Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie), wyrokiem z 27 lutego 2025 r., sygn. V SA/Wa 2566/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. U. (dalej zwanego skarżącym lub wnioskodawcą) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Agencja dalej zwana ARiMR) z dnia 4 lipca 2024 r., nr 245/2024, w przedmiocie odmowy wypłaty drugiej raty pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej", oddalił skargę.
W stanie faktycznym sprawy wnioskodawca po otrzymaniu pierwszej raty pomocy był zobowiązany złożyć wniosek o płatność drugiej raty, po realizacji biznesplanu, do dnia 22 lutego 2024 r. Prezes ARiMR stwierdził, że skarżący nie złożył wniosku o płatność drugiej raty pomocy oraz dokumentów potwierdzających realizację biznesplanu. Mając natomiast na uwadze argumenty zawarte w treści odwołania, odnoszące się do prośby o przedłużenie terminu rozparzenia dokumentów wnioskodawcy oraz przyjęcia tych dokumentów w terminie późniejszym, organ stwierdził, iż stosownie do art. 4 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r., uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.18L48 ze zm.) przypadki siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, na które powoływał się wnioskodawca, zgłasza się na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami wymaganymi przez właściwy organ, w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności.
Organ stwierdził, że wnioskodawca oprócz zaakcentowania pewnych zdarzeń utrudniających dostarczenie do OR ARiMR dokumentów (faktur czy samego biznesplanu), celem załączenia ich do wniosku o drugą ratę pomocy, które to dokumenty znajdowały się, jak twierdzi w posiadaniu doradcy rolnego z S., nie przedstawił organowi żadnych dowodów oraz wyjaśnień co do powołanych okoliczności, z którymi organ mógłby się zapoznać. Również twierdzenia skarżącego, że okoliczności takie jak brak odpowiedniej ilości czasu potrzebnej do obsługi dużej ilość klientów przez doradcę rolnego z S. nie zostały poparte żadnymi dowodami.
Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawca nie przedstawił w odwołaniu żadnych dowodów oraz dokumentów na powołane okoliczności, które organ mógłby zakwalifikować jako wystąpienie siły wyższej czy też nadzwyczajnej okoliczności.
WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy na decyzję Prezesa ARiMR skargę tę oddalił. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący nie złożył wniosku o płatność drugiej raty pomocy oraz dokumentów potwierdzających realizację biznesplanu, co w konsekwencji spowodowało odmowę wypłaty II raty pomocy.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zaznaczył, iż zgodnie z art. 4 ustawy PROW z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego chyba że ustawa stanowi inaczej. Odrębności tego postepowania, w stosunku do ogólnego postępowania administracyjnego, szczegółowo wskazane w art. 27 ust 1 ustawy PROW, wyrażają się również w tym, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
Skarżący tymczasem nie złożył ani w postępowaniu przed organem I instancji ani też w postępowaniu odwoławczym wniosku o płatność drugiej raty pomocy, jak i dokumentów potwierdzających realizację biznesplanu. Nie usprawiedliwił również opóźnienia w tym zakresie zaistnieniem siły wyższej bądź szczególnych okoliczności w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116. Powołanie się dopiero w skardze na działanie siły wyższej Sąd uznał za spóźnione. Przedmiotem oceny sądu są bowiem ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez organ na podstawie materiału którym dysponował. Tymże ustaleniom nie można zarzucić dowolności, a dokonanej ocenie prawnej wadliwości.
Skarżący jest w błędzie wskazując na naruszenie przez organy § 17 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Na żadnym etapie postępowania przed organami nie podnosił on okoliczności uniemożliwiających mu złożenie wniosku o wypłatę drugiej raty pomocy w wymaganym terminie. Także załącznik do skargi w postaci kserokopii potwierdzenia przyjęcia dokumentu wskazuje, że dopiero 11 kwietnia 2024 r. złożył wniosek o II ratę płatności i niezbędną dokumentację na rozliczenie tej raty. Z kolei oświadczenie z dnia 6 sierpnia 2024 r. podpisane przez dwóch członków jego rodziny nie może stanowić istotnej przeciwwagi dla dowodu z dokumentów, z których nie wynika aby istniały jakiekolwiek przeszkody w terminowym złożeniu wniosku o wypłatę drugiej raty pomocy.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł wnioskodawca, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt i lit. a i c w zw. z art. - 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku błędnych wskazań, co do niezłożenia przez skarżącego kasacyjnie pełnego i merytorycznie spełniającego warunki wniosku o wypłatę drugiej raty pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej" w ramach poddziałania, Pomoc na rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej na obszarach wiejskich'" objętego PROW 2014-2020 z zastrzeżeniem dopełnienia warunków, wydanej przez Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu 25.03.2024 r., w sytuacji gdy skarżący jeszcze w dniu 5 maja 2025 roku uzyskał informację od pracowników organu, iż taki wniosek został złożony prawidłowo i zawiera wszystkie prawem wymagane dokumenty,
- 2. w konsekwencji powyższego, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit, c P.p.s.a. w związku z art. 17 ust. 1 w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej" w ramach poddziałania "Pomoc na rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej na obszarach wiejskich" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez wadliwą kontrolę orzeczniczą polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że organ pierwszego stopnia był uprawniony do odmowy wypłaty raty pomocy finansowej skarżącemu, a co było następstwem zastosowania przez skarżącego terminu określonego w tym przepisie, do dnia 31 sierpnia 2025 roku, a tym samym dokonanie wadliwej wykładni ww. przepisów prawa materialnego i pouczeń uwidocznionych w decyzjach ARMIR z dnia 25 marca 2024 roku w sprawie OR 10-65060-OR1000434/20, przy czym gdyby nie doszło do ww. uchybienia Sąd pierwszej instancji musiałby stwierdzić, że termin na złożenie wniosku o przyznanie płatności podlega przywróceniu w trybie art. 4 ust. 2 rozporządzenia, co oznacza, że postępowanie może być co do zasady wszczęte i nie zachodzą przyczyny uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania i wypłaty transzy pomocy,
- 3. na podstawie art, 174 pkt 1 P.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 13 ust. 1 akapit 1 i 3 w zw. z art. 4 ust. 1 akapit 1 i ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dn. 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (dalej: "Rozporządzenia") w zw. z art. 17 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 lipca 2016 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej", w ramach poddziałania "Pomoc na rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej na obszarach wiejskich", objętego programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wystąpienie "siły wyższej" lub "nadzwyczajnych okoliczności", o których mowa wart. 4 Rozporządzenia, skutkuje odmową wypłaty pomocy, podczas gdy ww. przepisy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wystąpienia, przypadku "siły wyższej" lub "nadzwyczajnych okoliczności", złożenie wniosku o wypłatę pomocy finansowej jest dopuszczalne w każdym czasie, a organy orzekające, w tym Sąd I instancji obowiązany jest do niego odnieść się merytorycznie, a czego nie uczynił Sąd I instancji,
- 4. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, art. 13 ust. 1 akapit 1 i 3 w zw. z art. 4 ust. 1 akapit 1 i ust. 2 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wystąpienie "siły wyższej " lub " nadzwyczajnych okoliczności", o których mowa w art. 4 Rozporządzenia, skutkuje tym, że złożenie wniosku w terminie określonym Decyzją Dyrektora Podlaskiego ARMIR z dnia 25 marca 2024 roku w sprawie OR10-65060- OR10004334/20 określonego w uzasadnieniu powołanej decyzji i powołanie się przez organ na § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej" w ramach poddziałania "Pomoc na rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej na obszarach wiejskich" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 jest związaniem administracyjnym organu i zaistnieniem siły wyższej oraz powodującym automatyczne uznanie, iż wniosek o wypłatę drugiej raty pomocy finansowej został złożony przez skarżącego kasacyjnie za złożony w terminie, a tym samym należy interpretować w ten sposób, iż termin prawa materialnego został przez skarżącego kasacyjnie dochowany i wystąpiła "siła wyższa" łub "nadzwyczajne okoliczności" bowiem zastosował wprost termin określony przepisami prawa, to jest do dnia 31 sierpnia 2025 r.
Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi. Oprócz tego skarżący kasacyjnie wystąpił o zasądzenie na swoją rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania.
Na podstawie art. 193 P.p.s.a. w zw. żart. 106 § 3 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł, o przyjęcie uzupełniająco wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o drugą ratę pomocy wnosząc o zaliczenie dokumentów złożonych w dniu 11 kwietnia 2024 r., ewentualnie o uzgodnienie późniejszego terminu do złożenia wniosku o przyznanie drugi raty pomocy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że powierzenie wykonania dokumentów, niezbędnych do przedłożenia przed ARMIR, jedynej osobie, która się tym zajmuje w mieście S. tego rodzaju materią stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013. Zatem bazując tylko na przypadku wskazanym przez prawodawcę w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 - długoterminowej niezdolności producenta rolnego - beneficjenta do wykonywania zawodu należy stwierdzić, ze dokonując wykładni art. 13 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia nr 640/2014 należy przyjąć, a przyczyną takiego opóźnienia jest nadzwyczajna okoliczność bądź siła wyższa, to rolnik ubiegający się o pomoc finansową nie powinien być pozbawiony tej pomocy.
Skarżący kasacyjnie dodał, że w dniu składania wniosku, to jest na dzień 11 kwietnia 2024 r., posiadał informację uzyskaną ze strony internetowej ARiMR w komunikacie Prezesa ARMiR, iż termin do składania wniosków mija 31 sierpnia 2025 r.
W piśmie procesowym z 24 czerwca 2025 r. skarżący kasacyjnie wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – oświadczenia o dochodach osiągniętych w 2024 r., który uznał za istotny z punktu widzenia uzyskania płatności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.
Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z dnia z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarżący kasacyjnie formułując tego rodzaju zarzut winien jednoznacznie wskazać którą konkretnie postać błędu subsumpcji podnosi, tj. czy jego zdaniem wojewódzki sąd administracyjny niewłaściwie uznał, że stan faktyczny ustalony w sprawie nie odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w konkretnym przepisie prawa czy też błędnie przyjął, że stan ten odpowiada normie wyrażonej we wskazanej przez niego regulacji.
W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie sformułował przeciwko wyrokowi WSA w Warszawie zarówno zarzuty oparte na twierdzeniach dotyczących naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W związku z tym w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów procesowych, gdyż ocenę prawidłowości zastosowania konkretnych regulacji prawa materialnego można przeprowadzić w odniesieniu do ustaleń faktycznych, które nie zostały zakwestionowane.
W pierwszym z procesowych zarzutów skargi kasacyjnej zarzucono WSA w Warszawie dopuszczenie się naruszenia, oprócz wynikowych przepisów P.p.s.a., określających sposób orzekania wojewódzkiego sądu administracyjnego, także przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a., który to przepis określa wymogi jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku tego sądu. W ramach twierdzeń tego zarzutu nie wskazano jednak, którego to wymogu uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia, ale podjęto polemikę z zasadnością przytoczonych przez WSA w Warszawie argumentów, odnoszących się do problematyki wystąpienia o przyznanie drugiej raty pomocy, a zwłaszcza dochowania przewidzianego na to terminu. Zgodnie zaś z ugruntowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem, poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., nie możne kwestionować merytorycznej zasadności zajętego przez wojewódzki sąd administracyjny stanowiska w sprawie. Do tego zaś niewątpliwie zmierza w niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie. W związku z tym tak skonstruowany zarzut uznać należało za nieskuteczny.
Jako wadliwie skonstruowany, w stopniu wykluczającym merytoryczne odniesienie się do niego, zakwalifikować należało również zarzut nr 2. Poprzez ten zarzut, sformułowany jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, skarżący kasacyjnie podjął próbę wykazania naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię, w efekcie czego doszło do nieprawidłowego, jego zdaniem, uznania, ze organ pierwszej instancji był uprawniony do odmowy wypłacenia mu drugiej raty pomocy. W tym wypadku upatruje on naruszenia przepisów procesowych, poprzez wadliwą wykładnię regulacji materialnoprawnych.
Mając na względzie taka postać twierdzeń omawianego zarzutu po pierwsze zauważyć należy, że poprzez zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie można zmierzać do wykazania naruszenia przez sąd pierwszej instancji regulacji materialnoprawnych, do czego niewątpliwie zmierza skarżący kasacyjnie. Co zaś się tyczy postaci twierdzeń omawianego zarzutu, w ich czysto procesowym aspekcie, to niewątpliwe są one nieskonkretyzowane w stopniu umożliwiającym merytoryczne odniesienie się do nich, a przy tym wykraczają poza zakres przedmiotowy niniejszej sprawy. Zaznaczyć bowiem należy, że przedmiotem prowadzonego przez organy postępowania nie była kwestia zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wystąpienia o przyznanie drugiej raty wsparcia jako taka. Odwołujące się więc do tego zagadnienia argumenty nie mogły więc być brane pod uwagę.
Przechodząc do zarzutów opartych na stwierdzeniach odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego również nie sposób jest uznać ich zasadności.
I tak, w przypadku zarzutu nr 3, nie można się zgodzić ze skarżącym kasacyjnie co do tego, że wymienione w nim przepisy rozporządzenia oraz rozporządzenia delegowanego 640/2013 zostały niewłaściwie zinterpretowane. WSA w Warszawie nie wypowiadał się co do zależności pomiędzy wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, w postaci siły wyższej, a przesłankami przyznania wsparcia. Sąd w tym względzie, wyrażając swoje stanowisko na gruncie tej konkretnej sprawy stwierdził, że skarżący nie udokumentował w prawem przewidziany sposób oraz nie zgłosił sytuacji, kwalifikowanych przez niego jako przypadki siły wyższej, i to właśnie z tego wywiódł niemożność uwzględnienia wystąpienia tego rodzaju związku przyczynowego.
WSA w Warszawie nie wywiódł więc oceny co do zasadności stanowiska organów w niniejszej sprawie, odnośnie braku podstaw do przyjęcia wystąpienia siły wyższej, z wykładni przytoczonych w podstawie prawnej zarzutu przepisów. Tak więc odnoszący się do tej problematyki zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie.
Podobne uwagi odnieść należy do zarzutu nr 4, w którym również skarżący kasacyjnie próbuje wywieść niezasadność stanowiska Sądu pierwszej instancji z błędnej wykładni art. 13 ust. 1 akapit 1 i 3 w zw. z art. 4 ust. 1 akapit 1 i ust. 2 rozporządzenia 640/2014. W tym wypadku autor skargi kasacyjnej nie podał jednak na czym błąd w zakresie wykładni przedmiotowych regulacji ze strony Sądu miałby polegać. Poza tym dodać należy, że podnoszone w tym zarzucie okoliczności dotyczące wystąpienia przypadków siły wyższej mogą być następstwem poczynionych w sprawie konkretnych ustaleń faktycznych, których poprawności nie można weryfikować poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego, a także dochowania wymogów formalnych, związanych ze zgłoszeniem tego rodzaju faktów, w przewidzianym na to trybie. Nie jest to i nie może być następstwem wyłącznie błędnej wykładni art. 13 ust. 1 akapit 1 i 3 w zw. z art. 4 ust. 1 akapit 1 i ust. 2 rozporządzenia 640/2014, do czego odwołuje się skarżący kasacyjnie.
Tak więc z tego względu tenże zarzut również nie zasługiwał na uwzględnienie.
W kwestii sformułowanego w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie wniosku o przywrócenie terminu stwierdzić należy, że adresatem takiego wniosku nie może być Naczelny Sąd Administracyjny. Jak to bowiem wynika z art. 183 § 1 P.p.s.a. dokonuje on jedynie instancyjnej kontroli orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, sprawując przez to nadzór nad nimi. W tym to zakresie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawy w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.
W tym miejscu dodać również należy, że adresatem takiego wniosku, o jakim wyżej mowa, nie mógł być również WSA w Warszawie, w zakresie kompetencji którego pozostawała jedynie kontrola decyzji Prezesa ARiMR, nie zaś zastępowanie któregokolwiek z organów ARiMR w procesie rozstrzygnięcia sprawy.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.