Uzasadnienie
Pismem z 16 lipca 2026 r. M. S. (dalej: skarżący) wniósł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. akt VIII SA/Wa 748/25.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznawana skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów przewidzianych w ustawie z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2023 r., poz. 1725; dalej: ustawa).
Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ww. ustawy skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a ponadto zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających to żądanie. Skarżący powinien zatem w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskazać w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy. Jego obowiązkiem jest precyzyjnie wskazać na konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki. Skargę niespełniającą tego wymagania sąd odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 tej ustawy).
W rozpoznawanej skardze na przewlekłość postępowania skarżący wnosi o "ponaglenie" WSA w Warszawie oraz polemizuje z prowadzonym postępowaniem przed tym sądem w tej oraz innych sprawach. To oraz ograniczenie skargi jedynie do wskazanych wyżej wniosków, należy uznać za oczywiście niewystarczające dla spełnienia przesłanek z art. 6 ust. 2 ustawy.
Brak żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie oraz brak sprecyzowania okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania uniemożliwia ocenę czynności WSA w Warszawie wymienionych w art. 2 ust. 2 ustawy. Wymagania z art. 6 ust. 2 ustawy uznać należy za konstrukcyjne (nieusuwalne), a ich niespełnienie pociąga za sobą odrzucenie skargi bez wzywania do uzupełnienia jej braków, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy.
W tym stanie rzeczy NSA na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z orzekł jak w sentencji postanowienia.