Uzasadnienie
W wyniku wstępnego badania zażalenia złożonego przez skarżącą spółkę na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 79/12, w zakresie odmowy sporządzenia uzasadnienia wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, iż zażalenie to nie spełnia wszystkich wymagań formalnych.
Zażalenie zostało podpisane przez doradcę podatkowego A. T., z akt sprawy nie wynika jednak, aby zakres pełnomocnictwa udzielonego temu doradcy podatkowemu obejmował upoważnienie go do reprezentowania strony w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym do sporządzenia i wniesienia w jej imieniu zażalenia. W aktach sprawy znajduje się jedynie pełnomocnictwo uprawniające wskazanego doradcę podatkowego do działania w sprawie dotyczącej zaskarżonych decyzji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (k. 5). Tym samym zażalenie obarczone jest brakiem formalnym, uniemożliwiającym nadanie prawidłowego biegu temu pismu procesowemu.
Niezależnie od wskazanego braku należy zauważyć, że z akt sprawy nie wynika, by osoba, której podpis widnieje na dokumencie pełnomocnictwa, była uprawniona do reprezentowania skarżącej spółki. Zaznaczenia wymaga też, że wyjaśnienia wymaga kwestia firmy, pod którą działa skarżąca.
W pierwszym rzędzie odnosząc się do drugiej ze wskazanych kwestii stwierdzić należy, że mimo wskazania w toku postępowania sądowoadministracyjnego na stronę działającą pod firmą R. Spółka Komandytowa w L., znajdujący się w aktach sprawy odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców KRS dotyczy podmiotu działającego pod firmą R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (k. 7 akt WSA). Sprecyzowanie wzajemnych relacji tych podmiotów jest niezbędne nie tylko do stwierdzenia, czy mamy do czynienia z tą samą spółką, która była adresatem zaskarżonej decyzji (ewentualnie jej następcą prawnym), co ma istotne znaczenie dla określenia zdolności sądowej i procesowej tego podmiotu w okolicznościach sprawy, ale również dla stwierdzenia, czy działający w postępowaniu pełnomocnik został prawidłowo umocowany. Z załączonego do skargi dokumentu pełnomocnictwa wynika bowiem, że pełnomocnictwo udzielane jest w imieniu R. sp. z o.o. sp. k. (a więc spółki, której dotyczy dołączony do akt odpis z KRS-u), a udzielającym jest Prezes Zarządu R. Sp. z o.o., zgodnie z danymi wynikającymi z odpisu z KRS-u, wspólnika spółki będącego komplementariuszem, uprawnionym do samodzielnej reprezentacji R. sp. z o.o. sp. k. Niezależnie od nieścisłości związanych z firmą skarżącej spółki, nie jest również znany sposób reprezentacji wskazanej wyżej spółki z o.o., z akt sprawy nie wynika bowiem, czy Prezes Zarządu tej spółki jest uprawniony do jej jednoosobowej reprezentacji, a tylko w takim przypadku mógłby on jednoosobowo udzielić pełnomocnictwa w imieniu tej spółki jako komplementariusza spółki R. sp. z o.o. sp. k.
W związku z podniesionymi wątpliwościami Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że prócz wskazanego wyżej braku pełnomocnictwa (przez brak umocowania do działania przed NSA, w tym sporządzenia i wniesienia zażalenia) konieczne jest dołączenie do akt sprawy dokumentu, z którego wynikałaby relacja pomiędzy R. Spółka Komandytowa a R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (np. odpis pełny z rejestru przedsiębiorców KRS, wskazujący, że doszło do zmiany nazwy podmiotu), jak i odpis z rejestru przedsiębiorców KRS dla R. Sp. z o.o., wskazujący na sposób reprezentacji tego podmiotu (a zwłaszcza to, czy T. S. jest Prezesem Zarządu tej spółki, uprawnionym do samodzielnej jej reprezentacji).
Tylko uzupełnienie akt sprawy o powyżej wskazane dokumenty pozwoli na jednoznaczne stwierdzenie, jaki podmiot (tj. pod jaką firmą działający) wnosi zażalenie, a także, czy podpisany pod zażaleniem pełnomocnik został do dokonania tej czynności prawidłowo umocowany.
Wskazane braki formalne zażalenia powinny zostać zatem uzupełnione w trybie określonym w art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej P.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.