Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 października 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 226/13, odrzucił skargę kasacyjną M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 listopada 2012 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że odpis wyroku z uzasadnieniem został uznany za skutecznie doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej z dniem 23 sierpnia 2013 r., natomiast skarga kasacyjna została złożona za pośrednictwem poczty w dniu 25 września 2013 r., a zatem z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.
Zażalenie od powyższego postanowienia złożył pełnomocnik Spółki. Wniósł o uchylenie orzeczenia w całości. Podkreślił, że przesyłka zawierająca uzasadnienie wyroku została po raz pierwszy awizowana w dniu 9 sierpnia, a w dniu 19 sierpnia została powtórnie awizowana. Przesyłkę natomiast strona odebrała w dniu 26 sierpnia. Powyższe wskazuje na błędy jakie popełnił doręczyciel, a które powodują, że nie można uznać, że uzasadnienie wyroku zostało skutecznie doręczone dnia 23 sierpnia 2013 r.
Wskazał ponadto, że pierwsze awizo nigdy nie zostało przez podatnika otrzymane, a podatnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji naruszenia przez doręczyciela przepisów o doręczeniach w postępowaniu sądowym.
Strona powołała się na art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem.
Z kolei w myśl art. 73 § 1 P.p.s.a. (w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3).
Z kolei, w myśl art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie dochowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem skarżącej nastąpiło w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a. z dniem 23 sierpnia 2013 r., przesyłka pocztowa zawierająca skargę kasacyjną od tego wyroku została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 25 września 2013 r., a więc po upływie ustawowego terminu.
Twierdzenia pełnomocnika strony zawarte w zażaleniu sprowadzają się do konstatacji, że nie otrzymał pierwszego awiza informującego o możliwości odbioru przesyłki zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem na poczcie. Strona jednak nie podjęła działań zmierzających do obalenia przedmiotowego domniemania skutecznego doręczenia. Nie wykazała nieprawidłowości w czynności pozostawienia zawiadomienia o przesyłce. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że pierwszego awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 P.p.s.a. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 P.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tak ustalonym stanie faktycznym stwierdzić należało, że w odniesieniu do przesyłki zawierającej odpis wyroku Sądu I instancji z uzasadnieniem zaistniały przesłanki określone w art. 73 P.p.s.a.
Zasadnie zatem Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną jako wniesioną po upływie terminu ustawowego.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.