent dopuścił się nadużycia finansowego dotyczącego EFR, które powinno skutkować tym, że wnioski o przyznanie wsparcia z EFMiR złożone przez ten podmiot gospodarczy są niedopuszczalne, począwszy od daty pierwszej oficjalnej decyzji stwierdzającej nadużycie finansowe w rozumieniu art. 1 Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnoto Europejskich w ramach EFR lub EFMiR, w sytuacji gdy wydane przez Prezesa ARMiR decyzje z 11 i 19 października 2023 r. określające beneficjentowi kwoty do zwrotu dofinansowania zostały podjęte z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 oraz art. 11 k.p.a., a mianowicie nie zawierały sprecyzowanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia poprzez powołanie w sentencji decyzji poszczególnych ustępów i punktów art. 27 ustawy z 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem EFR (Dz. U. z 2021 r., poz. 664 i zostały uchylone decyzjami Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 31 lipca 2024 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna, dlatego że podniesione w środku odwoławczym zarzuty nie potwierdziły tezy o niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia.
Przede wszystkim przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest środkiem prawnym sformalizowanym, do którego elementów konstrukcyjnych należy sformułowanie poprawnie zredagowanych, precyzyjnych i należycie uzasadnionych zarzutów. Zaliczone do pierwszej podstawy kasacyjnej zarzuty powinny, zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., polegać na wskazaniu wad wykładni bądź błędów zastosowania przepisów prawa materialnego. Zarzuty powinny być ponadto precyzyjne, to jest skierowane wobec najmniejszej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, jednoznacznie oznaczonego poprzez wskazanie daty wydania, numeru dziennika urzędowego i pełnego tytułu. Z formalizmem skargi kasacyjnej koresponduje wynikający z przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a. przymus adwokacko-radcowski.
Podniesione w tej sprawie zarzuty nie korespondują z wymaganiami stawianymi przez art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Połączono bowiem zarzuty naruszenia przepisów procesowych z zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego nie wskazując żadnej z wymaganych przez art. 174 pkt 1 p.p.s.a. form uchybienia. Niezależnie od tego w środku odwoławczym nie wszystkie akty prawne przywołano poprawnie. Posługiwanie się skrótowcami jest oczywiście dopuszczalne, ale po jego wyjaśnieniu i rozwinięciu przy pierwszym jego użyciu. Skargę kasacyjną sporządzono niestarannie, przywołano skrótowiec "KPA" nie przypisując mu ani daty uchwalenia ani właściwego dziennika urzędowego. Wskazana usterka środka odwoławczego nie miała jednak żadnego znaczenia dla jego rozpoznania, dlatego że – nawet przyjmując, że Autor pisma procesowego oznaczył w ten sposób ustawę z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691), to zarzuty natury procesowej są nietrafne z tego powodu, że podane przez skarżącego przepisy tej ustawy nie podlegały zastosowaniu w tej sprawie.
Skromną regulację procesową zawarto bowiem w art. 15 ust. 1, 2 i 4 ustawy o wspieraniu, a zamieszczone w art. 15 ust. 3 tej ustawy odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie obejmuje przepisów, których naruszenie opisano w skardze kasacyjnej. Ten zabieg legislacyjny jest w pełni zrozumiały, dlatego że w tej sprawie organ nie wydawał decyzji administracyjnej ani żadnego innego aktu stosowania prawa, lecz wykonywał bezpośrednio działającą normę prawną w postaci czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. O tym zresztą stanowi art. 16 ust. 2 ustawy o wspieraniu. Uwaga ta przesądza o nietrafności wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Co więcej, ujęte zbiorowo zarzuty skargi kasacyjnej miały przejawiać się w przyjęciu "przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzeczenia, że doszło do stwierdzenia przez organ, że beneficjent dopuścił się nadużycia finansowego dotyczącego EFR, które powinno skutkować tym, że wnioski o przyznanie wsparcia z EFMiR złożone przez ten podmiot gospodarczy są niedopuszczalne.". Tak sformułowana teza nie mogła doprowadzić do podważenia zaskarżonego wyroku, dlatego że nie odpowiada ona istocie kontroli legalności administracji sprawowanej przez sąd administracyjny. Wyjaśnić zatem należy, że gromadzenia dowodów, oceny materiału dowodowego i ustaleń faktycznych dokonuje organ administracji. Zadaniem natomiast sądu administracyjnego jest dokonanie weryfikacji poprawności tych działań organu. Postawiony zatem Sądowi pierwszej instancji zarzut przyjęcia za podstawę orzeczenia stwierdzenia organu o określonej ocenie postępowania skarżącego stoi wprost w sprzeczności z istotą kompetencji sądu administracyjnego.
Polega ona bowiem na określeniu przedmiotu zaskarżonego działania administracji oraz poddania go ocenie na podstawie kryterium legalności. Bez tego pierwszego elementu, nie można byłoby dokonać żadnych sensownych analiz.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.