Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1385/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 16 września 2024 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Wyrok Sądu pierwszej instancji skarżący zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie art. 24 ust. 4-6 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1009 ze zm.) – zwanej dalej "u.s.u.s." poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego, pomimo spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie dotyczących przedawnienia, a także poprzez niewłaściwą interpretację oraz naruszenie przepisu art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) - dalej: "k.p.a." w związku z art. 84 § 1 k.p.a., poprzez niewykonanie wszystkich czynności koniecznych do prawidłowego rozpoznania sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnego merytorycznego orzeczenia.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest środkiem prawnym sformalizowanym, do którego elementów konstrukcyjnych należy sformułowanie poprawnie zredagowanych, precyzyjnych i należycie uzasadnionych zarzutów. Zaliczone do pierwszej podstawy kasacyjnej zarzuty powinny, zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., polegać na wskazaniu wad wykładni bądź błędów zastosowania przepisów prawa materialnego. Zarzuty powinny być ponadto precyzyjne, to jest skierowane wobec najmniejszej jednostki redakcyjnej aktu prawnego. Z formalizmem skargi kasacyjnej koresponduje wynikający z przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a. przymus adwokacko-radcowski.
W skardze kasacyjnej nie wyszczególniono formy żadnej z wymienionych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. postaci naruszenia przepisów prawa materialnego, którego dopuścić się miał Sąd pierwszej instancji. Nie sprecyzował tego, czy podnosi błędy wykładni czy zastosowania przepisów prawa. Kwestionując odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego skarżący odwołuje się w istocie do ustaleń poczynionych przez organ administracji. Jednakże temu zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego służyć nie może. Podnosząc twierdzenie o braku uwzględnienia przedawnienia nie podważył skutecznie ustaleń organu co do tego, że pierwszą czynnością mającą na celu wyegzekwowanie należności z tytułu składek w rozumieniu art. 24 ust. 5b u.s.u.s. było doręczenie skarżącemu tytułów wykonawczych. Zgodzić się należy z oceną Sądu pierwszej instancji co do tego, że wystawienia i doręczenia upomnienia (art. 15 u.p.e.a.) nie można zatem uznać za pierwszą czynność egzekucyjną skutkującą zawieszeniem biegu terminu przedawnienia należności składkowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2024 r., sygn. akt I GSK 890/23). Także stanowisko Sądu pierwszej instancji jest w tym zakresie jak najbardziej trafne.
Nie podważono także tego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kłobucku zawiadomieniem z 29 września 2017 r. zakończył prowadzenie postępowania egzekucyjnego poprzez jego umorzenie na podstawie dalszych tytułów wykonawczych Natomiast nie zakończył tego postępowania na podstawie tytułów wykonawczych doręczonych skarżącemu odpowiednio w dniach 27 lutego 2015 r. oraz 8 czerwca 2015 r. Trafnie więc przyjął Sąd pierwszej instancji, że bieg terminu przedawnienia pozostaje zawieszony od dnia w którym doręczono skarżącemu tytuły wykonawcze (odpowiednio 27 lutego 2015 r. oraz 8 czerwca 2015 r.) do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego na ich podstawie. Kwestia ta pozostaje zgodna z treścią art. 24 ust. 4 u.s.u.s. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2012 r. oraz z treścią art. 24 ust. 5 b u.s.u.s. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r.
W konsekwencji zarzut skarżącego dotyczący braku zawieszenia terminu przedawnienia należało uznać za niezasadny, bowiem dokonanie w tej sytuacji z dniem 7 marca 2024 r. kolejnej czynności przez organ w postaci zajęcia rachunku bankowego nie ma wpływu na zawieszenie biegu terminu przedawnienia.
Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nie opatrzono ich dostatecznym uzasadnieniem ani nie wykazano wpływu podnoszonych naruszeń na wynik sprawy, do czego zobowiązuje art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Bezzasadność zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. wynika również z tego, że organy podjęły wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy. W skardze kasacyjnej nie umotywowano twierdzenia o brakach tego materiału. Nie uzasadniono także należycie twierdzenia o potrzebie zasięgnięcia wiadomości specjalnych, co obligowałoby organ do zastosowania art. 84 § 1 k.p.a. Zatem i ten zarzut jest bezzasadny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.