Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 13 czerwca 2018 r., I SA/Gd 310/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G., dotyczącej odpowiedzialności M. C. za zaległości podatkowe spółki.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa) i wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania ww. decyzji.
Jak przy tym wynika z treści zaskarżonego postanowienia i dotyczącego go środka odwoławczego:
- - podstawą orzeczenia Sądu pierwszej instancji było ustalenie, że okoliczności przytoczone we wniosku nie uzasadniają twierdzenia, iż zostały spełnione przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej, o których mowa w ww. art. 61 § 3 Ppsa, tzn. że w odniesieniu do wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,
- - z czym strona skarżąca się nie zgadza, podejmując polemikę dotyczącą ziszczenia się w stanie faktycznym sprawy ww. warunków.
- 2. Zdaniem Sądu drugiej instancji nie powinno było jednak w ogóle dojść do merytorycznej oceny wniosku strony w niniejszej sprawie (tj. w zakresie wskazanych przesłanek).
Należy bowiem zauważyć, że skarga w przedmiotowej sprawie nie dotyczyła decyzji ostatecznej w zakresie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, lecz postanowienia organu odwoławczego o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej dotyczącej tejże odpowiedzialności podatkowej.
Skład orzekający nie podziela w tym kontekście zapatrywania przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji, że decyzja organu pierwszej instancji, której wstrzymania wykonania domaga się skarżący, objęta jest granicami niniejszej sprawy w rozumieniu art. 61 § 3 in fine Ppsa. Nie potwierdza takiego wniosku również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołane w motywach zaskarżonego postanowienia. Dotyczyło ono bowiem wstrzymania wykonania decyzji wydanej w administracyjnym toku instancji (m.in. pierwszoinstancyjnej), na skutek zaskarżenia ostatecznej decyzji do sądu administracyjnego. Jest to sytuacja jakościowo odmienna od rozpoznawanej w przypadku niniejszym, gdy postępowanie sądowoadministracyjne dotyczy postanowienia kończącego postępowanie, tj. sprawy zainicjowanej w oparciu o art. 3 § 2 pkt 2 ww. ustawy (a nie jak w we wskazanych przez Sąd pierwszej instancji przykładach, na podstawie § 2 pkt 1 wskazanego artykułu).
Z ugruntowanego orzecznictwa Sądu odwoławczego wynika, że pomiędzy decyzją merytoryczną organu podatkowego a postanowieniem o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie zachodzi tożsamość przedmiotowa (podstawy prawnej). W pierwszym przypadku, na tle niniejszej sprawy, chodzi o odpowiedzialność podatkową skarżącego za zaległości innego podmiotu, w drugim o formalne przesłanki skuteczności odwołania od ww. decyzji. Rozstrzygnięcia te pozostają wprawdzie ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednak ze względu na wskazaną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w sensie materialnym. Nie jest więc możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego strona skarżąca nie wniosła odwołania w ustawowo przewidzianym terminie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym tej drugiej kwestii (por. np. post.
NSA z 29 sierpnia 2018 r., I FSK 1262/18 CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). Pojęcia "granic tej samej sprawy" (art. 61 § 3 Ppsa) nie można interpretować w oderwaniu od treści art. 3 § 2 ww. ustawy.
Z tych powodów uznać należy, że zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu i wobec tego oddalić zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.