Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I FZ 321/14, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone przez adw. K. P. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 3094/13 w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i przekazał sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.
Wnioskiem z dnia 10 października 2014 r. adw. K.P. zwrócił się o dokonanie wykładni powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu podniósł, że wymaga wyjaśnienia – z uwagi na to, że NSA rozstrzygał sprawę z zażalenia strony – czy uchylenie postanowienia i jednoczesny nakaz badania okoliczności dotyczących tego czy pełnomocnik faktycznie świadczył rzeczywistą pomoc prawną może prowadzić do wydania przez WSA orzeczenia merytorycznego pogarszającego sytuację skarżącego w stosunku do pierwotnie wydanego zaskarżonego postanowienia WSA, czy też rozstrzygając zadaną przez NSA kwestię, WSA działać ma przy uwzględnieniu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.").
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 158 P.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga wątpliwości, co do jego treści.
Konieczność dokonania wykładni wyroku, czy też postanowienia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania określonego orzeczenia (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 345).
W ocenie składu orzekającego wątpliwość tego rodzaju nie zachodzi w stosunku do treści wydanego w dniu 2 października 2014 r., sygn. akt I FZ 321/14, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, a z pewnością nie powinien mieć jej autor wniosku, który prawidłowo odczytał zalecenia płynące z uzasadnienia ww. postanowienia. Słusznie bowiem zwrócił uwagę, że Sąd I instancji zobligowany został do ponownej analizy sprawy pod kątem tego, czy czynności podjęte przez adw. K.P. mogły stanowić rzeczywistą pomoc prawną, za którą przysługiwałoby wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 158 w zw. 166 i z art. 193 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.