Uzasadnienie
S. N. (dalej: skarżący lub wnioskodawca) pismem z dnia 15 czerwca 20265 r., wniosła skargę na przewlekłość postępowania przed WSA w Warszawie w sprawie ze skargi S. N. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z 5 grudnia 2024 r. nr 3/2024/E w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła być podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia przewidzianego w ustawie z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. nr 179, poz. 1843 dalej: ustawa).
Zgodnie z art. 6 ustawy skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a także zgodnie z jego ust. 2 pkt 1) powinna zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy;
- 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.
Art. 9 ust. 1 ustawy stanowi, że skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków. Rozpoznawana skarga wskazanych wyżej wymagań nie spełnia. W skardze nie sprecyzowano jakie czynności nie zostały wykonane we właściwym terminie. Nie przytoczono także żadnych okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości. Skarga z tego powodu nie spełnia żadnego z wymagań jakie przewiduje art. 6 ust. 2 ustawy. Wskazać należy, że postępowanie przewidziane ustawą z 17 czerwca 2004 r. dotyczy eliminowania sytuacji gdy w konkretnej sprawie sądowej nastąpiło naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Pismo skarżącego z 15 czerwca 2026 r. nie zawiera wskazanych wyżej elementów, zatem nie spełnia warunków formalnych skargi na przewlekłość postępowania. Pismo to stanowi w istocie polemikę z postanowieniami Sądu wydanymi w sprawie w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia starszego referendarza sądowego z 31 lipca 2025 r. sygn. akt V SPP/Wa 117/25.
Mając powyższe na uwadze skargę, jako niezasadną, należało odrzucić na podstawie przepisu art. 9 ust. 1 cytowanej ustawy z 17 czerwca 2004 r.